Pudna

Racistisch melden//Melden racisme

2012-02-09T10:10:00.003+01:00

Wilders heeft weer eens een briljant plan uitgevoerd. Omdat wij in Nederland zo ontzettend lijden onder de komst van (goedkope) werkkrachten uit Midden en Oost-Europa kunnen wij ons zielige verhaal omtrent "dat soort" mensen nu melden via de site www.meldpuntmiddenenoosteuropeanen.nl. Het leuke van deze site is dat je het hele klachtenformulier ook zo kan invullen dat je duidelijk maakt dat er géén overlast is. Je kan, anoniem, achter iedere mogelijke klacht "nee" aankruisen en dit formulier vervolgens zo vaak versturen als je wilt. Ik heb dat inmiddels al bijna twintig keer gedaan, het is haast geen moeite.
Lees meer over deze walgelijke site op: http://hardhoofd.com/2012/02/08/tip-geen-overlast-godverdomme/?fb_ref=onder_artikel&fb_source=profile_oneline.

Nu komt paps plotseling binnen met iemand voor werk, dus ik ga me als de sodemieter douchen en aankleden. Wel lezen allemaal hè!

Zevenentwintig centimeter

2012-02-04T12:37:00.011+01:00

Ik heb gisteren 27 centimeter haar gedoneerd aan Kika/Haarwensen!
Het is een heel stuk korter ineens, maar ook wel een heel stuk comfortabeler.

In blue

2012-01-25T13:25:00.002+01:00

Afgelopen maand was het ergens Blue Monday, ik weet niet meer precies welke datum, de 9e of de 16e geloof ik. De meest deprimerende dag van het jaar, omdat: alle feestdagen over zijn, mensen op dat moment beseffen dat ze hun goede voornemens écht niet gaan nakomen (en dat al na nog geen 2 weken hè!) en gewoon omdat het weer nog steeds kut is. De dagen worden gelukkig wel weer lichter, maar dat betekent ook dat we een paar uur langer tegen die massieve grijze lucht aan zullen kijken.
Op dit moment zit ik op de 4e etage in Bussum, in het appartement van Opa en Oma Koko, die op vakantie zijn naar de Canarische Eilanden. De lucht is inderdaad een grote massieve, grijze massa. Het gemeentehuis waar ik ook vol uitzicht op heb is tevens ook een grote grijze massa. Google maar eens "Gemeentehuis Bussum", en je begrijpt dat het inderdaad nogal een grauwe mix van verschillende tinten grijs is, als ik hier naar buiten kijk. Maar dat geeft helemaal niet, dit appartement is juist zeer kleurrijk en groot. Maar vooral voor anderhalve week een plekje voor mij (en Jurre) alleen. Dat is fijn!
Jammer genoeg hebben we allebei, ondanks dat Jurre nog gewoon vakantie heeft, bergen huiswerk. Ik moet vijftig tekeningen maken, en ik ben pas bij achtentwintig. Vandaag moet het af. Not.
Om dit blauwe berichtje nog wat grappiger te maken roep ik de hulp van Facebook en YouTube in en zend u deze link:

http://www.youtube.com/watch?v=oei2lB9MBo0&sns=fb

Tweeduizendtwaalf

2012-01-03T11:10:00.004+01:00

Een heel gelukkig nieuwjaar allemaal! Hopelijk heeft iedereen genoten van - mogelijk - de laatste jaarwisseling die de mensheid gaat meemaken, volgens de Maya's dan. Ook al gaan ze gelijk krijgen, don't worry, we hebben nog bijna een jaar tot het zover is. Genoeg tijd dus om er nog iets moois van te maken. En dat gaan we dit jaar doen! Ik hecht alleen niet zo veel waarde aan de jaarwisseling zoals die volgens de kalender verloopt. Dat gaat altijd zo BAM van de een op de andere dag, minuut eigenlijk. Daarna moet je ineens alles anders doen, je aan je voornemens houden terwijl er voor je gevoel helemaal niks is veranderd. Het weer is nog steeds koud en kut, er zijn geen feestdagen (lees: vrije dagen) in het vooruitzicht, alleen de twee meest deprimerend maanden van het jaar: januari en februari.
Nee, doe mij maar de schooljaarwisseling, die bevalt me beter. Daar zit ook een overgangsperiode in van meestal ruim anderhalve maand, waarin je lekker je hoofd kan legen en je rustig kan voorbereiden op een nieuwe tijd. Ook veranderd het weer ondertussen, je bouwt nog wat ervaring op en ja, het is gewoon veel fijner. Komt ook nog eens bij dat mijn verjaardag meestal aan het eind van die periode valt, dus dan beschouw ik dat meer als een nieuwjaar dan dit. Maar toch is het ook altijd wel weer wennen, na het "echte" Oud&Nieuw. Hoe lang blijf jij altijd nog "2011" of "2010" schrijven? Ik heb ongeveer drie jaar lang het gevoel gehad dat het 2007 was. Dus zo kan het ook.

Deel IV

2011-07-07T09:28:00.001+02:00

Doodongerust zat ik in de auto, gelukkig reed in niet zelf. Mijn gedachten gingen maar één kant op: naar mijn man, er was iets met hem. Ze belden me op werk, maar ze konden me niet precies vertellen wat er aan de hand was. Alleen dat ik me moest voorbereiden op slecht nieuws, een college moest vragen me naar huis te brengen en dat het met hem te maken had. Hij zou vandaag thuiskomen uit het buitenland, ik had hem een week niet gezien.
Ik was naar mijn auto gerend, en gelukkig mijn collega met mij. Ze had onmiddelijk door dat er iets niet in orde was en zat eerder achter het stuur dan ik bevatten kon. Maar ik kon op dat moment niet veel bevatten. Onderweg reed ze snel, maar geconcentreerd en ze zei niet veel. Dat vond ik fijn, maar had er verder ook geen aandacht voor. De weg was ellenlang, ik had het gevoel in slowmotion voort te bewegen. Toen we ons huis naderden zag ik alleen maar overal mensen. De buren waren de straat op gekomen, er stond een ambulance, politieauto’s, mensen in pakken met handschoenen en plastic zakjes. De auto minderde vaart en kwam tot stilstand. Ik stapte verdoofd uit en er kwam onmiddelijk een agent op me af. Hij vroeg me of ik was wie ik ben en nam me apart van de scène. Ik stapte als het ware in de coulissen en kreeg een black-out.

Deel III

2011-07-06T11:03:00.001+02:00

Het was een koude dag geweest voor deze tijd van het jaar, en ook een lange dag. Mijn jas gooide ik op de bank en mijn tas ergens in de buurt van de eettafel. Ik liep gelijk door naar het koffiezetapparaat. Terwijl het ding stond op te warmen en daarbij het gebruikelijke lawaai produceerde veegde ik wat kruimels van het aanrecht in mijn hand. Daarna waste ik mijn hander onder de kraan. Ondanks de herrie van het lopende water het het rammelende koffiezetapparaat hoorde ik de knal duidelijk. Het was heel dichtbij, en ik keek verschrokken op. Erg ongerust was ik niet, je hoorde immers wel vaker knallen buiten, niet alleen met Oud en Nieuw. Misschien een uitlaat van een auto, een kind met een oud rotje, iets dat hard viel. Ik droogde mijn handen en pakte het kopje koffie onder het apparaat vandaan. Ik liep terug naar de woonkamer om mijn jas op te hangen, tot ik iets vreemds zag op straat, recht tegenover mijn huis. Een kat schoot onder een geparkeerde auto vandaan, weg van een groot, donker silhouet dat op straat lag. De jas die de man aanhad herkende ik als die van mijn overbuurman. De man zelf kende ik veel minder goed, ik had hem ooit een keer gesproken.
De schrik sloeg een paar seconden later pas toe, het kopje koffie zette ik op de zachte kussens van de bank neer, dat omviel en een donkere vlek maakte in de bekleding. Ik liep met grote, trillende stappen naar de telefoon en draaide onmiddelijk het alarmnummer. Niet veel later klonken sirenes in de straat, ik wist niet zeker of ik naar buiten moest komen of niet.

Deel II

2011-07-05T10:06:00.001+02:00

Een diepe zucht ontsnapte uit mijn keel. Ik zat op mijn knieen op de bank en leunde met mijn ellebogen op de vensterbank. Buiten scheen de zon, maar ik mocht niet naar buiten tot mama terug zou komen. En dan blijft ze superlang weg, echt zo oneerlijk. Dus staarde ik uit het raam, geen zin om mijn huiswerk uit mijn tas te pakken. Het was lekker warm in de zon achter het glas en mijn ogen werden loom. Uit het niets was daar een knal. Het klonk als zo’n schot van televisie, alleen was dit niet zo hard. Er vloog in de verte een vogel de lucht in, duidelijk ook geschrokken. Verder bleef het stil.
Ik zat rechtop en steunde nu op mijn handen. Mijn voeten stonden op de bank en ik vergat dat ik nog schoenen aan had. De knal had me verschrikkelijk nieuwsgierig gemaakt maar er was niets te zien op straat. Een eeuwigheid later hoorde ik sirenes vlakbij. Ze kwamen niet langs mijn huis dus ik wist niet waar ze heen gingen. Toen kwam mijn moeder aanrijden in de auto (eindelijk!) en vlug sprong ik met mijn schoenen van de bank af. Ze stapte uit de auto met volle tassen in haar handen en keek bezorgd in de richting van de buren. Ze praatte tegen de buurvrouw die ik niet kon zien. Waarschijnlijk was zij ook nieuwsgierig geworden van de knal en de sirenes.
Toen mama naar binnen kwam was ze boos om de vlekken op de bank en moest ik voor straf mijn huiswerk maken.

Deel I

2011-07-03T04:54:00.001+02:00

Ik keek naar een prooi verderop het veldje. Het trok met zijn puntige bek een sliert uit de grond dat er duidelijk liever niet uitgetrokken werd. De vogel hupte driftig heen en weer toen het plotseling schrok van iets. Een hard geluid waar ik zelf ook van schrok. Chaotisch gefladder toen de vogel vluchte. Zonder verder aan de vogel te denken schoot ik naar een beschutte plek, een lage plek, onder metalige buizen. Het was roerloos op straat, zodat ik mij ook niet durfde te bewegen. Het gevoel dat er iets mis was werd sterk. Ik rook vreemde geuren, kruidige, roestige dingen. De lucht was veranderd in een vreemde mengelmoes van trillingen, kleuren en substantie. Heel langzaam kroop ik onder de auto vandaan. Er lag iets op straat, waar ik van weg wilde. In een sprintje ging ik er vandoor, tot ik mij tussen het groen bevond en gekwetter hoorde van nieuwe vogels.

2357962011

2011-06-10T08:57:00.001+02:00

Hallo, ik ben een fictief figuur. Dat weet ik ook, en in het begin was dat raar en moeilijk. Maar nu ben ik eraan gewend. Ik weet dit sinds mijn twaalfde, nu ben ik zestien. Waarschijnlijk begint mijn verhaal pas op dit moment, maar ik heb herinneringen aan mijn eerdere jaren. De jaren die ik heb gelééfd, voor ik mij net voorstelde. Dat maakt het wel ingewikkeld, hè, soms. Dan weet ik ook even niet meer hoe het zit. Want ik wordt geschreven, ik ben niet zoals mijn schrijfster dat is. Zij weet alles van mij, ik maar een klein beetje van haar. Ik heb dus wel herinneringen, maar die bestaan pas als zij ze opschrijft.
Soms wordt het een beetje teveel en dan smeek ik haar te stoppen, maar dan weet ik tegelijkertijd ook dat ik niet zelf smeek, dat zij me doet smeken.
Maar laat ik hier nog even mee wachten. Mijn wereld is nog helemaal niet bekend. Mijn wereld lijkt wel een beetje op de "ware". Ik weet niet echt wat ik me daarbij moet voorstellen, want voor mij is dit waar. De grond, de lucht, de twee zonnen die de planeet verlichten en de bomen die de schaduwen soms lang maken. In de stad rijden de wagens en lopen andere mensen. In de graslanden is het stiller en zijn er vogels.
Er zijn dus andere mensen. Zij zijn ook niet echt, zij zijn zelfs nog platter dan ik. Nog platter dan tekst op een vlak. Wanneer mensen dichter bij mij komen, en ik krijg met ze te maken, pas dan bestaan ze een beetje. Op de manier dat ik besta, niet dat het ware bestaat, natuurlijk.
Eén persoon is erg belangrijk voor me. Daar heb ik het af en toe moeilijk mee. Zoals ieder werkelijk mens heb ik ook de behoefte aan waarheid. Ik wil echtheid, voor zover ik die kan bereiken hier. Ik wil die ene persoon dat ook geven. Maar wil ík dat? In hoeverre ben ik ík? Heb ik iets te willen, als ik geschreven ben? Zij lijkt ervan overtuigd totale controle te hebben, dat laat ze me vaak genoeg merken. Door ineens een contradictie te maken in deze logische werkelijkheid. Dan herinner ik me weer hoe het ook al weer zit, en heeft zij een lolletje. Het gekke is, is dat ik nooit een voorbeeld van zo'n contradictie kan geven, omdat ze mijn logisch verstand tegenspreken.
Maar terug naar die persoon. Ik voel me gelukkig bij diegene, dat weet ik zeker. Maar zijn mijn gevoelens echt genoeg om van míj te zijn? Ben ik echt genoeg om gevoelens te hebben? Hoe autonoom ben ik? Heb ik iets te willen?
Ik denk wel dat ik enige invloed heb op de schrijfster. Als enigszins geloofwaardig figuur heb ik logica nodig uit de werkelijkheid. Anders zou ik onnozel zijn, zou het zinloos zijn dit te schrijven. Het doel van mij als fictief figuur is de autonomie te onderzoeken. Tot waar rijkt zei, en waar heeft de logica de overhand? Of de schrijfster, of wat dan ook.
Dus: ik weet, voor zover ik ik ben, dat ik niet werkelijk besta, zoals de schrijfster en haar wereld bestaan, met een zogenaamde "vrije wil", als die daar bestaat. Ik heb schijnbaar niets te zeggen over mijn kennis, mijn handelingen, mijn gevoelens. Maar om de geloofwaardigheid op te houden, en dit had natuurlijk anders kunnen zijn als dat was gewenst, blijf ik (en mijn wereld) toch binnen bepaalde grenzen. Hé, daar heb ik iets! De schrijfster moet dus binnen grenzen blijven, om mijn geloofwaardigheid hoog te houden. De vrije wil die ik niet bezit, bezit zij dus ook niet volledig. Dit geeft mij troost. Zij geeft mij troost, eigenlijk.
Plotseling wordt alles donker en vergeet ik alles.

In Huizen kan alles

2011-05-28T23:34:00.002+02:00

Zoals inmiddels algemeen bekend is, moet ik volgende week terug verhuizen naar mijn ouderlijk thuis. Dit omdat het heerlijke appartement in Amsterdam aan andere mensen verhuurd gaat worden, voor veel meer geld, en omdat ik deze zomer toch heel veel hier in Eemnes werk. Vanaf het moment dat ik gisteravond hier binnenstapte voelde ik me al weer helemaal thuis. Om te beginnen was de koekoek terug, waar niemand blij mee is. Hij zit ergens in de bosjes achter het huis en gaat helemaal los, 24/7. Koekoeks zijn aso's, omdat:

1. ze te lui zijn hun eigen eieren uit te broeden;
2. ze hun ei(eren) in een ander nest leggen;
3. zodra dat ei uitkomt het kuiken zijn stiefzusjes en broertjes het nest uit dondert;
4. en ze maken een kutgeluid.

Genoeg over de koekoek. Ik voelde me ook thuis toen we weer rare toeren gingen uithalen met een bed en een trap. Mijn twijfelaar moet op Cato's kamer staan, omdat het tweepersoonsbed dat ik gekocht had voor Amsterdam nu in mijn kamer gaat staan. We wisten al dat het bed niet over te trap naar de eerste verdieping kon, omdat we dat al hadden ondervonden toen het bed ooit in mijn kamer gezet moest worden. Uiteindelijk was het door het raam van papa's werkkamer getakeld. Maargoed, je weet maar nooit over het misschien intussen gekrompen is of de trap naar zolder groter is. Dat was niet zo. Toen hebben we de badkamerdeur eruit getild, uit mijn bed (een boxspring, vandaar zo onflexibel) een plank gesloopt en toen konden we hem een beetje buigen. Het lukte! Hoera! Twee uur werk niet voor niets.
Een douche kon ik wel gebruiken, dus de badkamerdeur werd er weer ingezet en ik douchen. Toen de badkamer weer uit wilde ging dat echter niet zomaar. De deur zat er op de een of andere manier scheef in, en iets blokkeerde het slot. Dat kreeg ik wel open, en ik kon ook de klink naar beneden duwen, toch kreeg niemand de deur open. Na een half uur heeft Moeder Held met een schroevendraaier de deur opengewrikt (en daarmee de deur ook kapot gemaakt) en was ik weer vrij.
Nu Gadamer, Heidegger, Wittgenstein, Derrida, Husserl en Habermas lezen voor het laatste tentamen van dit jaar.
Jippie!

Gezocht: Pietje P.

2011-05-07T03:20:00.001+02:00

Hier volgt een speciaal bericht.
Vanochtend om 11:03 uur heeft Cato voor het laatst haar zwarte telescoopoogvis Pietje Potvis gezien. Rond 13:00 uur die middag is papa Bert er voor het eerst achtergekomen dat Pietje P. niet meer in de kom aanwezig was. Wie heeft Pietje P. tussen 11 uur 's ochtends en 1 uur 's middags vandaag gezien?
Als u meer informatie heeft, graag een reactie plaatsen onderaan dit bericht.

De kenmerken van Pietje P. zijn:
- zwart
- staart
- uitpuilende ogen
- luistert naar de naam Pietje Potvis

Mocht u iets zien, graag horen wij hiervan!

Edit 22:47 u.
Pietje P. is terecht. Hij zat klem in een grote gedraaide schelp in de kom. Cato kwam op het idee om in de schelp te kijken toen ze op internet las dat iemand zijn goudvis ook ooit kwijt was, en hem na drie dagen terug vond in een soortgelijke schelp.
We hebben Pietje eruit weten te schudden en hij verkeert in goede staat.

Teeth of wisdom

2011-04-28T01:59:00.001+02:00

Gistermiddag zijn mijn laatste twee verstandskiezen getrokken. Dat daarmee ook werkelijk een deel van je verstand verloren gaat is volgens mij wel een beetje waar, dat bewijst mijn verhaal van vandaag. De assistente van de kaakchirurg had mij al gewaarschuwd niet in de volle zon te gaan zitten met mijn hoofd en nek, want dan worden de wonden toch iets te warm en kan het gaan broeien en zwellen. Ik ben wel heel braaf uit de zon gebleven, maar 's nachts in bed en 's ochtends met de zon vol op je raam wordt het alsnog warm natuurlijk. Ik werd dus ook wakker met een enrome rechterhelft van mijn hoofd. O nee! En ik moest om 12 uur al in Hilversum zijn. Snel check ik de vriezer op ijsklontjes, maar de penisvormige ijsklontjesmaker, die van Lizette is overigens, was niet gevuld. Wel lag er een flesje water in dat nog niet helemaal bevroren was. Prima, handdoekje erom en koelen maar.
Tegen de tijd dat ik echt weg moest zag mijn gezicht er nog steeds uit alsof ik een tennisbal in mijn mond had, dus nam ik het nog koele flesje mee. Toen ik klaar was met mijn afspraak in Hilversum moest ik nog wat tijd doden tot mijn rijles begon. Shoppen is altijd een goede tijddoder, dus niet veel later stond ik in een pashokje in bikini. Ik had nog een pijnstiller bij me (Naproxen) en die besloot ik in te nemen met een slokje water. Ik stopte de pil in mijn mond, draaide het flesje open, rook te laat de vreemde geur en nam een flinke slok wodka. Gatvergatvergatver! Uitspugen was geen optie, ik stond immers in zo'n pashokje van de H&M waar de deur een halve meter boven de grond ophoudt. Bovendien lagen mijn jas en tas al op de grond. Doorslikken dus! Daarbij komt nog dat Naproxen uitdrukkelijk niet gecombineerd mag worden met alcohol, in verband met maagklachten.
Hoe had ik dit kunnen voorkomen:
1. Ik had me kunnen bedenken dat de meeste flesjes water in een vriezer toch echt wel bevriezen.
2. Goed, het flesje had er natuurlijk pas net in kunnen liggen. Maar ík had hem er niet ingelegd en Lizette was al een paar dagen niet meer thuis geweest.
3. Ik had van te voren kunnen checken of het wel water was.
4. Ik had een reden kunnen bedenken waarom iemand een flesje water in de koelkast zou leggen, en daaruit tot punt 3. kunnen redeneren.
5. Ik had de pijnstiller thuis al kunnen slikken.
6. Ik kon ook best de pijnstiller helemaal niet slikken, want pijn doet mijn mond niet echt.

Laat dit een les zijn voor iedereen die ooit een flesje doorzichtige vloeistof in de koelkast/vriezer ziet liggen, en voor iedereen wiens verstand er uitgetrokken gaat worden.

In de trein

2011-04-13T02:02:00.002+02:00

in de trein naar Hilversum

Het schijnt dat mensen - wij dus - het geheugen pas vanaf ons vierde jaar ontwikkelen. Of in elk geval hebben we pas echt herinneringen vanaf vier jaar oud. Ik vind dat gek: als we vier zijn kunnen we al een heleboel. We kunnen lopen, praten, we weten al hoe een aantal dingen werkt. Je zou zeggen dat we dat geleerd hebben. Volgens Socrates is leren niets anders dan herinneren. De kennis hebben we al - die heeft onze ziel al opgedaan in een vorig leven. Het moet alleen weer naar boven worden gebracht. Dus blijkbaar hebben we heus wel herinneringen vóór ons vierde levensjaar, anders zouden we telkens opnieuw moeten leren lopen. Maar hoe we al die dingen geleerd hebben vergeten we blijkbaar weer.
Best jammer. Het lijkt me fascinerend om in mijn eigen hoofd te kunnen kruipen toen ik mijn eerste stapjes zette. Een paar hele vage herinneringen van voordat ik vier jaar werd heb ik wel. Ik kan me nog een heel klein beetje het oude huis in Amsterdam voor de geest halen. Er waren 's avonds vaak twee spoken op het balkon waar ik bang voor was. Maar ik wil me nog vroegere dingen kunnen herinneren. Hoe was het in de buik van mijn moeder bijvoorbeeld? Ik kon niet niets zien, wel horen. Althans: de muziek van de Red Hot Chili Peppers die mijn moeder altijd draaide toen ze zwanger was van mij is ook altijd vertrouwd geweest. Had ik toen al enig besef? Ik kan me dat haast niet voorstellen. Geen besef van mezelf, geen besef van andere mensen. Daar houdt je je sowieso pas op latere leeftijd mee bezig. Toen ik al iets ouder was dan een baby maar nog steeds kind, zag ik "de mensheid" als één groot geheel dat slecht en zelfzuchtig was. De meeste mensen die ik persoonlijk kende behoorden daar niet toe, overigens. Voor mij was de mens slecht, aangezien de dieren en de natuur alles voor mij waren en de mens maakte dat onnodig kapot. Dus protesteerde ik tegen het snoeien van de groenstrook achter het huis en redde ik wespen uit het zwembad.
Later, in het begin van de puberteit, krijgen "andere mensen" weer een andere betekenins. Ze zijn een groep waar je bij moet horen en die tegelijkertijd je spiegel is. Ineens ben je geen dierenvriend en held van je eigen fantasievolle leven meer, amar een onzeker en kwetsbaar persoon. Of zelfs een nutteloze mislukkeling. Toch wil je je koste wat het kost onderscheiden en ook afscheiden. Zelf iemand worden onder al die anderen is belangrijk, en dat lukt maar niet. Wanneer komt de rust, je plek? In het vroeg-volwassen leven is dat allemaal ook niet zomaar. Hoewel het onderscheiden van en voor anderen niet meer het belangrijkste is. Je doet dat wat je doet steeds meer voor jezelf, in jezelf.
Ik wil natuurlijk niet zeggen dat dit voor iedereen precies zo geldt. Iedereen zal dit anders door- en meemaken. Maar dat is vanzelfsprekend, anders zouden wij geen individuen onder nog veel meer individuen zijn.

De l'eau

2011-03-27T23:27:00.000+02:00

wa'ter, o. (-s, -en), 1. de meest algemene, over de gehele aarde verbreide vloeistof die, als zij zuiver is, geen kleur, reuk of smaak heeft en welker moleculen uit 2 atomen waterstof en 1 atoom zuurstof bestaan (H2O) fris, helder, klaar water; water uit de bron, de pomp, de zee; een emmer, een glas, een druppel water; water om te drinken, te koken, te wassen; zuiver, gedestilleerd water; - hard water

Dit is de definitie die onze Dikke van Dale geeft van water. Ik vind dit al prachtig, maar heb er zelf nog zo veel meer definities en associaties bij. Ten eerste kan je er op drijven of varen, je kan er in verdrinken of verslikken. Water zal altijd zijn weg naar beneden vinden. En als het ergens vastloopt verzamelt en vestigt het zich. De kringloop van het water beïnvloedt alles, het water komt werkelijk overal: in de lucht, onder de grond, in bomen en andere levende dingen. Water is oersterk, kijk maar naar de kusten. Een druppel water kan al schade aanrichten, zowel fysiek als psychisch.

Wat is er nou fantastischer dan de zee. Een enorme massa water, oneindig, verder dan wij kunnen zien, veel verder. En wat een leven! Zelfs op plekken waar geen zon bestaat, want zo dik is water. Het is zo dik en zo zwaar dat mensen niet heel diep in het water kunnen zonder een speciale bescherming. Het is zo dik en zo zwaar dat mensen op een gegeven moment helemaal niet meer dieper kunnen, ook niet met bescherming. Dan verpletterd het water alles, behalve de wezens die daar leven. Hoe kan dat, als mensen voor het grootste deel zelf uit water bestaan?

Water is onze maatstaf. De liter, die precies een kilo weegt als het van water is. De graden Celcius, waar het water bevroren is onder het nulpunt en kookt boven het honderdpunt.
Water komt uit onze kranen en douches. Het komt ook uit de lucht, en uit de grond. Het zit ín de lucht. Gelukkig worden we daar niet de hele tijd drijfnat van. Maar toch gek, dat wij de zuurstof uit de lucht kunnen halen, maar niet uit het water. Dat zou ik wel willen, onderwater kunnen ademen en er zo lang blijven als ik wil. Maar het verstikkende is ook weer zo kenmerkend aan water. Ik heb jaren in en onder het water geleefd, maar heb nooit echt geleerd hoe je er moet ademen.

Kronkels

2011-03-26T07:11:00.002+01:00

Het is prachtig, heerlijk weer en het is tentamenweek. Als het waar is dat je 300kcal per uur verbrandt met intensief lezen moet ik deze week kilo's zijn afgevallen. In een poging mijn gedachten duidelijk te maken zal ik ze opschrijven in combinatie met de stukken tekst die erbij horen. Of andersom. Uiteraard heb ik de leukste stukjes geselecteerd.

Op het moment lees ik Kierkegaard, De Ziekte tot de Dood.
De mens is geest. Maar wat is geest? Geest is het zelf. Maar wat is het zelf? Het zelf is een verhouding die zich verhoudt tot zichzelf, het is in de verhouding het feit dat de verhouding zich tot zichzelf verhoudt. Het zelf is de verhouding niet, maar het feit dat de verhouding zich tot zichzelf verhoudt.
Goed, tot zover te begrijpen: het zelf is de verhouding die zich tot de verhouding verhoudt. Geloof ik.
In de verhouding tussen twee is de verhouding zelf de derde als negatieve eenheid, en de twee verhouden zich tot de verhouding, en verhouden zich binnen de verhouding tot de verhouding.Zo is onder de bepaling ziel de verhouding tussen ziel en lichaam een verhouding.

Om iets begrijpelijker te maken waarom ik op dit punt even afhaak, afgezien van het late uur, hier een stukje Hegel, uit zijn Fenomenologie van de Geest.
Hiermee gebeurt voor het bewustzijn dat datgene, dat vroeger voor het bewustzijn het opzichzelf was, niet opzichzelf is, ofwel dat het slechts voor het bewustzijn opzichzelf was. Doordat het bewustzijn dus bij zijn voorwerp zijn weten niet in overeenstemming daarmee vindt, houdt het voorwerp het zelf ook niet vol; ofwel de maatstaf van de toetsing wordt anders, wanneer datgene waarvan hij de maatstaf zou zijn, in de toetsing niet bestaat; en de toetsing is niet alleen een toetsing van het weten, maar ook van de maatstaf der toetsing.
Naar mijn gevoel wurmt Hegel zich hier in een hele nare kronkel. Om toch antwoord op de vraag van mijn tentamen te kunnen geven (want ja, helaas, die had betrekking op o.a. dit stuk tekst) heb ik de tekst als het ware geherformuleerd. Nu maar hopen dat ik dat op een goede manier heb gedaan.

Heel fijn was het om Adorno (Lectures on Negative Dialectics) te combineren met Hegel in het tentamen, bedankt daarvoor, tentamenschrijvers. Het stuk wat ook al, helaas, essentieel was voor mijn antwoord op de vraag was het volgende.
Now you may well say, this discrepancy is not necessarily a contradiction. But I believe that it offers us a first insight into the necessity of dialectal thinking. Any such predicative judgement that A is B, that A = B, contains a highly emphatic claim. It is implied, firstly, that A and B are truly identical. Their non-identity not only does not become manifest; if it does manifest itself, then according to the traditional rules of logic, predicative logic, that identity is disputed. Or else we say: the proposition A = B is self-contradictory because our experience and our perception tell us that A is not B. Thus because the forms of our logic practise this coercion on identity, whatever resists this coercion necessarily assumes the character of a contradiction.
Wat ik heb gedaan om dit op te lossen was het bovenste citaat als citaat in mijn tentamen te plakken en er op een interessante manier bij vertellen dat daar het antwoord ergens in te vinden moet zijn.

Nu heb ik er al een paar uur opzitten en ben ik een beetje doodgegaan vanbinnen, natuurlijk is het allemal reteinteressant en leer ik superveel. Ook al begrijp ik nog steeds niet hoe we volgens Hegel nou wat wel en niet kunnen kennen en helpt de kritiek van Adorno daarop daar ook niet bij, het is toch wel leuk. Ergens. Het liefst wil ik toch nog een poging doen de tekst van Kierkegaard verder te lezen, dus dat ga ik nu doen.
Adieu.

Het jubileum en de neus

2011-03-11T08:17:00.001+01:00

Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste bericht. Maar dan heb ik ook eindelijk wat te vertellen! Om te beginnen was het een paar dagen geleden de zevende dag van maart, en precies een jaar geleden dat Jurre en ik officieel "verkirring" kregen. We hadden al eerder bedacht dat we dat wel wilden vieren met iets bijzonders. We kwamen zo op het idee om twee hangers te laten maken in de vorm van een apostrof, zoals ". De betekenis (die ik waarschijnlijk al aan iedereen heb uitgelegd die dit leest) komt van de aanhalingstekens die je voor het gemak opschrijft wanneer je voor de tweede keer een zin opschrijft. Zoals, en dan gebruik ik het typische Jurre-voorbeeld:

Je moeder is een vrouw.
" man.

En omdat wij graag hetzelfde tegen elkaar willen zeggen in sms'jes gebruiken we dit vaak. Vandaar het idee om er een sieraad van te laten maken. Dus wij naar Lyppens in Amsterdam met een ontwerpje. Supergoeie juwelier, maar ook behoorlijk duur. Als we echt een soort druppel ervan wilden maken zou het gegoten moeten worden en zo'n tweehonderdachtien euro per hanger kwijt zijn. Vonden wij net iets te veel.

Gewoon gezaagd en geslepen uit een zilveren plaat zou ongeveer honderd euro goedkoper zijn. Dat hadden we er wel voor over, maar we gingen toch nog even langs in Laren bij van Sprang. Daar waren ze zo'n vijfendertig euro per hanger. Vonden wij de moeite wel waard. Plus dat we ze dan een week later al konden ophalen, nog vóór ons jubileum. Dus vier maart, de vrijdag voor maandag de zevende hadden wij onze prachtstukjes. (klik op de foto voor een pop-up) Gelukkig zijn ze precies geworden zoals we ons hadden voorgesteld.

Zeven maart zelf zijn we uit eten gegaan in restaurant Open, op vijf minuten lopen afstand vanaf mijn huis in Amsterdam. Best sjiek, gebouwd in een oude spoorbrug boven het water. We hadden een deal voor €38,- van Groupon voor een drie-gangenmenu voor twee personen (i.p.v. €79,-). Heerlijk gegeten, lekker lang getafeld en genoten van het sjiekheidsgehalte. Jammer dat het normaal gesproken een beetje te duur is, anders zou ik het echt vaker doen!

Ook ga ik ons tweede jaar in met meer ruimte in mijn hoofd. Nee, dit is niet cryptisch bedoeld, ik heb gisteren een neusschelpverkleining gehad. Omdat ik bijna permanent last heb van een verstopte neus, allergisch ben voor stof en mijn neusslijmvliezen in de holtes van mijn hoofd gigantisch waren, kon ik deze laten verkleinen door middel van een operatietje. Dat is gisteren gedaan in het ziekenhuis van Hilversum. Om acht uur 's ochtends moest ik me melden op afdeling D2 Kort Verblijf. Ik kreeg bed zes toegewezen in kamer 211 die ik deelde met vijf andere bedden waarvan vier leeg waren. Om half negen werd ik al geroepen het coole blauwe ziekenhuis open rug ding kledingstuk aan te doen omdat er een OK klaar was. Ik werd weggereden in dat bed, wat al raar was op zich, en kwam in een kamer terecht waar ik eerst een infuus en een badmuts kreeg. Daarna de OK in, waar ik op een heel smal bedje moest liggen en vrijwel meteen een slaapmiddel toegediend kreeg. Binnen een paar seconden was ik weg, wat achteraf heel raar was, omdat ik geen laatste herinnering heb aan die kamer. Mijn geheugen lijkt gewoon te stoppen, maar ik weet niet precies waar. In elk geval, gelukkig werd ik weer wakker na ongeveer twintig minuten op de uitslaapzaal te hebben gelegen. De wereld was heel leuk op dat moment, en ik stond op het punt om te vragen of ik nog een keer onder narcose mocht. Iedereen was zo aardig! Maar toen vroeg de dokter eerst iets aan me, en dat was of ik me goed voelde. Ja hoor, ik vond het allemaal wel grappig. Alleen kon ik niet slikken. Even later, toen de wereld al een stuk minder grappig meer was, werd me verteld dat het verdovingsmiddel voor mijn neus cocaïne was en dat er waarschijnlijk een beetje in mijn keel terecht was gekomen waardoor die verdooft was.

De eerste keer high duurde voor mij dus maar tien minuten maar was wel leuk. Daarna was minder leuk, na ongeveer een uur op de zaal te hebben gelegen (en twee belletjes naar de afdeling omdat ze me vergeten waren op te halen) mocht ik terug. Mijn keel voelde ik weer. Hij was ruw van het beademingsbuisje (ik wist helemaal niet dat ik geïntubeerd ging worden) en van het ademen door mijn mond. Om de slijmvliezen te verkleinen zijn ze met een of ander instrument door mijn neus gegaan en hebben ze de zooi weggebrand. Dat geeft nogal een troep dus moest ik 24 uur enorme tampons in mijn neus hebben waardoor ik alleen door m'n mond kon ademen. En dat is kut!

Terug op de slaapzaal lukte het niet echt te slapen, want telkens als ik wegdommelde verslapte mijn tong en blokkeerde mijn keel waardoor ik weer wakker werd omdat er geen lucht doorheen kwam. Retevervelend.
Om drie uur (pas) begon het eerste bezoekuur, en mijn lief zorgde er natuurlijk voor dat hij geen seconde later was. Dus had ik heerlijke bonbons (die ik vandaag heb opgegeten omdat ik ze niet kon proeven) en een hele lieve kaart die mijn ziekenhuisnachtkastje compleet maakten. Het tweede bezoekuur, om half zeven werd gebruikt door ouders + zusje, wat ook heel fijn was. Wat kijk je als patiënt uit naar je bezoekers! De rest van de avond heb ik een beetjes suffend doorgebracht. Ik kreeg om de paar uur wel wat paracetamollen naar binnen gegoten maar verder werd er niet veel gecontroleerd. Het avondeten, om vijf uur al, bestond uit brood. En ik was al nuchter vanaf middernacht! Anyway, slapen lukte de hele nacht niet (om dezelfde reden waarom het overdag niet lukte). Om kwart over zeven 's ochtends, een eeuwigheid later, kwam er ontbijt en om half acht werd ik in ee rolstoel naar de KNO poli gereden in een rolstoel om die tampons uit mijn neus te halen. De arts-assistente van de operatie zette me in een andere stoel en heeft ze eruit getrokken. Toen zag ik pas dat ze langer waren dan mijn middelvingers (en even dik)! Ze maakte mijn gezicht een beetje schoon en het volgende wat ik weet is dat ik weer bijkwam. De assistende zei tegen de verpleegster van D2 dat ik "even was flauwgevallen, maar nu weer bijkwam". Huh? Oh vandaar dat alles zwart was. Het duurde nog een kwartier voor ik alles weer kon zien en de misselijkheid weg was. Het blijft een beetje vaag waarom dat nou gebeurde maar het schijnt vaker te gebeuren. De laatste keer dat ik flauwviel was in groep acht, maar ik kan me niet herinneren dat het zó naar was! Gelukkig was mij neus prima, nog ietwat dik, maar hij bloedde niet meer.
Nu ben ik gelukkig weer thuis en voel me wel okay, alleen nogal moe. Dus ik ga nu snel slapen.

Two Beating Hearts

2011-02-10T07:35:00.002+01:00

Ik ben twee teksten van Hegel aan het printen. Er is eindelijk weer nieuw printpapier, het vorige semester was ik gedwongen om de helft van mijn teksten op de blanco zijde van oude logicaoefeningen en Aristoteles' Anima te printen voor het tentamen ethiek. Nu heb ik weer mooie witte velletjes die aan beide kanten bedrukbaar zijn. Is dat eigenlijk wel een woord?
Hoe dan ook, de printer heeft inmiddels zijn werk gedaan en de twee negen-pagina's-lange teksten met microscopisch kleine lettertjes in raar oud Engels (waar de "s" vaak wordt vervangen voor een "f" als in philofophers, of fenfe) liggen op me te wachten. Met een gele markeerstift zal ik ze dapper te lijf gaan, terwijl mijn hoop om er zonder kleerscheuren en met een frisse schedelinhoud weer uit te komen nihil is.
Na mijn herkansing predikatenlogica, waar ik jullie de vorige keer mee heb lastiggevallen en ik uiteindelijk een 7,4 voor heb weten te behalen, is het tweede semester al weer anderhalve week geleden begonnen. Meteen in de eerste week kregen we al weer stapels teksten en opdrachten mee naar huis. Mijn goede voornemen om dit semester meer colleges te volgen heb ik tot nu toe aardig waargemaakt. Alleen het teksten lezen gaat nu dus weer beginnen.. Maar ik zal me ertoe zetten! Gelukkig ben ik van de vroege negen-uur-'s ochtendscolleges af, daarvan is er nog maar één resterend en dat is op de vrijdagochtend. En die is toch niet belangrijk. Dus.

Het avondcollege dat een paar uur geleden is afgelopen was niet heel boeiend. Het was zelfs zo onboeiend dat een jongen schuin voor mij zijn kauwgom uit zijn mond haalde, het uitgebreid rondom het roerstokje van zijn papierenbekercappuccino boetseerde en er vervolgens een vlaggetje van maakte met een ezelskop erop. Ik heb geprobeerd er niet naar te kijken maar dat was lastig. Het meisje dat naast hem zat keek ook gefscineerd toe en zwiepte om de zoveel minuten haar haren over mijn aantekeningen. Met lang haar is dat ook niet zo heel moeilijk hoor, in die smalle banken. Een laptop in de collegezaal kan het scherm alleen in een hoek van negentig graden hebben omdat de rug van de student voor je er tegenaan leunt.
Ik ben maar gaan tekenen in de hoop het verhaal van de docent beter te kunnen volgen. Aantekeningen maken was niet echt nodig, de slide van zijn PowerPoint stond al een kwartier op "Karl Marx (1818 - 1883)". Wat hij nog over hem heeft willen vertellen kwam pas aan bod tijdens de slide van "Auguste Comte (1798 - 1857)" die verder ook leeg bleef. Toen de tijd om was jaste de docent er nog snel een slide doorheen die we alleen nog maar snel konden overpennen voor er opgestaan moest worden om alle medestudenten uit hun bankjes te laten (ik zat aan het uiteinde, wat betekent dat je in de pauze als eerste eruit moet en er als laatste weer in). En nu liggen nog steeds die teksten op mij te wachten.

Predikatenlogica

2011-01-23T23:14:00.002+01:00

Het begin van

2011-01-18T08:09:00.001+01:00

Het was begin 2011. Op het dak van een flat in Amsterdam hadden tientallen mensen het nieuwe jaar ingeluid met veel drank. De oliebollen die beneden in de schalen lagen hadden een vage biersmaak en waren hard.
Om er tussenuit te gaan was er een paar dagen later een reisje voor twee geboekt naar Praag, met overnachtingen in een hostel. De kamer deelden ze met vijf vreemde jongens, wat toch een beetje naar aanvoelde. De eerste nacht werd er weinig geslapen vanwege de spanning. Maar de daarop volgende drie dagen waren heerlijk en zonder zorgen. De vlucht terug was dat ook nog, daarna begon de stress weer. Na het inleveren van het thuistentamen volgden een paar rustige dagen. De sneeuw was eindelijk weg wat het lopen op straat een stuk makkelijker maakte.
De vorm van je gezicht bepaalt hoe de tranen stromen.
Om het huis in Amsterdam weer te bezoeken was een opluchting, al was het maar om de volle tas kleren te kunnen wassen en in een groot bed te slapen. Alleen is het missende gerammel van een rennend diertje in haar ratje een soort vacuümplek van geluid naast het kastje met dvd's.
Hoewel de thermostaat 22 graden Celcius aangeeft bibber ik en zijn mijn handen ijskoud, maar dat zal wel van het typen komen.
Geert is er niet best aan toe. De vleesetende plant, de enige plant in huis, droogt langzaam uit. En dat terwijl hij zo veel water krijgt. De trompetbekerplant, ook wel Sarracenia, is dan ook lastig in leven te houden.
Op het aanrecht liggen een paar opmerkelijke dingen. Naast de gewone apparaten, een tosti-ijzer, Senseo-apparaat en een paar bananen, staat er een platenspeler op. De stekker hangt naar de grond gericht en de krant van gisteren ligt er op. Die krant is nog niet gelezen. Naast de speler staat een schaal met van alles en nog wat erin.
Muziek gaat door merg en been en hart en ziel.

Nonsens

2011-01-03T03:44:00.001+01:00

Wie dit leest
□ verveelt zich
□ heeft goede ogen
□ wens ik een gelukkig nieuwjaar
□ is gek
(kruis aan wat van toepassing is, meerdere keuzes mogelijk)

Zo, dan hebben we dat in elk geval gehad. 2011 is het nu dus. Dus. Ik stond op het dak van de Weesperflat toen het vuurwerk losbrak, al een uur met een fles wijn waar ik niks van moest hebben. Een paar Engelse feestgangers schreeuwden hun longen uit hun lijf elke keer toen er een vuurpijl de lucht in werd geschoten. Het was bomvol, maar wel erg leuk. En nu zit ik weer thuis in Huizen, ook wel het ouderlijk huis. Ik zit hier mijn tentamen te maken, want over een paar dagen ga ik naar Praag en als ik terugkom moet dat zo'n beetje bijna af zijn.
Het was een beetje een raar dagje. Een zondag waarop ik mijn wekker zette zodat ik genoeg tijd zou hebben voor het thuistentamen, moeder aan het werk, vader tosti's aan het bakken en scheldend op de vogels in de tuin, "vuile kutpimpelmees, vieze stinkmerel". Ach ja. Cato rolt d'r bed om een uur of half 2 uit, niet veel later komt moeders terug van het werk. En ik heb alles gadegeslagen vanuit hetzefde hoekje, vanachter een laptopscherm waarop dan weer een filosofische tekst te zien is, dan weer facebook en dan weer de Sims 2. Op dit moment knaagt Herman op een brokje eten ergens in mijn vest, die hij niet had toen ik hem uit haar kooi haalde. Oja, hamsters hebben wangen met zakken. Ze ziet er wel tevreden uit daar tussen de plooien van wol. Er is een voetbalreclame op tv en vanuit de keuken komt een pruttelend geluid. Herman kietelt me door langs mijn zij omhoog te klimmen en ik moet eigenlijk verder aan het tentamen. Dag!

Winter Wonderland

2010-12-18T08:09:00.001+01:00

Jongens jongens, wat een sneeuw. De Westerdoksdijk was de hele dag een file en de NS was natuurlijk massaal ontspoord. Uiteindelijk hebben Jurre en ik een trein kunnen pakken op CS na uren ingesneeuwd thuis te hebben gezeten in Amsterdam. Toen we het er uiteindelijk weer op waagden en naar het station liepen kwam de enorme Queen Victoria (voor de tweede keer) voorbij, dit keer ging ze de andere kant op (voor de ene kant, zie foto's op facebook of flickr). Wat was ze mooi! En groot!

Toen we voor het zebrapad stonden te wachten bij uitgang Noord liep een raar mannetje doodleuk de weg op, terwijl de auto's nog groen licht hadden. Er werd getoeterd en geroepen vanaf de kant, maar zijn reactie was slechts "Ahjoh, 's toch Amsterdam, schijt hebben aan alles? Daarvoor zijn we hier toch?". Briljant.

Op het station zelf waren de stemmingen wisselend. Eén trein had denk ik errug veel vertraging aan de hoofden van de uitstappende passasiergs te zien, maar gelukkig waren er ook mensen met een beter humeur. Toen wij eindelijk de goede trein naar Amersfoort hadden gevonden deelde de machinist iets te vrolijk mede datwe inderdaad in de stoptrein naar Amersfoort zaten. Iedereen begon spontaan te klappen van deze vrolijke vent.
Iemand die op dat moment de coupé binnen kwam lopen stootte zijn hoofd en zijn vriend vroeg geschrokken: "Was dat je hoofd?!". De gewonde antwoordt met: "Ja, maar daar zit niks in dus dat kan geen kwaad".

Lang leve het goede humeur.

Tractatus

2010-12-16T07:07:00.001+01:00

6.4311 Wenn man unter Ewigkeit nicht unendliche Zeitdauer, sondern Unzeitlichkeit versteht, dann lebt der ewig, der in der Gegenwart lebt.
- Wittgenstein

Front/Back

2010-12-16T00:04:00.001+01:00

Wat mij altijd enorm kan boeien - waar ik ook ben - zijn de achterkanten van mensen. Maar dan vooral die mensen waar je lang achter fietst, loopt, staat, zit, zodat je goed te tijd hebt ze te bestuderen. Wanneer je op de fiets zit en iemand voor je fietst met dezelfde snelheid zodat je niet hoeft in te halen. Of in de rij ergens, voor een kassa. En natuurlijk heb je dan de verkeerde rij uitgekozen (het is wetenschappelijk bewezen dat mensen altijd in de verkeerde gaan staan als ze de keuze hebben. Dan vraag je je ook af wie de mensen in de goede rijen dan zijn, aliens?). Achterkanten zijn intrigerend. Ze hebben een soort van gezicht, een identiteit. Vooral als je niet weet hoe de voorkant eruit ziet, dan kan de achterkant net een persoon op zich zijn, al helemaal wanneer de voorkant er niet bij past. Als ik achterin een collegezaal zit heb ik uitzicht op tientallen achterhoofden. En het is dan best lastig om iemand te vinden! Maar toch zijn achterkanten heel herkenbaar. Ze kunnen ook zo mooi zijn, en zodra iemand zich dan omdraait kan het helemaal weg zijn. Misschien is het ook wel een beetje de mystiek. Toch blijft het raar wanneer iemand niet bij zijn of haar achterkant past. Een achterkant blijft zo gescheiden van de rest, de kleren en het haar blijven anders dan het gezicht. De voorkant hoort vaak bij het gezicht, omdat je die twee tegelijk ziet.
Achterkanten zijn zo anders dan voorkanten, ze verraden geen uitdrukkingen, maar dragen wel een typetje in zich. Meisjes met hoge staarten en dikke sjaals, mannen met petjes, vrouwen met rood geverft kort haar. Vooral die eerste twee groepen hebben vaak veel verschillende gezichten (van voor), maar die roodharige vrouwen hebben echt vaak hetzelfde hoofd. Gezichten bestuderen is trouwens ook heel leuk, maar die kans heb je minder vaak omdat mensen het meestal niet prettig vinden om aangestaard te worden.
Maar terug naar de acherkanten. Ik vind ze geweldig en vind ook dat ze meer aandacht verdienen. Wie kijkt er nou elke morgen met een andere spiegel in de spiegel naar zijn of haar eigen achterkant? Ik ook ook niet trouwens, maar toch is je achterkant belangrijk. Of misschien ben ik wel de enige die er zo veel naar kijkt.

Colt

2010-11-27T08:26:00.002+01:00

En zo kwam de kou weer, maar ook de heldere lucht. De straten glimmen, denk maar niet dat ik nu op de fiets stap. Nee, het liefst binnen, weggekropen achter een gordijn en dekens met niets dan stilte. En het liefst mijn lief naast me na een lange nacht vol woorden en dromen van naalden en draden.
En met de kou komt de schemering. De veilige, dreigende schemering en donkerte. Vruchtbaar smaakt de lucht, maar ik houd de kaarsen brandend.
Door het glas komt de gele maan op boven het water en het Shell-logo, wat net een tweede maan lijkt als je niet goed kijkt. Het water weerspiegeld hen niet vanwege de wind.
En dan lig ik eens alleen, te wachten tot de dekens de warmte teruggeven die ik nog ergens moet hebben.

LipDub

2010-11-24T08:24:00.001+01:00

Een tijdje geleden, twee berichten geleden om precies te zijn, was mijn eerste tentamenweek in aantocht. Vandaag heb ik daar eindelijk het derde en laatste cijfer van teruggekregen. Ze zijn niet best, die tentamens. De eerste over propositielogica had ik in een collegezaal en duurde slechts twee uur. Ik haalde een 5,3. Let wel: dit is logica en mijn docent is daar een genie in dus kan hij het voor geen meter uitleggen. Ik was dus nog redelijk verbaasd over dit voor mijn gevoel hoog uitgevallen cijfer.
Het tweede tentamen vond plaats in een heuze tentamenzaal, ergens in een gebouw bij het AMC. Er gingen nogal creepy geruchten rond over het feit dat je alleen naar de 4e verdieping kon, zowel met de lift als met de trappen. Men zei dat zich op de andere verdiepingen een mortuarium bevond. Later, na het tentamen, hoorde ik dat dit niet correct was. Het mortuarium zat in het gebouw daar pal naast. Afijn, beter dan je tentamen maken in een ijskoude zaal met de lijken onder je. We weten overigens nog steeds niet wat er dan wél op de 1e, 2e en 3e verdieping is.
Het tweede tentamen was ethiek, waarbij ik volkomen in paniek raakte (dat gebeurde al van te voren toen bevestigd werd dat het tentamen inderdaad vier uur zou duren, van 18:00 tot 22:00 uur). Ook voor dit tentamen haalde ik een 5,3. Aangezien het zo slecht ging viel ook dit nog mee, maar toch is het behoorlijk demotiverend om alleen maar 5-en te halen. Het derde cijfer, welke ik dus net binnen heb, is iets beter: een 7,2! Het was een thuistentamen, dus ik kon overleggen met Lizette en Sophie. Maar dat wil niet veel zeggen: bij het vorige thuistentamen hebben we dag ook gedaan met als resultaat twee dikke 8en voor Lizette en Sophie en (alweer) een 5je voor mij.
OK. Genoeg.

Ik ben officieel dikke maatjes met Herman. Jurre was me voor (zie facebook foto's), hij heeft blijkbLaar dezelfde mysterieuze aantrekkingskracht op dieren als mijn vader. Maar ik heb ook Hermans hartje veroverd, want ze chillt nu net zo graag bij mij op schoot als bij Jurre. Het enige wat ze nog wel doet is poepen als ze bij mij zit, iets wat ze niet bij Jurre doet. Maar ach, dat zal ze vast wel goed bedoelen.

De Sinterklaasstress slaat ook alweer toe. Ik heb nog een hele berg werk te doen voor de studie maar gedichten en surprises ontstaan ook niet vanzelf. Heeft iemand nog een rijmwoordenboek...?

Oja, voor ik het vergeet: ik ga naar Praag! In januari (pas), een paar nachtjes (3) met Lizette. We hebben zo veel zin in vakantie dat we er maar gewoon één geboekt hebben. De tickets waren in de aanbieding dus vliegen we voor €70,- heen en weer. Voor nog eens €35,- verblijven we drie nachten in een hotelletje midden in het centrum en hebben we ontbijt. Ik heb er zin in!

En dan als allerlaatste de link naar het lipdub-filmpje van Beeld en Geluid: hiero. Ik zeg lekker niet waar je mij kan zien want ik zie er belachelijk uit (ik vergat dat ik in beeld was en om leuk te kijken).

Tsjauw!

Herman

2010-10-28T08:27:00.001+02:00

27 oktober 2010, 23:27 u.

"Zullen we een hamster kopen?"
"Ja!"

Die middag...
Herman.

First Born

2010-10-19T22:54:00.001+02:00

Ik ben weer ergens waar ik kan inloggen op web-log.nl! Dit keer vanaf de 3e etage in Amsterdam, ook een zeer mooi uitzicht.

Dus wat is er zoal gebeurd de afgelopen maand? Alweer vrij veel, mijn studie aan de UvA raast voort, het tempo ligt behoorlijk hoog. Volgende week alweer de eerste tentamenweek! Die uiteraard desastreus zal gaan verlopen. Verder... ben ik verhuisd. Naar een 3e etage in Amsterdam, aan het IJ. Ik woon bij Lizette, en deel met haar een appartementje die veel te luxe is voor een student. Er is een grote keuken compleet met ingebouwde vaatwasser, koelkast en oven (en meer). Er is een supersjieke badkamer met dubbele wastafel. Er is zelfs een wasmachine. En een droger. Dus hier zit ik dan, hartje Amsterdam, 15 minuutjes afstand van de UvA (da's wel iets anders dan 3 uur reizen per dag) met een prachtig uitzicht op het IJ waar momenteel het schip De Stad Amsterdam (van de Beagle) voor de deur geparkeerd ligt. Dat is er dus zoal aan de hand tegenwoordig in mijn roerige leventje.
Natuurlijk woont Henk-Jan op maar 200 afstand van mijn nieuwe huisje, aan het einde van de straat. Dus ook dat is erg gezellig. Nu ben ik de nieuwe buurvrouw die op de katten kan passen als HJ naar Spanje gaat, bijvoorbeeld.

Wanna PLL'ay?

2010-08-18T23:14:00.001+02:00

Jaja, eindelijk weer een berichtje. Sorry, ik kon er niks aan doen dat ik geen nieuw bericht heb geschreven! De website van web-log is veranderd en nu kan ik niet meer inloggen, die pagina wil maar niet laden. Nu zit ik bij Jurre op de computer terwijl hij z'n kleren aan het inpakken is voor Lowlands 2010! Het is weer zo ver, morgen (donderdag) gaan we de polder weer in. En we hebben er zin in!

Op vakantie zijn we inmiddels ook al geweest, Zuid-Frankrijk dit jaar. Heel uitgebreid kan ik daar nu niet over gaan vertellen. We hebben gekampeerd ( we = mijn moeder, Jurre en ik // Leonie, Edwin, Stijnie, Mart, Jurre en ik), een kanotocht gemaakt van 24 km en maar één boek uitgelezen.

Nu krijgt Jurre ruzie met een rugzak dus ik denk dat ik even ga helpen.
Na Lowlands weer meer!

Het Voorbereidend Wetenschappelijk Onderwijs Diploma

2010-07-17T22:52:00.001+02:00

GESLAAGD. Ik ben GESLAAGD. Voor het Voortgezet Wetenschappelijk Onderwijs (VWO), en daar ben ik dus blij mee. Mijn eindlijst ziet er zo uit, de cijfers voor mijn eindexamens daarachter tussen haakjes:
Nederlands 7 (6.9)
Engels 7 (5.9)
Frans 5 (4.3)
Aardrijkskunde 7 (7.9)
Geschiedenis 6 (5.1)
Filosofie 7 (7.4)
Tekenen 7 (praktijk: 6.8, theorie: 6.4)
Wiskunde (C) 7 (7.1)
Combinatiecijfer (CKV, Maatschappijleer, PWS) 7

Jaja, dus wat nu? Eerst lekker vakantie vieren en feesten, daarna Wijsbegeerte studeren aan de UvA.
Life, here we come!

R.I.P. Burn Face

2010-05-23T21:42:00.001+02:00

Inmiddels zit de eerste week van de examens erop. Helaas heb ik er pas twee gehad (Nederlands en geschiedenis) en volgen er volgende week nog 5 + 1 de maandag daarop. Natúúrlijk ben ik keihard aan het buffelen om alle leerstof er nog in te stampen. Wel in het zonnetje, want die wil ik niet missen. "Goh wat ben jij bruin zeg!" "Ja, het is eindexamenweek". Ik ga al bijna door voor negertje. Nu lig ik ook met mijn wiskundeboek in het gras. Er kruipen wel de hele tijd vliegjes over mijn boek om er vervolgens dood te gaan. Ik heb nagedacht waarom nou daar, en ik kan er drie redenen voor verzinnen:
1. Ze waren al aan het doodgaan en zochten een plek op met abstracte energie voor hun reis naar het vliegjesparadijs;
2. Wiskunde is de doodsoorzaak (lijkt mij niet zo gek);
3. Het is makkelijker om op een plat boek dood te gaan dan op een grassprietje.
Punt 2 spreekt mij persoonlijk het meeste aan, omdat ik me ook wel eens zo voel. Zoals je wel kunt merken gaat het namelijk niet zo uitstekend met de concentratie en kan iemand mij logaritmes uitleggen?

Als laatste moeten jullie dit nummer van CocoRosie gaan luisteren (klik) , want dat is erg mooi. Dan ga ik me nu weer op functies, normaalwaarschijnlijkheidspapier, logaritmes en groeifactoren storten. Adieu!

Edit:
Het is inmiddels 16:52 u. Ongeveer drie wiskundesommen, een glaasje wijn en een hoop gedachtes en handelingen die niets met leren te maken hebben verder. Mijn concentratievermogen is werkelijk 0 en de buurjongetjes spelen het maak-zo-veel-mogelijk-lawaai spel in het zwembad. Tijd om te stoppen met blokken en het laatste zonnetje te pakken zou ik zeggen.

Groengrijs

2010-05-09T23:40:00.001+02:00

9 mei 2010, 14:40 u.

De vakantie is alweer voorbij (dramatische muziek), en de examens komen nu eng dichtbij. Oh guttegut, als dat maar goed gaat. Natuurlijk heb ik nauwelijks geleerd deze vakantie, geen idee wat ik wél heb gedaan maar dat in elk geval niet. Om dit berichtje nog dramatischer te maken ben ik afgewezen voor de Rietveld, maar dat was niet echt een hele grote verrassing. Dus wat ga ik nu doen?

Buiten is het ontzettend groen en grijs. Beetje jammer van het grijs, maar het is gelukkig geen winter-grijsgrijs. Het is zomer-groengrijs, dus dat ik minder erg. Wel jammer dat het zo koud is. Maarja daar heb je Jurre voor. Of een kacheltje, die heeft wel goed gewerkt afgelopen woensdagavond.

Verder haat ik de post en dit berichtje is ook best oninteressant dus ik stop er maar weer mee. Misschien ga ik een beetje filosofie leren.

Musica

2010-04-20T05:54:00.001+02:00

19 april 2010, 20:54 u.

All I want is for you to be happy and
Finally you have found something perfect and
Finally you have found yourself
Hard To Concentrate, Red Hot Chili Peppers

You can have the best of me
I'll just take the rest of me
When I Was An Orphan, the Parlor Mob

All this time
It was staring me blind
I can't believe I never noticed my heart before
Noticed, Mute Math

Wakker worden met de radio. Opstaan met the Parlor Mob. Aankleden met Rufus Wainwright. Ontbijten met Mute Math. Fietsen met CocoRosie. In de les met Foo Fighters. Rondje lopen met Jurre. Tekenen met Jeff Buckley. Brommeren met geneurie. Samen met Zero 7. Of met Terence Blanchard. Of met Stevie Wonder. In slaap vallen met Ludovico Einaudi. Wakker worden met Beethoven.

Erase/Replace

2010-03-23T03:47:00.001+01:00

22 maart 2010, 19:47 u.

Ik heb vaak het gevoel dat ik blind ben, in absolute zin. Relatief juist niet. Tenminste, over het algemeen. Als het over mezelf gaat van buiten af en uit bepaalde hoeken natuurlijk wel. Mijn eigen blinde hoek, heel erg lastig te zien of te kennen. Daarvoor is absolute afstand nodig. Anderen zijn mijn blindehoekspiegel, zolang ze te vertrouwen zijn in elk geval. Of zolang ze zelf niet stekeblind zijn natuurlijk. Het is belangrijk om zo'n spiegel te hebben en af en toe te raadplegen. Het is belangrijk om te praten, niet alleen over elkaar maar vooral met elkaar. En dat gebeurt niet genoeg vind ik. Dat is erg jammer, en er zijn te veel misverstanden. Terwijl we zo veel van elkaar kunnen leren. Over elkaar en onszelf en de rest. Zonder te oordelen, gewoon leren. En dan denken, plaatsen, praten. Maargoed, dit was relatief. Ik kijk veel, beschrijf veel, pieker veel. In absolute zin ben ik blind, of kijk ik door een verrekijker door de verkeerde kant. Ik zie een hele lange donkere tunnel, aan het einde maar een klein stukje wereld. Het boeit me enorm, te bedenken wat ik allemaal mis en niet zie. Het is wel frustrerend dat ik veel dingen ook weer vergeet. Zo blijft alles wel vernieuwend maar ik heb ook het gevoel dat ik niet vooruit kom. Maar het is zo moeilijk om je kader of kijker te vergroten en alles te blijven zien.

Eigenlijk denk ik dat we helemaal niet kunnen zien, niet perfect. Daarvoor zijn we te veel ingevuld, bevooroordeeld en gekleurd. We zien vervormingen, soms slechts een heel klein beetje, heel misschien een enkele keer wel helemaal helder. Ik vraag me af in hoeverre het mogelijk is je ogen en de werkelijkheid te effenen en te neutraliseren, voor perfect zicht. In die zin begrijp ik Plato nu beter, we zien nooit de werkelijke vorm. Hoewel hij de werkelijkheid metafysisch bedoelde, denk ik eerder dat de werkelijkheid zich wel om ons heen bevindt, dat wij er middenin zitten, maar dat we het gewoon niet goed kunnen zien. Denk ik.

Laatste weekje

2010-03-16T01:53:00.001+01:00

15 maart 2010, 17:53 u.

Zo. De laatste SE-week is voorbij! De allerlangste week ooit, dat ook. Nu over twee maanden eindexamens en dan klaar. Maar het is een beetje traditie geworden om mijn cijfers hier te posten, zodat iedereen weer een beetje op de hoogte is. Deze keer 9 SE's, ik heb alleen nog niet álle cijfers terug, maar hier zijn ze:
Wiskunde: 6,8
Filosofie: 6,4
Aardrijkskunde: 6,1
Geschiedenis: 6,7
Frans (mondeling): 5
Nederlands (mondeling): 6
Kunstgeschiedenis (mondeling): 6,3
Engels (argumentative essay): ?
Frans (formele brief): ?
Ik weet dat het cijfer 6 nogal vaak voorkomt. Niet echt een spetterende lijst maar ik heb er ook niet echt veel tijd aan besteed deze keer. Te druk met genieten van de zon op het plein en zo.

Verder... O ja natuurlijk: opendag van de Universiteit voor Humanistiek! Afgelopen zaterdag was dat, in Utrecht. Ik ben er met Jurre heen geweest en het was echt geweldig. Heel klein, niet meer dan 400 mensen. Perfecte combinatie van vakken (o.a. filsofie, culturele antropologie, psychologie, sociologie etc.). Het proefcollege kregen we van een docent wijsbegeerte over empathie en emoties. Werkelijk fantastisch. Heel toevallig net over een filosoof die we in de les filosofie hadden behandeld (William James) en weer vreselijk toepasbaar en herkenbaar. Kortom, een serieuze optie voor het geval de Rietveld niet doorgaat (of eigenlijk ook als de Rietveld wel doorgaat).

Ja, dus. Niet een heel diepzinnig berichtje dit keer, maar dat moet ook af en toe kunnen. Doei!

Contouren

2010-03-04T04:54:00.001+01:00

3 maart 2010, 19:54 u.

08:41 Telegraph Road, Dire Straits
Well just believe in me baby and I'll take you away
From out of this darkness and into the day

Blz. 54 Filosofie voor internetters, Roger-Pol Droit
De schemering komt elke dag iets eerder. Veel mensen vinden dat beklemmend. Ik ben nauwelijks geneigd om tegen het algemeen gevoelen in te gaan, maar die donkere sluier die zich van dag tot dag uitgebreidt stelt me gerust. (...) Het daglicht heeft iets scherps, je moet op je hoede zijn, klaar om te reageren. (...) Het zal me nooit lukken om het zo te draaien dat de dag ophoudt een min of meer vreemde wereld te zijn, en de nacht een veilige haven.

Het bewandelen van een zonovergoten plein, na dagen, weken, maanden in de schaduwen te hebben doorgebracht is verblindend voor de ogen. Het licht is zo fel dat je je het liefst omdraait om de zon weer vanuit de schaduw waar te nemen. Dat je het liefst blijft kijken naar de mensen die daar lopen. Maar de nieuwsgierigheid is opgewekt. Je begint langzaam. Stapt in het zonlicht, maar blijft staan met de ogen gesloten. Dan weer terug in de koele schaduw aan de randen van het plein. Je moet nog wennen aan de warmte die de bleke huid kan schroeien. Maar iemand grijpt je hand en trekt je terug het licht in. Een tijdlang sta je te knipperen als een gek, de witte tegels reflecteren het licht ook zo scherp. Nog eens terug de schaduw in. De ander kijkt je na, maar ziet je al snel niet meer, je hebt de donkerste schaduw opgezocht, of die heeft jou gevonden. Dit is jouw stuk van het plein. Zelfs als de zon om twaalf uur op haar hoogst staat, zijn er nog schaduwen. Na een tijdje wil je weer terug. Dit keer wennen de ogen al sneller. De huid straalt. Maar het is nog steeds erg warm en de dingen lijken allemaal zo scherp. Bijna lelijk. Nee, ze zíjn lelijk. Gelukkig loop je met een ander die het kennelijk niet lelijk vindt en je veel leert. Zodra je weer alleen bent ga je terug naar de rand in de koele schaduw. Daar alleen zijn kan nog niet. In het donkere zijn de dingen zachter, hoewel je niet weet waar je aan toe bent. Maar nu blijf je denken aan het midden van het plein. Hopelijk is de ander daar. Elke keer nu je het licht in stapt wennen de ogen sneller en schroeit en reflecteerd de huid minder. Totdat je merkt dat je niet elke keer teruggaat naar de schaduwen zodra je eventjes alleen wordt gelaten. Voor langere tijden nog wel, maar je wacht eerst nog eventjes aan de rand van schaduw en licht. Alleen de nachten vallen nog steeds, natuurlijk.

Un nouveau sens

2010-02-25T03:34:00.001+01:00

24 februari 2010, 18:34 u.

Ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen. Maar er is iets nieuws. Althans, voor mij dan. Het is werkelijk overweldigend, intens en positief. Gelukkig maar, anders zou er iets heel erg mis zijn, en dat is wel het laatste wat ik nu kan gebruiken. Hoewel ik weet dat ik het hier niet kan uitleggen, verwoorden of opschrijven wil ik toch maar iets kwijt want zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Het is iets intiems en wederzijds wat zo bizar snel is ontwikkeld. Iets wat ik nog niet kende en me nu een gelukkig gevoel geeft, maar ook diep treurig omdat ik het al die tijd heb gemist. Ik denk dat ik het toen wel miste, ook al besefte ik dat pas heel laat. Maar nu weet ik hoe het is en ben ik weer een stukje wijzer geworden in deze wereld. Vraag me verder alsjeblieft niks.

Goed, het is ook wel weer tijd voor een verhaaltje. Even iets anders. Vandaag ben ik naar Amsterdam geweest, wat minstens één keer per vakantie moet. Samen met Patricia en Bram, die inmiddels wel voor echtpaar door kunnen gaan. Ik heb twee heerlijke maar ontzettend lelijke tweedehands sweaters gekocht bij de Zipper. Jeweetwel, van die oude Amerikaanse met een plaatje van een enorme karper die spectaculair uit het water springt en met de tekst "Largemouth" erop en erger. Die andere is met een prachtige visadelaar en daar staat ook een of andere footballclubnaam op of zo. HO ineens ga ik mee naar de Chinees dus ik ben bang dat ik dit lulverhaaltje nu al moet afkappen. Nouja, hebben jullie mazzel.

Over de toekomst

2010-02-13T01:16:00.001+01:00

12 februari 2010, 16:16 u.

Goedendag beste lezers, het is nu 16:16 en ik vind het leuk om dat altijd even te vermelden, zoals veel mensen wel weten. Maar daar wilde ik het verder niet over hebben! Gisteren, donderdag dus, ben ik naar de Rietveld geweest voor een toelatingsspreekuur. Dat is een soort voorronde/voorselectie waar bepaald wordt of je toelatingsexamen mag doen (voor de Rietveld dus). Ik moest mijn porfolio meenemen waar ongeveer alles in gestopt moest worden van maximaal drie jaar oud. Dus ook krabbeltjes uit schriften, alle mislukte tekeningen etc. Ook had ik ongeveer 370 foto's uit mijn hele archief geselecteerd (zat ook een hoop zooi tussen) en die op contactvellen laten printen. Ik daar heen met een enorme map en nog een tas vol gedoe, half spastisch van de spanning. Maar eigenlijk was het heel simpel. Dit was slechts de voorselectie zodat niet elke niet-gemotiveerde daar de tijd van chique comissies staat te verdoen. Ik ben dus door naar de 2e ronde! Het echte toelatingsexamen. Dat is in de 3e week van april, van te voren krijg ik drie weken de tijd om twee thuisopdrachten te maken. Verder moet ik wéér mijn hele portfolio meeslepen en het een beetje mooi uitstallen (wel weer de krabbeltjes meenemen) en dan komen er twee comissies bepalen of ik toegelaten mag worden of niet. Dat wordt pas echt eng. Ik ben wel heel benieuwd naar de opdrachten, hopelijk kan ik er wat mee. Nou, ik heb jullie weer even allemaal op de hoogte gehouden! Toedeledoki, tot de volgende keer maar weer.

De Goede Nederlander

2010-01-22T08:52:00.001+01:00

21 januari 2010, 23:52 u.

Ik heb zojuist eens naar het televisiescherm zitten kijken en luisteren. Jeweetwel, naar die show waar ze geld ophalen voor de slachtoffers van de aarbeving ik Haïti. De beelden zijn verschrikkelijk, en wat daar aan de gang is waarschijnlijk nog veel verschrikkelijker. Maar wat ik ook verschrikkelijk vind is dat er een show voor nodig is om zo veel geld op te halen. Mensen moeten blijkbaar eerst met hun hoofd op tv voor ze iets willen geven. Hoeveel zou er opgehaald zijn als de giften alleen anoniem gegeven konden worden? Veel en veel minder, anders zouden ze geen anderhalve week gewacht hebben tot ze voor de camera hun cheques konden overhandigen. Getallen met minstens zes nullen onder hun logo zijn erg goed voor hun zaakjes natuurlijk. Aan de andere kant hoor je ook verhalen over jonge kinderen die koekjes bakken en zo €50,- ophalen. Dat is nou goed, ethisch gezien. Want €55.000,- is natuurlijk ook goed, maar niet vanuit de verkeerde reden (publicatie). Toch?
Dan is die €50,- goed van die kinderen, in praktijk is het waarschijnlijk niet genoeg om één hulpverlener daar zijn loon te betalen. Dat zou ik ook wel eens willen weten, hoeveel blijft er nou eigenlijk over voor Haïti? Hoeveel houden de hulporganisaties zelf achter? Begrijp me niet verkeerd, ik vind het echt heel mooi van alle mensen dat ze geld hebben gegeven (alle mensen die het wél anoniem hebben gedaan en er niet mee lopen te pronken), maar ik vraag me alleen af of het echt helpt.

Very Important!

2009-08-07T22:22:00.000+02:00

Lieve mensen!
Hier volgt een belangrijke mededeling, dus leest u dit alstublieft zorgvuldig door. Het geval CJP heeft een leuke actie, voor 500 leden waren er gratis domeinnamen aan te maken op de site Strato. Voor een jaar. Natuurlijk heb ik dat meteen gedaan, en daarom zal ik voor in elk geval het komende jaar mijn bericht op pudna.nl plaatsen! Tenzij het natuurlijk een ontzettende kutsite is, maar daar ga ik niet vanuit. Hij zal er misschien nog even niet heel schitterend uitzien, maar ik zal er hard aan werken. Of ik ga er na de vakantie hard aan werken. Als ik terugverhuis naar deze weblog, om wat voor redendan ook, post ik dat natuurlijk op beide sites. Oké, waar wacht je op? Hier valt niks meer te lezen, promise!

EDIT: Oké, mensen. Voorlopig snap ik nog geen ene kont van WordPress, dus blijf voorlopig nog maar gewoon deze easy web-log checken. Ha-ha, wat een grap dit.

Back to life

2009-07-29T15:27:00.000+02:00

29 juli 2009, 20:27 u.

Wat zal het hier donker worden. Nu al zie ik weinig, maar als de lichte gloed onder de wolken aan de horizon ook weg is, zal ik geen hand voor ogen meer kunnen zien. Er zijn hier geen lantaarnpalen die de lucht vervuilen, aan de overkant van de baai zijn slechts een paar lichten te zien. Waaronder, helemaal links, die van een vuurtoren. Elke paar seconden wordt het licht weerspiegeld in de zee. Verder kan ik ook de zee niet zien, ik hoor haar ruisen zelfs niet meer. Wel krekels, overal. Helemaal om me heen, behalve boven mij. Want boven mij rijst slechts het huis op, en ver daarboven - ook al lijkt het dichtbij - de wolken. De sterren kan ik niet zien. Zonder sterren is het nog donkerder.
Heel soms komt er een auto voorbij. Eerst zie ik dan bomen en een huisje oplichten door de koplampen, daarna pas de auto die voorbij komt. De auto hoor ik niet. Wat zal het hier stil zijn. Nu hoor ik alleen nog de krekels, maar als die ook stil worden, hoor ik echt niks meer. Het donkere koester ik. Dan kijk ik voor me en stel ik mijn ogen scherp op dichtbij, dan op ver weg. Dichtbij, ver weg. Er wordt niks onscherp op scherp in mijn beeld, want daar is niet genoeg licht voor. Het stille verdrijf ik, meer uit mijn hoofd dan uit mijn oren. Dat drukt te veel, ik voel het tegen mijn schedel beuken. Er is altijd wel passende muziek, een beetje rustig en niet te hard. De krekels kan ik er nog doorheen horen.
Het is nog donkerder geworden. De sterren lijken door de wolken heen te schijnen en het licht van de vuurtoren reikt verder dan eerst. Het wegglijden in het gekoesterde, met de muziek en het donkere.

Drifter

2009-07-06T22:19:00.001+02:00

6 juli 2009, 13:19 u.

Het is vandaag de eerste dag voor mij in Bussum. Ik verblijf dus in het lelijke appartement van mijn opa en oma die op dit moment in Indonesië vertoeven. Very nice dichtbij alles dus.

Ik weet af en toe echt niet waar ik het moet zoeken, de laatste dagen. Van de warmte, de jeuk, de verveling, de afgrond. Als iemand hetzelfde heeft, sms dan WILJEIETSAFSPREKENWANTIKVERVEELME ON naar mijn nummer. Je mag ook tips sturen voor boeken die ik moet gaan lezen.
Zaterdag wordt de allerergste dag van de vakantie! Ik moet om 7 uur beginnen op de markt (tot 4 uur), en moet nog uit Bussum komen ook. Dat wordt dus om half 6 opstaan.

Ik denk dat ik het maar bij een kort berichtje laat vandaag, want ik weet gewoon niet wat ik moet schrijven. Het mag wel iets beter gaan.

In bikini door de grachten van Amsterdam

2009-06-27T03:22:00.001+02:00

26 juni 2009, 18:22 u.

Háái. Mensen: school's out! Eindelijk, finalement, finally. In de laatste SE-week heb ik weer een paar mooie cijfers binnengesleept. Ze zijn wat saaier en minder revolutionair dan de vorige, maar hier zijn ze dan:
Aardrijkskunde: 6.3
Frans (informele brief): eerst een 4.6, toen herkanst naar een 6.4!
Nederlands (samenvatting): 7.0
Geschiedenis: 7.3
Engels mondeling: 7.3
Maatschappijleer: 7.5
Filosofie: 7.8
Wiskunde: 8.6
Zo, dat hebben we ook weer gehad. Voor ons nu slechts een (helaas niet-) eindeloze leegte, slechts hier en daar gevuld met een beetje op vakantie gaan met familie en vrienden en een paar zaterdaagjes op de markt. En aan het einde Lowlands.. Wat daarna komt, tja daar denken we nu even niet aan want dat is heel ongezond voor het vakantiegevoel.

Om het vakantiegevoel nog even wat beter te maken had ik bedacht om gister met een groepje gezellige mensen te gaan picknicken in het Maudje. Het was supermooi weer en niemand had iets beters te doen. Toen kwam er een nog beter idee van Iris/Tim en dat was om met z'n allen te gaan varen op de boot van Tim. In Amsterdam! Met 5 mooie grachtnimfen in bikini en Amstelgoden in zwembroek. Met wijn. Met stokbrood. Met een cake en met guacamole (alleen voor David).
We zijn in totaal waarschijnlijk op foto's te vinden van zo'n 100 toeristen in rondvaartboten (ik wist dat het er veel waren, maar zó veel?!). Uiteindelijk kwamen we de magere brug tegen en zijn we daar onderdoor de Amstel opgevaren. Ergens bij een molen hebben we eventjes aangelegd, een aantal van ons een duik genomen, en zijn we weer teruggegaan.
Jongens, het was heerlijk, bedankt voor deze dag. Moeten we zeker nog een keertje doen!

Twee jaar Pudna

2009-06-14T18:35:00.000+02:00

14 juni 2009, 18:35 u.

Er is hier iets jarig, hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is de web-log van Sophiieee. Vandaag, precies twee jaar geleden had ik besloten dat mijn eerste web-log (sophietjee.web-log.nl) een kutnaam had en maakte ik deze, nog steeds bestaande en populaire web-log aan. Daarom twee hoeraatjes voor Pudna: hoera! hoera!
En hoeveel lay-outs heeft arme pudna wel niet ondergaan, zo veel. Ik heb ze bijna allemaal nog. Het was een ongelooflijke moeilijke beslissing, maar hier is uiteindelijk mijn persoonlijke top 5:
1. De (rode) ballon.
2. Het kitch-hert.
3. Polaroids van de zee.
4. Elfje
5. 'Blommetjes'

I can drown in your eyes

2009-06-07T03:54:00.001+02:00

6 juni 2009, 18:54 u.

Het is verschrikkelijk om te denken. En dan te denken aan wat je aan het denken bent, en dan op een kritische manier. Elke keer weer als ik dat doe, probeer ik er iets zinnigs over te zeggen. Dat is dan op zich niet zo verschrikkelijk, maar wát ik er dan over probeer te zeggen. Mijn god, het zo cliché! Telkens weer! Wat dan wel weer leuk is, dat is om cliché-zinnen/uitspraken te maken terwijl ze helemaal nergens op slaan. Maar als je het dan op zo'n manier zegt, dat het net echt lijkt, dan maakt dat niet uit want mensen denken er toch niet over na. Dat is het erge aan clichés: ze hebben totaal geen betekenis meer. Veel zijn er trouwens wel van waar, hoor, daar niet van. Maar je kan alles zo formuleren dat het super wijs en diepzinnig klinkt terwijl het absoluut nergens over gaat. Grappig wel, maar ook misleidend.

Ik heb trouwens Uggs gezien die nog leuk zijn ook. Ja, nee ik weet het, ik ben altijd zeer anti-Uggs geweest. Ben ik nog steeds, hoewel ietwat milder, maar deze wil ik wel even delen met jullie. Helaas alleen te vinden in kleuter- en kindermaten. Maarja, ze zijn toch iets te duur voor mij... Ze passen trouwens wel bij de nieuwe lay-out van m'n web-log, vind je niet?

Verder... Geweerwolft vrijdagavond. Echt SUPER spel. Ik heb wel 3 keer gewonnen! Twee keer als burger, één keer als weerwolf. De vierde keer werd ik gelijk dood gemaakt, maarja dat kwam nog goed uit want toen kon ik mijn fietsband oppompen die een paar grapjurken leeg hadden laten lopen (ik was nog een mazzelkont aangezien andere banden lek waren gestoken). David woont echt in een criminelenbuurtje daar! Na zijn feestje vorig jaar moest hij het Maudje in om de fietsen van Patricia en Malou uit het water te vissen. Verder heb ik wel alles overleeft.

xxx

thunderbold and lightning, very very frightning me

2009-05-27T05:11:00.001+02:00

26 mei 2009, 20:11 u

Ja hoor, er is weer wat gebeurt in Nederland! Noodweer, dit keer. Alweer. Geen weeralarm, dat had weinig zin midden in de nacht, maar wel stilliggend verkeer en treinen, omgewaaide bomen, enorme hagelstenen, voor 15 miljoen euro schade en voor heel west-Nederland een slapeloze nacht. Want! Er was onweer, met flitsen en schichten en donders en knallen.

Om half 4 werd ik wakker omdat het onweer zich recht boven mijn huis bevond (en het Gooimeer natuurlijk). Om een uur of 4 was het aan de overkant, maar om half 5 kwam het weer terug. Ik was klaarwakker en heb veel donders en bliksem gefilmd (op youtube te vinden, maar die ***site ligt er weer eens uit dus je moet 'm zelf maar even zoeken). Cato kwam na een kwartier al bij mij in bed wonen, en om half 5 stond de hele familie op. Het was dus nogal een bizarre nacht. Ik sliep pas weer om 6 uur, toen het licht was en de vogeltjes vrolijk door het gedonder heen floten. Superkut geslapen dus, maar wel een paar leuke foto's. Jaja, spannend, spannend.

My medicine

2009-05-19T07:16:00.001+02:00

18 mei 2009, 22:16 u.

Denken doe ik nou eenmaal heel veel. Het kan heel goed helpen in sommige situaties, sterker nog, als je het niet zou doen in de meeste situaties, zou het heel fout kunnen gaan. Natuurlijk moet je niet altijd alleen maar denken, want dan zou je gek worden, of depressief, of heel erg moe, of afgesloten van de buitenwereld. Want als je denkt, écht denkt, dat je dan geconcentreerd bent en zo, dan hoor je soms niks, dan zie je niks, dan zijn de prikkels die je zintuigen opvangen naar de achtergrond verplaatst. Of dat heb je juist als je je niet concentreerd, maar dan heet het dagdromen (wat ik overigens vaak doe, hetzij per ongeluk).
Nee, ik bedoel denken. Je denkt gedachtes, dat is nogal logisch. Waar ik me af en toe dood aan erger, is dat ik ze niet altijd precies kan sturen zoals ik het wil. Vooral 's avonds als ik in m'n bed lig en ik kan weer eens niet slapen, dat ik dan aan iets nuttigs probeer te denken, waar ik ook echt iets aan heb dus, maar dat het gewoon niet wil lukken.

Ik vraag me af hoe een gedachte er uitziet. Toen ik klein was dacht ik te weten hoe hoofdpijn eruit ziet: gekras aan de binnenkant van je hoofd. Blijkbaar had ik geen idee dat aan de binnenkant van je hoofd een schedel gevuld met hersens zit, dus had ik er een duidelijke voorstelling van. Ik had dan ook vaak hoofdpijn.
En als ik een nieuw dier zag: "Mama, hoe ziet hij er vanbinnen uit?"

In Japan, of zo, zijn wetenschappers bezig met een machine waarmee je dromen kunt projecteren. Tot nu toe werkt het alleen nog met letters en cijfers waar de proefkonijnen heel hard aan moeten denken. Maar, hoe raar is dat? Beelden van mijn dromen zijn niet te projecteren hoor. Ze zijn niet altijd 2D of 3D. Gewoon raar.

Trouwens, Plankenkoorts was echt supergeslaagd. De rest van de dag was weliswaar ERG KUT, om eerlijk te zijn. Maar 's avonds was toppie, het uitgaan ook trouwens.

Striped Pyjamas

2009-05-10T07:16:00.001+02:00

9 mei 2009, 22:16 u.

Ik kom net uit het filmhuis in Bussum. Samen met mijn opa, oma, moeder en zusje hebben we de zaal (net als de overige bezoekers trouwens) huilend verlaten. The Boy in the Striped Pyjamas is de tweede film waarbij ik mijn tranen heb laten rollen. Het einde was echt zo zielig! Toen we thuis kwamen hebben we ook maar gelijk een feel-good movie gehuurd (Music & Lyrics). Die we nu kijken in gestreepte pyamabroeken. Gelukkig zijn we weer een beetje opgevrolijkt.
Nouja, morgen moet ik weer werken, dus ik moet gaan slapen. Sorry voor het korte berichtje!

Panic

2009-05-07T08:38:00.001+02:00

6 mei 2009, 23:38 u.

Zo'n witte lege, dat je het in je hele lichaam voelt, terwijl het alleen in je hoofd is. En dat je dat weet, maar dat het daarom alleen erger is.

Queensday

2009-04-30T14:14:00.000+02:00

30 april 2009, 14:14 u.

Jottum, het is weer koninginnedag. Dat betekent: Eleni is jarig! Die zit nu alleen lekker in London, Starbucks te drinken in een park. Gefeliciteerd Eleni, nu je 16 bent mag je ineens veel meer!

Nederland gaat massaal de straat op, het liefst in een potsierlijk oranje outfit. Vooral met dit voortreffelijke weer is de vrijmarkt druk bezocht. Iedereen houdt van Koninginnedag, zo veel zelfs, dat sommige mensen er gedichten over schrijven, diepzinnige gedichten vol passie en hartstocht.

Het spijt me, ik ben gemeen.
Ook rijden er gevaarlijke idioten rond met Koninginnedag. Zo iemand heeft bijvoorbeeld 2 uur geleden de bus geprobeert te scheppen waar de koninklijke familie in zat, maar miste en raakte wel 14 andere mensen. Inmiddels zijn er daarvan al 2 overleden. Wat een klootzak, zeg.

Maargoed, ik ben de deur nog niet uitgeweest vandaag. Ik ben een beetje bang voor Huizen met koninginnedag. Hoe erg is het dit jaar? Nog erger dan de voorgaande jaren? Of valt het mee? Als ik zo naar Bussum ga, is het centrum van Huizen onvermijdelijk. Ik zal er doorheen, of er omheen moeten, wat me zo een kwartier extra kan kosten. Maar er doorheen waarschijnlijk nog wel langer.

Koninginnenacht heb ik gister samen met Malou, Patricia en Britta doorgebracht in Utrecht. Ja, ik dacht ook dat we naar Amsterdam zouden gaan, maar blijkbaar niet. In Utrecht was het ook aardig druk hoor. Veel muziek op straat, en één pleintje was wel gezellig. Op een gegeven moment moesten we de Marokaantjes (ik wil niet discrimineren, maar zo was het nou eenmaal) letterlijk van ons af sláán. Onder andere een jochie die twee koppen kleiner was en beweerde dat hij negentien was. Daarna kwamen er twee andere jongens die ons een beetje beschermden tegen de plotseling ontstaande pit naas ons, maar ook zij legden heel subtiel een hand om je middel of op je kont. Dus verkasten we weer naar een stukje verderop (mooie zin) en toen besloten we toch maar de laatste trein te halen. Volgend jaar gaan we dus naar Amsterdam.

Ik kreeg net de horen van Malou dat een paar koters uit Amsterdam terugkomen, die we meeten op Spoorpop in Bussum, dus ik moet zo gaan. Dáág.

Brain travels

2009-04-17T08:21:00.001+02:00

16 april 2009, 23:21 u.

Ik moet de klok even in de gaten houden, Eleni. Straks is het 23:23 u. Christus, dat gaat te ver.

Er is nog maar één lichtje aan in de woonkamer, de tafellamp naast mij. Het is zo lekker om even alleen beneden te zitten. Niet te lang, want straks komt er een beneden om te vragen of ik zo wel ga slapen. Morgen heb ik de eerste drie uur vrij, dus nee, ik ga zo niet slapen. Het is nu 23:23. De laatste van vandaag.

Ik wilde eerst schrijfster worden. Aan drie boeken ben ik al begonnen, de eerste werd geplaatst in de schoolkrant op de basisschool, elke editie een hoofdstuk. Ik was al op pagina 83, toen stopte ik er plotseling mee. Ik begon aan een nieuw boek. Daar kwam ik minder ver mee, zo'n 20 à 30 pagina's. Ik heb het laatst weer gelezen en nog een stuk geschreven. Het is een verhaal wat ik 's avonds in bed verzon voordat ik ging slapen, over geweldige avonturen in een gewelige wereld vol piraten en magie. Het was nog best goed geschreven. De helft was ik al lang weer vergeten dus ik werd erin meegesleept, het leek net of iemand anders het geschreven heeft. Ik weet niet hoe oud ik was, een jaar of 10?
Het derde boek was heel anders, en ging vrijwel direct over mezelf. Ik weet nog wel dat ik het begin verzonnen heb toen ik in de auto zat. Plotseling komen er dan ideeën bij je op, wil je die zo snel mogelijk uitvoeren en ben je zo gemotiveert, hier ga je echt wat van maken. Maar je kan er op dat moment niet aan beginnen en dan vergeet je het weer of heb je er geen zin meer in.
Toen ik dat verhaal herlas moest ik wel lachen. Ik wil er eigenlijk nog eens aan verder gaan.

Ben jij een beeldendenker? Ik wel, alles zie en denk ik in beelden. Of bijna alles. De letters op een pagina zie je eigenlijk nog nauwelijks als letters. Ze worden een filmpje in je hoofd, en het loopt niet eens achter met wat je leest. Je kan de woorden die je nog moet lezen al voorspellen, want de film in je hoofd loopt toch wel door. Als je dan stopt met lezen blijven de beelden zich herhalen, de stemmen van de figuren gaan gewoon door en als je echt in het boek zit blijven de gevoelens en de sfeer van het boek nog een hele tijd bij je. Hele periodes worden zo gekenmerkt door de boeken die ik las, de muziek die ik erbij luisterde.

Bij enkele films heb ik dat ook gehad. Dat de sfeer bij je blijft. Soms heel erg lang, een paar maanden. Soms een paar dagen. En soms altijd.

Of je droom. Dat heb ik wel minder vaak, maar die blijven ook de hele dag bij je. Ik probeer uit te vinden hoe ik dan de volgende nacht weer zo kan dromen, maar ik weet echt niet hoe dat moet. Dromen zijn echt geweldig, misschien wel beter dan boeken en films. Het is jouw avontuur, jij maakt het mee. In een boek of film kan je ook ontzettend mee worden 'gezogen', maar in een droom ben je het zelf, ook als je het niet wilt.

Laatst droomde ik dat je je hand in de televisie kon steken en alles kon pakken wat op het beeld te zien was. Ik at een chocolade-eitje van het scherm en ik had gratis Dr. Martins. Toen zei ik hardop tegen Cato, dit is vast een droom. Straks moet ik eens proberen te vliegen. Maar dat ben ik vergeten te doen want toen kwam er een reclame voorbij met iets wat ik heel graag wilde hebben.

Werewolf

2009-04-05T21:04:00.001+02:00

5 april 2009, 12:04 u.

Ineens is de lucht blauw. Ik kijk naar buiten, en de zon schijnt weer. Woensdag, donderdag en vrijdag was het ook zo heerlijk, om weer met z'n allen in het Maudje te zitten. Ook een beetje raar, want het gevoel van twee jaar geleden komt weer heel sterk terug. Maar niet helemaal natuurlijk, er zijn nu ook andere mensen en andere muziek. Alleen het gevoel wat onderin zit, de vaste basis is wel hetzelfde. Die is in het Maudje toch anders dan ergens anders. Het is een beetje als een anker. Werken op de markt wordt ook steeds minder erg. Het is eigenlijk heerlijke afleiding van het anker. Ik merk het daar niet. Ja, ik tel nog steeds wel de uren af en kijk de hele dag uit naar 4 uur, maar als het dan eindelijk half 4 is, hoef ik niet meer zo nodig weg.

Gisteravond heb ik met Fenna twee films gekeken: Blindness, naar het boek "Stad der Binden" over een stad waar iedereen ineens blind wordt door een virus. De eerste honderd mensen ongeveer worden door de overheid in quarantaine gezet, waar er echt vreselijke dingen gebeuren. Ik heb het boek niet helemaal gelezen, want het was nogal moeilijk geschreven, zonder aanhalingstekens en bijna geen leestekens. Wel een redelijk goeie verfilming denk ik, niemand heeft een naam, er wordt soms chaotisch gefilmd, wat er wel bij past. De sfeer in het boek was natuurlijk wel beter, veel paniekeriger. Het einde had ik nooit gelezen, maar in de film kwam het iets te veel over als een happy ending, hoewel dat ook wel een beetje bevredigend was. De andere film was Wristcutters: a love story , klinkt heel depressief en zo, maar dat was het niet. Het gaat over een jongen, Zia, die zelfmoord pleegt omdat hij een gebroken hart heeft. Hij komt echter terecht in het hiernamaals voor zelfmoordenaars. De wereld is er ongeveer hetzelfde, maar dan net iets erger. Er lopen natuurlijk ook alleen maar mensen rond die zichzelf van het leven hebben beroofd. Als Zia te horen krijgt dat zijn ex-vriendin, om wie hij zelfmoord pleegde, ook zelfmoord heeft gepleegd gaat hij naar haar op zoek. Samen met een Russische muzikant Eugene (met de muziek van Gogol Bordello!) en een lifster Mikal die ze ergens oppikken. Mikal is per ongeluk doodgegaan aan een overdosis drugs, en is op zoek naar de PIC (People In Charge). Oké, wel een ietwat droevige film misschien, maar vooral ook schattig en met humor.

Goed, nu moet ik echt gaan leren voor Nederlands.

I Was Happy

2009-03-31T17:47:00.000+02:00

31 maart 2009, 15:47 u.

One! Singular sensation! Nouja, viervoudige sensatie. Vier shows, afgelopen week. De versie van het Goois Lyceum van A Chorus Line, op school genaamd A Chorus Audition. Het was fantastisch, heel anders dan de voorafgaande jaren, maar op een positieve manier. Vind ik in elk geval! Elke avond heb ik vanuit de coulissen gekeken en stiekem was ik nog steeds wel heel erg jaloers op iedereen die op het podium stond hoor. Volgend jaar maar in de band anders! Maar anyway, het zag er geweldig uit, er werd goed gespeeld, de liedjes waren mooi, er werd ook mooi gezongen etcetera etcetera! Buiten de uitvoeringen om natuurlijk ook veel "pret" gehad. Hoewel het uitgaan op zaterdagavond een beetje in het water viel door de politie. Jammer dat er allemaal kleine groepjes waren ontstaan! Uiteindelijk heb ik vooral rondjes gefietst en zo veel mogelijk mensen verzameld. Maargoed, in de lerarenkamer was het weer verrassend gezellig. 't Blijft bizar als je samen met een aantal leraren wijn drinkt en de leukste gesprekken hebt.
Goed, voor een paar mensen (lees: bijna iedereen!!) was het dit jaar de aller-aller laatste keer... Sorry dat ik het er nog even inwrijf, maar ik wil ook nog even zeggen dat ik het echt, echt, echt, echt, echt, écht heel erg jammer vind! Ik ga jullie volgend jaar ZO erg missen! Ik denk dat ik eraan zal overlijden.
Maar laat je humeur niet door mijn diepgewortelde verdriet verpesten, kijk nog maar even naar mijn filmpjes van de musical, en voor meer op de site (klik) van A Chorus Audition.

Liefs

SE-week #2

2009-03-19T17:08:00.000+01:00

19 maart 2009, 17:08 u.

Tjongejongejongejonge jonge. Wat een SE-week weer. Acht SE's! Acht ja. De eerste maandag gelukkig wel vrij, maar de maandag van deze week dan weer wel SE's. Goed. Vandaag heb ik eindelijk alle behaalde resultaten weten te bemachtigen, en ik ga ze even op een rijtje zetten. Over het algemeen ben ik best tevreden:

Aardrijkskunde: 6,7
Geschiedenis: 7,3
Maatschappijleer: 7,4
Wiskunde: 8,6
Frans luistertoets: 6,5
Frans mondeling: 6,5
Nederlands formele brief: 7
Engels formele brief: 7,4

Goed, wiskunde wordt dus m'n herkansing (dinsdag) en ik was vooral blij met m'n cijfer voor de Franse luistertoets. Daar had ik namelijk geen idee wat ik invulde. Wiskunde is ook geen dramatisch cijfer, het is zelfs nog een voldoende, maar toen ik de fouten zag die ik had gemaakt op het SE waren die zo dom dat ik een herkansing wel waag... En het is zonde om die te verspillen! Verder wil ik Eleni nog even met open mond aan staren (maar dan via deze tekst) omdat ze een 8,9 had voor wiskunde en een 9,6 voor maatschappijleer. Ik weet alleen niet zo'n goeie emoticon daarvoor. :O Zoiets misschien.

Paranoid Polaroid

2009-03-17T22:33:00.001+01:00

17 maart 2009, 22:33 u.

Voor alle polaroids, klik hier (link naar Flickr).

Voor papa

2009-03-12T08:12:00.001+01:00

12 maart 2009, 0:12 u.

Ja, echt. Nóg eentje. Voor papa in Hongarije. In HQ bekijken! Grappigste stukje is als Cato een dinosaurus nadoet.

Krukketje

2009-03-09T06:34:00.001+01:00

8 maart 2009, 22:34 u.

De ring is verkocht voor €90,80!

$_$

2009-03-05T05:01:00.001+01:00

4 maart 2009, 20:01 u.

Wat is dit? Een of andere lelijke, kitscherige, goudkleurige ring. Ja dat was wel wat ik dacht toen ik hem een paar jaar geleden opraapte op een strand in Griekenland. Of ik dook 'm op uit de zee, ik weet het niet eens precies meer. Ik wist ook niet dat we hem al die tijd nog bewaard hadden, tot ik hem vanochtend tegenkwam in Cato's kamer. Ik had hem voor de leuk omgedaan, omdat hij wel bij de rest van m'n foute outfit paste. Nou blijkt dit helemaal geen foute kitscherige ring te zijn, het merkje wat erin staat zegt: (symbooltje, waarschijnlijk een jaarnummer) 52 585. Waar die 52 voor staat weten we nog niet, als het symbooltje inderdaad aangeeft uit welk jaar het komt, is het waarschijnlijk 1994 of 1995, en 585 staat voor 58,5 % goud. Dat is 14 karaat. Jammer genoeg niet heel veel, maar wel goed voor ruim €11,- per gram. Ik hoopte dus al dat mijn ring wel een kilootje of drie zou wegen, maar meer waarschijnlijk is toch 7,5 gram. Toch goed voor zo'n €80,- .

Game Over

2009-02-23T23:35:00.001+01:00

23 februari 2009, 14:35 u.

Als eerste: gefeliciteerd Patricia, met je zeventien-jarig-bestaan! Zo'n dag als vandaag is elk jaar weer belangrijk, bijzonder en ontroerend, als je bedenkt dat het precies een x-aantal jaar geleden is toen je uit dat gat werd geperst. Dus tijd voor taart en cadeaus!

Verder is het vandaag helemaal niet zo'n leuke dag, omdat de leerplicht zijn plicht weer doet. We moeten weer naar school. Hoewel de vakantie nog behoorlijk lang duurde voor mijn gevoel (komt heel misschien omdat ik bijna alleen maar gewerkt heb) had ik nog wel een weekje vrij willen hebben. Wat ik allemaal gedaan heb? Gewoon gewerkt dus, voornamelijk in een fabriek, flessen "stickeren" en inpakken, en het magazijn ombouwen (samen met Fenna). Daarna heb ik al het verdiende geld in één keer uitgegeven in de Negen Straatjes en in de Kalverstraat, ook samen met Fenna. En toen gingen we met de hele familie van Welsen naar de Leperkoen, om te vieren dat opa en oma ook weer een jaar ouder zijn, en omdat we samen zo'n fantastische familie zijn. Oh, en misschien ook wel omdat we lekker op elkaar kunnen schelden zonder ons iets aan te trekken van anderen.
Ontzettend veel enge kusjes, voor iedereen, van mij. Dat we er volgend jaar maar weer zo'n gezellige boel van maken.

PS: voor foto´s van de Leperkoen, klik hier.

Sick

2009-02-11T08:14:00.001+01:00

10 februari 2009, 23:14 u.

Ik ben zo moe. De hele dag door val ik overal in slaap. Mijn neus zit trouwens helemaal dicht, dus ik ruik en proef geen reet, net zoals mijn oren. De hele dag loop ik te gapen in de hoop dat ze een beetje open gaan, en anders wel omdat ik zo moe ben. Alle papieren servetjes en alle zakdoekjes zijn inmiddels al op, en mijn make-up doe ik ook niet meer op want ik huil het er zo af. Nee, ik ben geen emo, mijn ogen lopen gewoon de hele tijd vol. De keelpijn is gelukkig weg, maar de hoofdpijn nog niet echt. Nouja, ik zit wel 'lekker' thuis met dit pokkeweer, en ik hoop dat ik maar niet al te veel mis o p school.
Afijn, zaterdagavond was er natuurlijk nog het feestje van Wout en Bente, wat toch wel erg geslaagd is. Eleni en ik lekker eerst optutten met veel glitters + the Hills kijken (allebei in een andere kamer, een andere aflevering). Dat was errug gezellig. Ook gezellig was Cato die vandaag ook ineens ziek thuis kwam, moest ik de bank delen.
Ik wilde ook nog even kwijt dat ik supertrots ben op Eleni en mij, omdat we het hele feestje, van Wout en Bente dus, op onze nieuwe-9-centimeter-hoge-hakken hebben volgehouden.
En wist je dat je met glitters op je ogen buiten ineens veel meer sterren ziet? Ik wed ook dat het werkt als het niet helder is. Maar nu heb ik een heel raar gevoel, alsof ik om ga vallen, terwijl ik toch best stevig in mijn computerstoel met veel leuningen zit, dus ik denk dat het tijd wordt om maar eens te gaan slapen.
Beetje raar berichtje was dit, beetje raar gevoel heb ik nu.
Goed, dag.

Het Gelukselixer

2009-02-06T16:57:00.001+01:00

6 februari 2009, 7:57 u.

Eindelijk eindelijk! Mijn CKV-filmpje online (opdracht voor CKV 'maak je eigen film'). Mijn computer heeft de nacht moeten doorhalen, maar het is 'm gelukt. Vimeo deed er uiteindelijk 5 uur over, Youtube weet ik niet precies, maar wel langer. Klik hier voor youtube, en klik hier voor Vimeo. Bij Youtube natuurlijk wel even op hoge kwaliteit bekijken!

Polaroid (1937 - 2008)

2009-01-19T02:39:00.001+01:00

18 januari 2009, 17:39 u.

Zoals iedereen weet, werd de welbekende, en schijnbaar populaire Polaroid-fotografie met uitsterven bedreigd. Welnu, verkeren wij in een tijd waar we met zekerheid en zonder nog enige hoop kunnen constateren dat Polaroid is uitgestorven. Ja, er zijn nog een aantal filmpjes die het nog doen. Maar die zullen ook spoedig op zijn, of onbruikbaar. Gister nog, een advertentie op Marktplaats: gratis af te halen, twee Polaroid 600 camera's, waarvan één nog nooit gebruikt, met 40 polaroid opnames die overtijd zijn. Alleen af te halen, ze zouden niet op de post gedaan worden. Toevallig woonde deze meneer in Huizen, in Eleni's straat nog wel. En ja, met gratis heb je niets te verliezen. De opnames waren tot eind 2004 en 2005 houdbaar. Nu kun je zo'n filmpje ongeveer 4 à 5 jaar na overschreiding van de houdbaarheidsdatum nog wel gebruiken. Dus met een beetje geluk doen ze het nog. De camera's waren niet veel soeps. Op ééntje zaten nog 6 opnames die we "even hebben opgemaakt". Maar aan camera's hebben wij hier geen tekort.
Waarom is Polaroid beter dan digitale fotografie:
- je foto wordt direct ontwikkeld, en dat is veel cooler dan digitale fotografie.
- het filmpje van een Polaroid is óók de batterij, dus je zit nooit met een lege accu.
- de camera's zien er mooier uit.
- een muur vol polaroids is veel leuker dan je uitgeprinte fotootjes.
- leg eens een polaroidfoto naast een digitale, dan zie je gelijk dat polaroid veel mooier is.
En waarom is het dan uitgestorven? Tja, vooral door de medische zorg. Die sector was de grootste consument van Polaroid: foto's van patienten (röntgen) moesten direct klaar zijn. Nu is er dus digitaal, en dat is makkelijker.
Makkelijker!

The Moments

2009-01-10T07:04:00.001+01:00

9 januari 2009, 22:04 u.

Film: the Hours. Moest even kwijt hoe herkenbaar die film is. Niet normaal. Misschien een beetje een emo-bericht als je 'm hebt gezien, dat je denkt van, 'Huh. Niet overdrijven'.

De BDE op Oudejaarsavond

2009-01-01T11:47:00.000+01:00

1 januari 2009, 11:47 u.

Goh. Tweeduizendnegen. Voelt alsof dat het altijd al geweest is. Maar gister was het toch echt tweeduizendacht. Het voelt dus niet echt als een nieuw jaar. Gister wel de jaarsovergang gevierd natuurlijk! De hele familie van Welsen was hier gisteren, ongeveer 19 man. Veel oliebollen gegeten, te veel. En we hebben er nog wat over. Moet er nu alleen niet te veel aan denken.
Eerder op de avond waren Fenna, Cato en ik nog even naar het meer gegaan, wat voor de helft bevroren is. Het is (was?) stevig genoeg om op te staan, dus wij hebben een tijdje over dat meer geschuifeld. Cato's pogingen om stukjes te glijden waren helaas niet erg succesvol en eindigden vaak in valpartijen. Verderop, aan de andere kant van het meer zagen we wel dat er wat "gastjes" vuurpijlen over het ijs schoten, het meer op. Niet onze kant op. Wel dus. Net toen we met onze ruggen naar hun toe stonden hoorden we het geluid van een vuurpijl wel erg dichtbij komen. Toen we ons omdraaiden schrok Cato zich bijna dood (letterlijk) en viel ze op het ijs, waardoor de vuurpijl haar net miste (ongeveer een halve meter ernaast). Fenna en ik waren natuurlijk ook heel erg geschrokken, maar we moesten wel heel hard lachen. Door ons lachen heen gebruikten we onze adem om die mensen héél hard uit te schelden. Cato rende schuifelend zo hard ze kon het ijs af en murmelde nog zoiets van "Hondenlullen! Ik wil hier weg! Echt ik wil hier weg!". Fenna holde nog achter haar aan en ik bleef nog even staan om ze nog meer uit te schelden en nog wat op adem te komen. Het was ook niet echt grappig, en dat vond ik het ook niet, maar van de zenuwen krijg je soms gewoon de slappe lach. Cato is helaas wel getraumatiseerd, maarja, dat ding ontplofte ook maar op twee meter afstand.
Weer thuis hebben we nog wel wat mooie plaatjes geschoten van het vuurwerk, om 12 uur een laatste oliebol gegeten en heel veel flessen champagne laten ontploffen. Om 2 uur ging mijn oma (82 jaar) nog twisten met mijn vader (wat natuurlijk vastgelegd is in bewegende beelden, binnenkort op YouTube te zien, denk ik). Om half 3 was iedereen weg, vanacht heb ik gedroomd dat ik ineens bij de oliebollenkraam werkte, en om half 11 vanochtend zat ik hier beneden. Goed dat was het. Hoe was het bij jullie?

Lijstje

2008-12-13T04:59:00.001+01:00

13 december 2008, 19:59 u.

Ik heb er weer een dag werken opzitten. Dus nu wil ik een lijstje maken.

- een goed idee hebben;
- een mooie foto/tekening maken;
- m'n haar veranderen;
- uitslapen;
- een knuffel;
- heel veel Grey's Anatomy kijken;
- naar huis fietsen na m'n werk;
- Cato en Fenna;
- nieuwe schoenen;
- (dag)dromen;
- goed zijn in filosofie;
- mezelf mooi vinden;
- nauwe band hebben met iemand;
- de weg naar school;
- appels en kiwi's;
- Harry Potter;
- het huis in Frankrijk van mijn oom en tante;
- m'n kamer opnieuw inrichten;
- alleen thuis zijn;
- op de tafel of op de grond liggen;
- uitgaan met leuke mensen;
- goed zijn in wiskunde;
- depressieve maar wel mooie muziek;
- Sinterklaas;
- basgitaar spelen;
- met het vliegtuig reizen;
- mooi weer;
- mezelf.

Het staat trouwens niet op volgorde. Nu nog een lijstje.

- er niet bij horen;
- douchen;
- veel gesnoept hebben;
- m'n werk;
- wakker worden na een leuke droom;
- onvoldoende;
- stom haar;
- er slecht uitzien;
- geldproblemen;
- thuiskomen;
- niet kunnen slapen;
- vroeg opstaan voor school/werk;
- inspiratieloosheid;
- vervelen;
- moe zijn;
- mislukte foto's/tekeningen
- ook depressieve maar wel mooie muziek;
- sommige films;
- m'n spiegelbeeld in de ochtend;
- te korte nagels;
- piekeren;
- onnodig mensen afsnauwen;
- vastlopende computer;
- industrietereinen;
- Nederlands van Laurs;
- het journaal;
- de toekomst;
- lelijk weer;
- iets lelijks maken;
- bepaalde dingen beseffen;
- huilende mensen;
- mezelf.

Nina Kinert

2008-11-30T12:51:00.000+01:00

30 november 2008, 12:51

Niet dat ik haar kende, toen ik de Oude Zaal van de Melkweg binnenstapte, maar het was zo mooi. Altijd doen voortaan, naar onbekende (ook voor jou) artiesten in kleine zaaltjes gaan.
~~Hou wel rekening met het temperatuursverschil tussen binnen en buiten!~~

Wat een sukkels ook

2008-11-25T21:38:00.000+01:00

25 november 2008, 21:38 u.

Al die mensen op Flickr zijn ook eigenlijk zo stom. Plaats je een echt mooie foto, wordt niet bekeken. Wordt niet op gereageerd. Hoor je niks over. Plaats je een saaie, cliché foto op je accountje, een bloem met regendruppels (< link), prijst iedereen 'm de hemel in. "Great shot!", ja zeker. "Beautiful colours", hm-hm, met photoshop kun je alles. "I love the blabla". Ja dat zal best. Maargoed, waarom plaats je die foto's dan? Misschien nog triester, omdat je anders helemaal geen reacties krijgt?

Die SE-week

2008-11-21T01:11:00.001+01:00

20 november 2008, 16:11 u.

Die SE-week, ja ja, nou nou, poeh poeh. Even op een rijtje:
Maandag aardrijkskunde, dinsdag wiskunde (C), woensdag Frans (leesvaardigheid) en filosofie (esthetica) en donderdag maatschappijleer (de rechtsstaat).
Aardrijkskunde, ging voor de (eerste) helft goed, daarna kregen we (vermoeden we) Kloosterboer's vragen en ging het mis. Wiskunde gaat altijd mis, ik gok op een 4.6, aangezien ik dat cijfer vorig jaar 3 keer behaald heb. Frans leek goed te gaan, maar ik vertrouw het voor geen meter. Filosofie ging nog het beste denk ik, want maatschappijleer was zo veel leren! Vijfenzeventig pagina's, mijn samenvatting (uren werk) was meer dan 11 A4tjes. Het SE bestond voor 99% uit inzichtsvragen: top! Allemaal termen geleerd, trias politica, hele rechtssysteem van de VS, krijgen we daar nul vragen over. Ik ga echt flippen als ik overal een onvoldoende voor heb, maar ik kan me gewoon niet voorstellen dat dat niet zo is. Volgende week cijfers, denk ik. Morgen nog gewoon les, en musical (yes die kutaula schilderen). Goed, nu eerst een FRANS BRIEF schrijven. En wel heel toffe laarsjes gekocht in Utrecht (Invito)! Erg blij mee. Maar nu ga ik. Dááááááág.

"Oh wat is dit erreg!"

2008-11-09T02:01:00.001+01:00

8 november 2008, 17:01 u.

Dear readers,

CSS is eigenlijk een beetje een band van twee jaar geleden (Lowlands 2007!!). Waarom gingen Eleni en ik daar dag gister heen? Dat vroegen wij ons ook af. De nieuwste CD van CSS kenden we niet eens. Daar was ook niet veel aan, bleek later tijdens het concert, maar daar dachten alle fans wel anders over. Maar die kenden alle oude nummers niet, terwijl die juist geniaal zijn! Gelukkig speelden ze evenveel oude als nieuwe. Ze speelden alleen niet erg lang, amper een uurtje. Gelukkig heb ik ook nog een broek kunnen scoren die avond, en Eleni een falafel. En het was uit eindelijk best gezellig, maar dat concert was een béétje geldverspilling. Vond ik tenminste. Maargoed, niet alle concerten kunnen geweldig zijn hea. We hadden eigenlijk ook nog gehoopt leuke mensen (lees; jongens) tegen te komen, maar de enige persoon van het andere geslacht dat ons aansprak was "een ouwe lul van tweeënveertig" die naar "Arizona, girls!" was geweest en niet begreep waarom wij Vegas maar waardeloos vinden. "Hoew kan je det nouw weten als je nog nooit vurder bent geweest?". Aldus die man. Gelukkig kwam de trein er toen net aan.
En vandaag heb ik een kutdag gehad, álles ging verkeerd (op m'n werk). Ik dacht echt dat ik ontslagen zou worden ofzo. En toen moest ik ook nog vragen of ik volgende week eerder weg mocht (i.v.m. de SE-week en leren). "Dan moet je alleen niet meer te laat komen". Ik kom nooit te laat maargoed. STOM. Nu moet ik m'n boek voor Frans (in het Nederlands, want de Franse versie is onvindbaar) gaan lezen. "Bonjour Tristesse". Klinkt als een oppepper.
Dááág.

A thing to forget

2008-10-28T06:35:00.001+01:00

27 oktober 2008, 22:35 u.

N nk e
& I cn fogee
an ubn i hdoe eins t't onfoohrgt
t I Hwe lde do't trthe I d'tk tia e ftoels
t&h sae faroider e
ssmiso hcanh etro dn mn't hi gter eicn I
o wef k dsmep
b foetrg I t hketl
tnui.
hho ot t

Barcelona

2008-10-20T19:22:00.002+02:00

20 oktober 2008, 10:22 u.

Even een saai verslagje over Barcelona, waar ik vorige week geweest ben. Zaterdag eerst 20 uur met de bus, wat echt niet leuk is. Vooral niet met al die schreeuwende mensen achterin. Toen we aankwamen in Barcelona konden we alleen nog maar onze spullen droppen in het hostel, we konden er nog niet in. Daar was het "te vroeg" voor. Het was 11 uur ofzo. Nouja, dus gingen we wat dingen doen enzo. Was wel mooi (Gaudí). De kamers van ons Hostel waren echt vreselijk. Wij zaten met z'n negenen op een kamer zonder raam. Gelukkig hadden we wel een eigen badkamertje. Verder waren de muren aan de bovenkant open, en kon je dus álles horen van andere mensen. Wat vooral leuk was als je dronken bent. Nou goed, over het algemeen vond ik het niet echt geweldig, de mensen waren echt kut, en daar moet je wel de hele dag mee op pad. De dingen die we zagen waren meestal wel mooi, alleen het museum van Dali viel tegen.
Maarja, ik ben in elk geval weer blij dat ik terug ben. :)
Nu is het vakantie en wilde ik eigenlijk niet veel gaan doen, behalve m'n kamer verbouwen (als je zin hebt om te helpen mag dat. :P ). Maar ik moet eigenlijk ook nog m'n Engels boek uitlezen en een reisverslag maken van de buitenlandse reis. Geen idee hoe ik dat ga doen, ik zie wel.
xxxxxx

It was fun

2008-10-09T22:12:00.000+02:00

9 oktober 2008, 22:12 u.

Yes, vanochtend naar de doker. Nee, dat was niet leuk. Wacht. Opnieuw.

Ik ben een beetje raar. 'Ja, goh?' zou je nu zeggen. Ja, góh dus. Want vandaag moest ik naar een bloedprikker. Niet dat dat woord bestaat maar je weet wat ik bedoel. Ik moest dus bloed laten prikken. Ook best raar, want dat bloed prik je niet echt. Goed, ik daar zitten in de wachtkamer (iedereen was daar 70+). Was ik eindelijk aan de beurt. Moest ik maar drie buisjes. Godver. Mag ik eindelijk eens! Nouja, het was al weer lang geleden dat ik dit voor het laatst had laten doen, dus de behoefte was er wel weer. Nu denk je misschien 'Heel fijn voor je' in dat geval vind je mijn andere blogs waarschijnlijk net zo amuserend als deze. Als je denkt 'Dat wijf is echt raar, vindt ze bloedprikken nou leuk?' dan heb je me door, ook al kan je je niet met mij identificeren. Ook is er nog de mogelijkheid dat je denkt 'Eindelijk iemand gevonden met wie ik dit deel!'. In dat geval vraag ik je contact met mij op te nemen want dat zou ik erg leuk vinden. Ik ben erg benieuwd hoeveel mensen zich aanmelden. Ik denk niet zo heel veel want veel mensen zijn eerder bang voor een naald in hun arm dan dat ze het amusant vinden om er naar te kijken. HA. Ik wel dus.

~~Ik hoop dat jullie nog mijn vrienden willen blijven.~~

Een slecht verhaal

2008-10-03T20:30:00.000+02:00

3 oktober 2008, 20:30 u.

Twee oktober was een regenachtige dag, en ook een lange dag voor de meeste mensen. Donderdag is altijd een lange kutdag. Standaard. Toch waren er een stuk of zes kiddo's die niet zoals iedereen levenloos de lessen uitzaten. 's Avonds om acht uur zou één van hun wensdromen in vervulling gaan in de vorm van een concert in Ahoy. Daarom vertrokken ze zo snel mogelijk na school om de trein te halen naar Rotterdam. Even was het onzeker of ze het zouden halen, maar alles kwam goed. Na een treinreis van ongeveer anderhalf uur kwamen ze aan, twee uur voor de deuren open zouden gaan. Ze waren niet de eersten, ook al stonden er niet heel erg veel mensen. Het regende nu hard, maar de mensenmassa ging schuil onder een dak van paraplu's en poncho's. Zingend stonden ze te wachten. Niet alle mensen waren daar even blij mee, maar daar trokken ze zich niks van aan.
En eindelijk, na twee uur wachten, een paar regenbuien en dooie tenen gingen de deuren open. De mensenmassa die inmiddels drie keer zo groot was geworden duwde en trok om als eerste naar binnen te kunnen. De zes koters wurmden zich behendig naar voren en renden zo hard als ze konden naar de zaal. Daar ploften ze een beetje ongemakkelijk neer tussen tientallen benen. Over een uur zou eerst het voorprogramma komen. Gelukkig liep het niet uit en konden ze hun oncomfortabele houding snel achter zich laten. Na een half uur was het voorprogramma al klaar en dan was het nu wachten op de hoofdact... De spanning groeide naarmate de minuten verstreken. Een paar aardige maar nogal foute studenten, twee stuks, stonden voor de zes verwachtingsvolle hoofdpersonages en praatten met ze over tekenfilms als Fairly Odd Parents, Spongebob, Dommel, Brum, Dino Baby's en nog veel meer sentimentele dingen uit de jeugd die zo ver weg leek. Hun gesprek werd echter onderbroken toen de hoofdact eindelijk opkwam. Een enorm lawaai steeg op uit de mensenmassa in Ahoy. En daar waren ze dan, helemaal live, helemaal geweldig, helemaal voor de tweede keer, helemaal ... COLDPLAY. En wat waren ze goed. Ze speelden alles waar de zes koters van gedroomd hadden (behalve Warning Sign dan) en de effecten waren duizend keer zo mooi dan in Paradiso. Toch is het moeilijk te zeggen welk concert mooier was, maar één ding is zeker, als Jesse vandaag niet op school zou zijn geweest, zou hij gelukkig gestorven zijn. Aldus Jesse.

En vandaag staat die idioot er gewoon weer!
xxx

Ik ga ook Pro!

2008-09-24T22:55:00.000+02:00

24 september 2008, 22:55 u.

Pro, pro. Eindelijk een Flickr Pro account! Helemaal gekregen van Olivier en Derk voor m'n verjaadag. Jèh. Ga snel kijken dus (bij links, "Flickr" niet de 2e). Ben nog wel bezig alle foto's over te plaatsen van mijn andere account, maar dat zie je vanzelf wel. ;)

Jèh.

Gratis vrij gekregen

2008-09-11T09:47:00.000+02:00

11 september 2008, 09:47 u.

Ik heb zomaar vrij! Nouja, niet helemaal zomaar natuurlijk. De herkansingen zijn vandaag en ik ga lekker niet herkansen dus heb ik vrij. Slim toch. Kon ik eindelijk wat slaap inhalen van mijn feestje! Niet dat dat gelukt is, want mijn biologische klok heeft me vanaf half 7 elk half uur wakker gemaakt. Om 9 uur was ik het zat. (: Dus, wat ga ik vandaag doen? Lekker sporteeee. Echt zin in, ga zo hardlopen, en ... dat vind ik ook wel weer genoeg denk ik. Ja jemig, wat actief he? Dat zou je niet van me zeggen als je me af en toe in de klas aantreft... Ennieweej, iets anders kan je ook niet echt van me verwachten, eigenlijk. EN GOD. Morgen audities. X: Ik ga Lemon Tree zingen (ja héél origineel, maar je moet toch wat) en Somewhere Only We Know, van Keane. Ik hoop zo dat het goed gaat en dat ik me maandag weer op school kan vertonen...
Over mijn feestje afgelopen zaterdag ga ik niks vertellen, behalve dat het heel gezellig was en dat er 7 mensen zijn blijven "logeren". En de volgende ochtend hadden we ei (is het niet, guys? (; ). Maar het was leuk dus. Voor de rest gaat het goed, ik ga vanmiddag als het goed is naar de kapper (ja je weet maar nooit met die plannen van Fenna.. :P ) en ik hoop dat dat haar van mij dan eindelijk eens goed gaat zitten, maar je hebt nu geloof ik al door dat ik niet weet wat ik op moet schrijven. Ohja, natuurlijk! We leven allemaal nog! De wereld is niet vergaan! Het is allemaal goed afgelopen. Ik was ook zo bang... Nouja, tot de volgende keer maar weer.

Auditie

2008-09-05T18:22:00.000+02:00

5 september 2008, 18:22 u.

De audities van de musical... Ze komen steeds dichterbij. Mijn inschrijfformulier heb ik nog niet durven in te leveren. Ik kan helemaal niet zingen! Toch wil ik het wel proberen, maar voor een hele zaal mensen die het wél kunnen + een jury mét microfoon? HELP. Ik durf het niet hoor. Maar ik moet het gewoon proberen! He, nouja, als ik durf natuurlijk. En als ik een goed liedje kan vinden...

Help

Welcome Home!

2008-08-19T16:05:00.000+02:00

19 augustus 2008, 16:05 u.

Jaaaaaa het was weer zover! Mijn 3e Lowlands! Gelijk 1 dag nadat ik was teruggekomen uit France. Maar dat maakt niet uit. Eleni en ik gingen vroeg, om 10 uur weg. Om 11 uur (of misschien iets later) stonden we vast op de dijk, waar iedereen uitstapte en het zich gemakkelijk maakte. Waarom, dachten wij. Bleek het hele terrein gewoon nog niet open te zijn. Wij dus ook uitstappen en gaan zitten. Na een tijdje vonden we Gideon en Daan, en Patricia en Malou voegden zich ook al spoedig bij ons. Gideon en Daan waren goed voorbereid met een zelfgemaakte "kar", een schaakbord en heeeeel veel eten. Het weer was geweldig, warm en zon! Om 2 uur ging het terrein open, en moesten we eerst een teringeind met die kutbagage lopen. Dat was niet leuk. ZO zwaar, om alvast te wennen aan onze schooltassen denk ik. Oja, ik was de pechvogel met als enige een babybandje (-16). Terwijl ik bijna 16 ben en Eleni en Malou nog lang niet (nouja Malou ook bijna maar minder bijna dan ik)! Maar daar heb ik me al over ge-uit.
Eleni en ik dus in een tentje, op camping 3. Samen met Patricia, Malou en Annelot (en een of andere Skia? Geen idee hoe je dat schrijft). Stond de rest ineens allemaal op camping 4! En de andere rest op 2. Nouja, het was toch wel gezellig. Wel met oordoppen in geslapen. Maargoed! Wat heb ik nou allemaal gezien? Dan moet ik even het programmaboekje erbij pakken hoor. De eerste act waren natuurlijk the Pigeon Detectives die ineens in de Alpha stonden! Vorig jaar was het nog de India geloof ik. Anyway, die waren wel leuk! Daarna ging iedereen naar Hadouken! wat ik niet zo vind, en dus heeft Malou me meegesleept naar de India waar the Hoosiers speelden, die ik ook leuk vond (en nog niet kende). Toen zijn we even gaan kijken op de heuvel bij de Alpha naar the Wombats, maar dat vind ik eigenlijk ook niet zo geweldig. Toen weer naar de India naar the Ting Tings die echt heel leuk waren! Eleni en ik wilden ook tòch even een kijkje nemen bij onze nostalgische band HIM die van de Alpha naar de Grolsch waren gezakt. Haha. Wel zielig eigenlijk. Ze hadden echt een hele slechte recensie. Maar ik kon Eleni daar niet vinden dus ik ben maar weer weggegaan. Gelukkig kon ik toen Malou, Patricia en Savannah vinden op de heuvel bij de Alpha (tussen aaaaaal die mensen) waar the Kooks speelden. En toen rennen naar de Bravo voor Pendulum! Ik was zooo moe. Dat is nog best een teringeind om te rennen! Maar het was wel leuk. Toen wéér naar de Alpha omdat "iedereen" daar was bij Anouk (niet omdat we allemaal zo'n fan zijn van haar maar omdat er verder niks was). Verder nog de halve nacht "gechilled" (lees: het heeeel koud hebben) buiten bij de Bravo op Deadmaus en wat daarna nog allemaal kwam. Dat was dus dag 1. ;) Ja sorry, maar voorlopig ben je nog niet klaar!
Zaterdags hoefden we ons ook niet te vervelen. We begonnen de dag pas laat, om half 4 bij De Jeugd Van Tegenwoordig. Waar we (Eleni en ik) helemaal niet zo lang zijn geweest. Want we gingen naar N*E*R*D in de Alpha! En het was zooooo gaaf! Ik kende het helemaal niet, maar ze kregen de het voor elkaar dat de hele Alpha èn de mensen daarbuiten zelfs nog om te pringen, zwaaien en te klappen. En hard! Eleni en ik hadden een topplekje op een hek aan de zijkant, waar je dus echt alles kon zien. Geweldig. In het piepkleine tentje naast de enorme Alpha staat de Charlie die nieuw was dit jaar, en waar Los Campesinos! speelde (half tijdens N*E*R*D en half daarna), wat ook heel gezellige muziek is. Toen ook nog (ook in de Charlie) the Rascals, wat veel mensen te veel op de Arctic Monkeys vinden lijken maar ik vind dat dat gewoon komt omdat de zanger een stem heeft die er gewoon op lijkt. En de drummer is gewoon superleuk dus was het echt heel leuk. En het was de eerste band waar ik vooraan stond, en het was dus gewoon leuk! Nou, Franz Ferdinand ook nog even gezien, wat ook heel leuk was, en een falafel gegeten bij de India tijdens Iron and Wine waar ik alleen niet op de muziek heb gelet. Toen zijn we nog naar Underworld geweest wat me helemaal niks leek maar wat echt super was! Helaas konden we niet tot het einde blijven omdat we ook nog naar Does It Offend You, Yeah? wilden in de X-Ray, gelukkig maar want dat was ook leuk. Daarna heb ik niks echt meer gezien, ja ik ben langs de Bravo gelopen toen Miss Kittin daar speelde, maar ik weet niet of dat leuk was. Ik zocht namelijk mensen want ik was alleen. Bleek iedereen al in z'n nest te liggen. Schrok me dood toen ik Eleni daar zag liggen! Ik dacht dat die nog wel aan het feesten was, maar niet dus. Zondag stonden er ook een paar topdingen op het programma. Als eerste We Are Scientists die een beetje tegenvielen omdat het publiek nogal oninteressant was, het geluid niet zo goed (te hard) en iedereen brak was. Maar ze speelden wel goed en ik ben blij dat ik ze toch gezien heb. Toen hadden we even een tijdje niks, en hebben we Ben en Jerry's gegeten (nouja, ik heb Ben en Jerry's gegeten). Toen Gogol Bordello!! Sowieso één van de hoogtepunten van Lowlands (voor mij in ieder geval). Het was echt zo ontzettend leuk. Die muziek, echt geweldig. Die violist en accordeongasten echt te gek. En dan Gogol Bordello zelf. Gewoon briljant. Na Gogol Bordello MGMT (Management). Was ook leuk! Ze speelden alleen geloof ik helemaal hun CD maar die kende ik toch nog niet. Toen een stukkie van Crystal Castles gezien, waar we helaas ook niet konden blijven omdat Simian Mobile Disco tegelijkertijd speelde. Allebei tof! Maar toen... Het aller-aller-áller gaafste OOIT! Wie dit gemist heeft... noh. The Dresden Dolls in de India. O. Mie. Kod. Helemaal vooraan natuurlijk, dat móest. Waar we nog best wat moeite voor hadden moeten doen trouwens! We kwamen daar aan, gelijk na de act daarvoor, en iedereen stond er al, maar gelukkig kwam er net een plekkie vrij. Nouja, eigenlijk alleen voor Eleni. Maar ik stond daarachter. Ja ik weet het, zó arrogant van Eleni! Nee hoor grapje, Eleni. Je viel best mee. ;) Maar dat was ook een grapje hea. In elk geval, ze waren ZO GOED! Zóóóó goed! Ze speelden ook mooie nummers, ook Port of Amsterdam! Echt leuk was dat. En ze deelden blikjes bier uit aan het publiek. En ik had BIJNA, en BIJNA een drumstokje te pakken maar een of andere lange gozer griste hem nèt weg. Echt balen! Ja en daar konden Jesse, Eleni en ik met onze lengtes niet tegenop. Maar dat mocht de pret niet bederven, het was geniaal. Na de Dresden Dolls wilden Eleni en ik nog Ellen Alien zien, maar we konden het niet vinden, want ik de Bravo was iets stoms, en Eleni zei dat het daar moest zijn. Dus waren we even bij de India gaan kijken want daar was wel iets leuks. Ik kwam er later pas achter dat dáár Ellen Alien was maargoed. Op een gegeven moment zijn we maar gaan slapen. De volgende ochtend in de regen de tent inpakken (leuk) en met de bagage naar camping 6 (caravannencamping waar mama en Cato stonden). Ook leuk. Vandaag voor het eerste naar school geweest (nog leuker) en morgen eerste lessen (allerleukste). Maar ik vind het welletjes, dus ik ga ermee stoppen. DAG!

Vakantsie

2008-08-19T15:54:00.000+02:00

19 augustus 2008, 15:54 u.

Terug van vakantsiiiee! In zuid-Frankrijk, in een chill huis, in de stad, in de Camarque (of in elk geval daarnaast) in de zon! Tijdens de vakantie hadden we het (heerlijke) gevoel alsfo we niks deden, maar achteraf gezien hebben we nog best veel uitstapjes gemaakt en alles (let wel: naar het strand gaan wordt hier gerekend als uitstapje/iets doen). Ik heb veel gelezen, stuk of 8 boeken, en seizoen 1 van the Sopranos gekeken (maffia-serie) die erg leuk is! Zoals ik al zei was het huis dus heel chill, heel groot en modern. Nouja, ook weer niet zó groot, het was geen villa ofzo, maar wel lekker ruim. En een grote tuin! Met te veel tomaten (die wel iets lekkerder waren dan die hier in Nederland) en te veel aubergines.
Verder was het er warm, erg warm. Elke dag wel rond de 30 graden Celcius. Jammer genoeg was het strand wel een stukkie rijden, en dan zaten we op een vrij druk strand. Dankzij onze vader hebben we wel een heel groot rustig strand ontdekt waar we ook vaak heen zijn geweest (er staan wel wat foto's op m'n Flickr 2). En uiteraard, een dag voordat we weer weggingen werd het weer natuurlijk vreselijk, met regen, wind en onweer. Heerlijk, om alvast even te wennen aan Nederland dachten we. Maar nee! Lees dat maar in m'n volgende bericht over Lowlands. ^^

-xxx-

On Vacation

2008-07-19T23:40:00.000+02:00

19 juli 2008, 23:40 u.

Heey allemaal,

Ik ben op vakantie vanaf morgen (20 juli) t/m 13 augustus! Dus dan ligt mijn blog in ieder geval stil. ;) De 14e van augustus zie ik een aantal van jullie in elk geval weer op Lowlands! Heb er echt heel erg veel zin in! :)

Kusjes, xx.

Spiegelbeeld van een spiegel

2008-07-07T20:15:00.000+02:00

7 juli 2008, 20:15 u.

Ik zat te denken aan een onderwerp voor een nieuw web-log bericht, toen ik tot de conclusie kwam dat ik absoluut geen inspiratie heb. Ik heb dus geen inspiratie. Ik ben inspiratieloos. What the fuck. Ja, er wordt regelmatig over inspiratie geschreven, vaak komt dat voort uit inspiratieloosheid. Dus ik zat te denken er ook over te gaan schrijven. Het verhaal, dit dus, wat ik nu schrijf, vormde langzaam zinnetjes in mijn hoofd. Terwijl het raar is om nu op te schrijven wat ik net dacht, en dat het nogal dubbel is, heel dubbel zelfs, net zoals wanneer je twee spiegels tegenover elkaar houdt. Dat er dan zo'n lange tunnel zichtbaar is, maar dat het heel moeilijk is om er in te kijken omdat je er dan zelf voor staat. En dat de tunnel in een bocht gaat en dat je nooit een einde kan zien. Wat op zich wel logisch is omdat er geen einde kán zijn.
Verder regent het nu best hard en dat vind ik best zielig voor mijn zusje, die nu op scoutingkamp is (in tentjes) en misschien nu wel de hike aan het fietsen is (2 dagen fietsen en zelf voor een slaapplaats zorgen). Dit dan even aan nagedachtenis ofzo aan haar. Volgens mij is dat meer wanneer iemand dood is maar nu komt dat toch op hetzelfde neer.

En ik heb de CD van Kings of Convenience gekocht (Riot on an Empty Street) en hij is leuk. :)

Torenpop '08

2008-06-29T15:24:00.000+02:00

29 juni 2008, 15:24 u.

Torenpop 2008: heengeweest met Eleni, Patricia, Malou, Jesse, Roos en Mirjam. En de bandleden van the Zoo waren er ook. (: En ze speelden ook op Torenpop, en het was heeeel erg gaaf.
Voicst was er ook, wat we nog een deel hebben gezien. Was ook leuk! Wel echt een belachelijke pit. Was nogal vervelend. Anyway, het was gezellig, wel jammer dat de laatste trein al om 00:06 u. ging, maar anders moesten we tot 04:35 u. wachten op de volgende trein, en dat wilden we niet. Gelukkig hebben we de laatste nog gehaald. :P Maar Torenpop in Amersfoort was dus weer gezellig!

De avond daarvoor (vrijdagavond) was de surprise-party van/voor David's 17e verjaardag! Wat ook heel gezellig was. Thema was: Beatles/Breezer. Erg goed te combineren ook..! Ik was maar als hippie gegaan, en Patricia en Malou als breezers, met breezers. Op het feestje waren er ook breezers, maar gelukkig ook gewoon bier. :P Oja, de fietsen van Patricia en Malou waren nog in het Maudje beland, waarschijnlijk door een paar mensen die zich verveelden ofzo. Dus David himself moest uit de kleren om de fiets van Malou te pakken, die nogal in het midden lag. Gelukkig zijn de fietsen gered en konden we gewoon naar huid. Patricia en Malou vonden het niet zo grappig.

Nou dat was het weer, we hebben eindelijk vakantie en het moet mooi weer worden want hier schieten we niks mee op. :) Kussens -xx-

Fruitwijf

2008-06-23T18:56:00.000+02:00

23 juni 2008, 18:56 u.

"Hallo, kan ik u helpen?"
"Hallo, ja ik wilde graag een pondje kersen..."
"Een pondje kersen, oké."
Ik loop naar de kersen toe en pak onderweg een zakje om ze in te doen. Mijn "baas", mede-eigenaresse van de fruitkraam, lacht me zogenaamd vriendelijk toe.
"Hoe vaak moet ik het nou zeggen, geen 'hallo' tegen de klanten, het zijn geen vrienden van je." Ze lacht nog steeds naar me. Ik lach vriendelijk terug en weeg de kersen. Als ik een pond heb loop ik terug.
"Alstublieft, een pondje kersen, an-"
"Doe ook nog maar twintig sinaasappelen," zegt de klant.
Ik knik en pak een plastic tasje, en begin vervolgens zo snel mogelijk twintig oranje vruchten erin te mikken. Mijn baas komt weer met die lach op haar gezicht naar me toe.
"Altijd vragen 'anders nog iets?', je moet altijd vriendelijk blijven, anders raak ik al m'n klanten kwijt."
Ik kijk haar even aan en bedenk me dan dat ik de tel kwijt ben. Op goed geluk mik ik er nog twee in en wil weer teruglopen als die vrouw me vastgrijpt.
"Je kan toch wel tellen hoop ik?"
"Ja, natuurlijk."
Als ik er dan eindelijk twintig heb loop ik terug naar de klant, die goddank niks anders meer hoeft en ik print het bonnetje uit. Vijf euro en vijfenzestig cent. Ik krijg een biljet van vijftig euro.
"Sorry, ik heb er geen vijfenzestig cent bij, wel zeventig?"
Kut, nou is het alleen maar ingewikkelder, maar ik neem het toch aan. De vrouw loopt met me mee terwijl ik als een gek probeer uit te rekenen hoeveel ik moet teruggeven. In mijn hoofd heb ik het juiste bedrag zitten, maar ik moet terugrekenen, als ik het aan de klant teruggeef. Ik pak muntjes uit het bakje.
"Hardop tellen, anders weet ik niet of je het goed doet."
Nu moet ik overnieuw beginnen, en ik doe het fout. Mijn baas verbeterd me geïrriteerd en ik geef het wisselgeld terug aan de klant (ik doe het terugrekenen weer fout, maar de klant lacht me gelukkig bemoedigend toe).
Aan het einde van de dag, na 8 uur werken heb ik 35 euro verdiend. Eindelijk mag ik gaan. Tot volgende week.

Ik heb zaterdag mijn eerste dag gehad, bij de fruitkraam op de markt, en het was fucking vermoeiend. Ik moest, vooral in het begin, nog enorm wennen en mijn baas werkte niet altijd mee. Eerlijk gezegd heb ik ook een kleine hekel aan haar. Ze doet een beetje alsof ik achterlijk ben. Het werk zelf is helemaal niet zo erg, soms zelfs best leuk (behalve het wisselgeld teruggeven). Gelukkig verdiend het wel lekker! Ik werk van 8 tot 4 (totaal 8 uur) en ik verdien daar 35 euro mee. En het is alleen voor in de vakantie.
Maargoed,

HET IS ZOMERVAKANTIE!

Achterlijke Nutteloze Week

2008-06-16T22:48:00.000+02:00

16 juni 2008, 22:48 u.

Een Achterlijke Nutteloze Week, dat is deze ANW week gewoon. We hebben een "college" met fucking ingewikkelde isotopen die we maar moeten snappen als het een keer uitgelegd wordt en er zitten een paar hele vervelende jongen bij die stoer proberen te doen en het overal mee oneens zijn. Ohja, we zitten ook nog eens met z'n 130-en in de studiehal op de 2e verdieping. En, yes, woensdag een excursie naar Leiden. Wel al 3 gezellige cijfers terug van de SE's:
Wiskunde: 5 (ja daar ben ik erg blij mee)
Geschiedenis: 7,2
Filosofie: 8,8
Nu alleen nog ANW, AK en Engels... Nouja, je merkt wel dat ik niet zo veel te vertellen heb, maar ik moest even een nieuw bericht plaatsen van Eleni Kauvelas. Oja, ik moet ook nog een pen kopen voor Kouwehouwe, omdat ik die van haar een keer geleend heb en die ben ik kwijtgeraakt (lees: mijn moeder wil hem niet teruggeven).
Nou ik stop maar eens, wordt te langdradig. Sorry, volgende keer een boeiender bericht. (:

Filosofisch gedoe

2008-06-09T17:25:00.000+02:00

9 juni 2008, 17:25 u.

Ik heb dit verhaal al een tijdje terug geschreven, het is niet nieuw ofzo. En het is 3,5 A4t-je lang, dus ik weet niet of iemand de moeite neemt om het te lezen, maar ik post het toch maar gewoon.

Het was dat ik op een ochtend wakker werd. ’s Ochtends vroeg, maar mijn ogen sperden zich open en de slaap had zich teruggetrokken. Mijn lichaam voelde ik eerst niet eens. Pas toen ik mij probeerde te bewegen, leek het alsof mijn ledematen gevormd werden uit koele klei. Ik besefte dat ik kon zien toen de zon zich door de smalle spleet van de gordijnen had weten te wringen. Dat was ook het moment dat een stukje van mijn omgeving verlicht werd. Ik werd die ochtend wakker in een nieuwe wereld, niets herinnerend van mijn oude, die toch zeker wel zijn sporen had achtergelaten. Ik ging rechtop zitten, want ik was erg nieuwsgierig naar mijn omgeving. De smalle lichtstraal onthulde niet veel. Wel kon ik zien dat niet de wereld nieuw was, maar ik. Mijn benen gleden onder de deken uit en de topjes van mijn tenen raakten voorzichtig de vloer. Toen ik met mijn hele voeten plat op de vloer stond en mijn bovenlichaam daar loodrecht bovenop stond ik. Mijn armen strekten zich uit naar de gordijnen die, behalve de smalle lichtstraal, al het andere zonlicht geheel tegenhielden. Ik leunde naar voor en verloor mijn evenwicht. In een reflex zette ik mijn rechterbeen naar voren, en ik bleef staan. Iets vanbinnen beukte tegen mijn borstkas, en daar schrok ik van. Maar mijn aandacht bleef bij de lappen stof die daar hingen. Ik sleepte nu ook mijn andere been naar voren tot ze weer naast elkaar stonden. Ik kon nu bij de gordijnen en ik pakte ze vast, buiten adem en ik voelde elke zenuw in mijn lichaam verstijven. De gordijnen gingen open, en het licht verblindde mij eerst enkele seconden. Het was feller dan wit, en ik moest mijn ogen dichtknijpen wat leidde tot een oneffen rode waas. Ik draaide mij zo snel om dat ik op de grond smakte en met mijn gezicht tegen de ruwe vloer gedrukt bleef liggen. De zon brandde op mijn naakte huid en ik wilde weer zien dus ik opende mijn ogen. De rode waas verdween en ik had de kamer nu verlicht. Ik had dat gedaan door mijn spieren in mijn armen de gordijnen te laten opentrekken. Mijn geest had dat gewild en opgedragen en mijn lichaam had gehoorzaamd. Mijn geest gebruikte mijn lichaam. Maar toch ben ik beide. Ik ben geest en lichaam, gescheiden en versmolten, onderdanig en dominant. Opdragend en gehoorzamend. Materieel en immaterieel. Nu ik wist hoe het werkte gaf mijn geest de opdracht op te staan en naar het licht te kijken. Mijn ogen deden pijn maar mijn geest wilde dat niet horen. Ik strompelde naar de opening van de gordijnen en duwde mijn gloeiende hoofd tegen het koele glas. Mijn handen werden platgedrukt en gleden omlaag. Het licht was nu niet overheersend meer en ik zag vormen. Een straat, wist ik, van gladgeslepen keien. Onwillekeurig voelde ik mij kwetsbaar door gebrek aan bedekking van mijn lichaam. Hoewel er niemand op straat was schuifelde ik nu achteruit dieper de kamer in die ik nog niet eens had bekeken. Het bed waar ik in had gelegen toen ik gevormd werd stond links van het raam en de dekens lagen slordig aan het voeteneind. Daarna zag ik de rechthoekige vorm van de kamer, de hoeken als scherpe lijnen. De muren hadden een grijze kleur die ik ervoer als mooi. De vloer was van zwart steen, een beetje onregelmatig en hard. Er stond verder niets in de kamer. Maar in de muur tegenover het raam was wel een deur. Hij was dicht, had als enige in de kamer een kleur. Maar ik wist niet welke kleur. Ik liep naar de deur, snel, want ik was nieuwsgierig en voelde geen angst. De deurknop paste niet helemaal in mijn hand en voelde prettig aan. Ik draaide hem geluidloos om en beval mijn lichaam de deur verder open te duwen. Achter de deur bevond zich een smalle gang. Er waren geen ramen en geen verlichting. De zonnestralen uit de kamer met het raam gleden toch de gang in en ik kon zien waar ik liep. Links voelde ik een reling, toen ik mijn hand uitstak. Ik pakte die vast en wilde die volgen. Net buiten het bereik van het licht kwam ik stof tegen, mijn geest besefte dat het kleren waren. Stoffen, om je lichaam mee te bedekken. Op dat moment had ik daar geen behoefte meer aan. Ik pakte het op en liet het door mijn handen glijden. Ik keer achterom naar het licht en deed een paar stappen achteruit. De stof was wit. Met gaten voor mijn hoofd en armen. Ik vertelde mijn lichaam die erdoorheen te steken. Nu was ik bedekt. De stof was stroef en schuurde zachtjes langs mijn huid. Ik zette mijn reis door de gang weer voort en bereikte een trap. Onderaan de trap was nog een halletje, met een deur aan het einde. De deur had een ondoorzichtig raam waar het licht wel doorheen scheen. Nu was ik blij met de lange jurk. Mijn benen voerden mij naar de deur die mijn hand opentrok. Een windvlaag en druppels verwelkomden mij en mijn lichaam. Het was een prachtige ochtend, de wolken waren donker aan de onderkant en kolkten door elkaar. De druppels waren koel en verlichtten het brandende gevoel van de zon die door kieren van de wolken scheen. Bijna gretig stapte ik door de deur heen. Het eerste geluid dat ik hoorde was de deur die dichtviel met een klikkend geluid. Het huis waar ik uit was gekomen stond blijkbaar aan het einde van een straat, want de weg leidde mij recht vooruit tot het een bocht omging. Terwijl mijn benen doorliepen was mijn geest zich sterk bewust van de omvang van mijn lichaam. De ruimte die het innam, de beweging in de lucht die het veroorzaakte. Het verbaasde mij dat de gordijnen en luiken van de andere huizen niet opengingen en dat de oorspronkelijke bewoners van deze wereld niet geschrokken hun hoofden naar buiten staken om te zien wie deze mooie ochtend durfde te verstoren. Het verbaasde mij dat ik er vanuit was gegaan anderen tegen te komen, terwijl het ondenkbaar is dat er nog een wezen zoals ik kan bestaan.

Maar mijn geest wilde doorlopen en ik gehoorzaamde. De keien waren rond en glad. Soms gleden mijn voeten tussen de keien wat een raar gevoel gaf. De andere huizen in de straat zagen er net zo uit als het huis waar ik uit was gekomen. Hoog, schitterend en grijs. Met één enkel raam aan de voorkant op de eerste verdieping, en een deur daaronder. Maar ik had geen aandacht voor de huizen. Ik wilde weten wat er achter de bocht in de straat lag. Plotseling weerklonken geluiden, treurige geluiden die steeds harder werden en ik wist niet wat ze veroorzaakte. Mijn benen stonden stil. Ik wilde niet verder. Mijn hart bonsde nu zo hard dat het bijna de geluiden overstemde. En ik voelde… Ik voelde angst. De geluiden waren nu hard, het klonk alsof honderden voeten over de keien straat glibberden. Het geluid van honderden bonkende harten in hun borstkassen. Het geluid van snelle onregelmatige ademhalingen. Zo stond ik daar te luisteren. Mijn lichaam voelde ontzettend kwetsbaar en onbelangrijk. Ik vond het raar dat ik door wilde lopen, maar deed het toch. Nu klonk ook een stem op uit de straat. Hij leek uit mijn lichaam te komen, maar ik kon onmogelijk zo’n geluid maken. Ik snapte niet wat de stem zei.

‘Ik snap het niet.’

Met die woorden verdween mijn angst. Nu ik kon praten en een taal kende verstond ik de stem ook die uit mij weerklonk. Mijn stem. Ik herhaalde de zin aan één stuk door. Opeens besefte ik dat mijn handen onbewust aan de zoom van de jurk wriemelden. Kon mijn lichaam uit zichzelf bewegen? Kan mijn lichaam bewegen zonder mijn geest? Ik stopte met praten en staarde voor me uit zonder iets te zien. Hoe? Deze vraag boeide mij enkele minuten. Daarna liep ik weer verder. Mijn lichaam voelde anders aan, alsof ik een deel van de controle erover was verloren. Dat beangstigde mijn geest.

De straat begon te buigen. Ik bleef op het midden van de weg lopen, over de keien en rekte mijn hals al uit. Mijn benen en voeten gingen sneller totdat ik bijna rende. Ik was de bocht om. De straat was gestopt met buigen. De straat was eigenlijk overal mee gestopt. Langs de laatste rij keien groeiden grassprietjes en kleine witte bloemetjes. Daarachter lag een klein strookje gras, algauw gevolgd door zand. Zand, branding en een zee. Een oceaan. Het was wild en donkerblauw. Witte koppen op de golven die vervolgens op het strand kapot sloegen. Iets in het zand reflecteerde de zon door de wolken. Mijn nieuwsgierigheid was weer gewekt en ik liep er naartoe. Het gras prikte in mijn voeten. In het zand zakte ik eerst bijna weg, en ik viel een keer voordat ik bij het voorwerp in het zand was. Toen het ding aan mijn voeten lag zag ik dat het een spiegel was. Ik liet me in het zand vallen en pakte het ding. Ik hield de spiegel voor mijn gezicht. Voor het eerst zag ik mijn gezicht. Smal, grijze ogen en sneeuwwit haar. Ik voelde mijn haar nu pas voor het eerst. De wind deed het alle kanten op waaien, ook voor mijn ogen waardoor ik minder goed zag. Mijn wenkbrauwen waren donker en mijn ogen licht. Even was ik verbijsterd door wat ik zag. Ik had nooit kunnen denken dat er iets als een spiegel bestond, waarin je jezelf kan zien. Dat er iets als een uiterlijk bestond. Ik wist wel degelijk dat ik een lichaam had, maar had nooit bij het feit stilgestaan hoe dat eruit zou zien. Ik moest even wennen aan dit nieuwe wezen dat net zo verbijsterd terugstaarde. Ik draaide de spiegel rond en vond het leuk om te zien dat het mijn omgeving ook weerspiegelde. Door het draaien zag ik de lucht, het strand, de zee en mezelf als één waas. Toen ik mijn interesse weer verloor keek ik beter naar het water. Er was iets met het water, het had dezelfde kleur als de lucht, maar toch kon je zien dat het anders was. De wind blies mijn haar constant in mijn gezicht en de witte jurk bolde op en wapperde dan weer een andere kant op. Ik genoot van alles wat mijn zintuigen mij lieten waarnemen. De zee was een lust om naar te kijken, het bulderen van de wind en het geluid van de branding hadden een verdovende werking. De ijskoude regendruppels die nog steeds uit de lucht vielen gaven een rein gevoel over mijn lichaam. Ik keek naar de druppels die in het zand vielen en het donkerder maakten. Ik keek ook naar de druppels die in de zee vielen. De zee werd niet donkerder. Ik zag de druppels er gewoon in verdwijnen. Ze werden één met het water. Ik snapte niet hoe dat kon en beval mijn lichaam erheen te lopen. Mijn voeten raakten het water als eerste aan. De onderkant van mijn jurk werd nat en spetters kwamen tegen mijn benen. Het water was ijskoud. Kouder dan de regen, kouder dan de wind. Ik waadde door het water tot het tot mijn middel kwam. Ik ademde door mijn mond omdat het zo koud was. Spetters kwamen in op mijn tong en ik proefde. Zoutig was het water. Ik pakte een pluk haar en zoog het regenwater eruit. Het smaakte niet zout. Hoe kan het één worden als het anders voelt, er anders uitziet en anders smaakt?

Ik liep weer naar het strand toe. Het zand plakte aan mijn voeten en aan mijn jurk. Ik keek op en zag nu pas dat de straat waar ik uit was gekomen een van de velen was. Een hele stad rees op en belemmerde het zicht op de horizon. Zover als ik keek, links of rechts, zag ik zee, strand en de stad. Dit duizelde mij. De grijze huizen leken omhoog te rijzen, en als ik met mijn ogen knipperde stonden ze weer gewoon. Ik liet mijn lichaam daar even staan, terwijl mijn gedachten afdwaalden. Ik snapte niet waar ik aan dacht, het waren geen woorden, geen logica. Ik zag wel kleuren. Vlakken, strepen, vormeloze dingen. Maar ik kon ze niet echt zien, omdat ze er niet echt waren. Het leek alsof ik in twee werelden tegelijk keek. De echte, met de stad en de zee. En een andere wereld. De wereld van mijn hoofd. Ik zag het niet door elkaar, niet naast elkaar. Ik zag het tegelijk. Ik probeerde de kleuren te ruiken, maar rook alleen de zee. Ik probeerde ze aan te raken, maar ze zaten achter mijn ogen. Ik vond het niet leuk en mijn lichaam liep weer terug naar de stad. De spiegel die ik in het zand had laten vallen nam ik mee. De keien waren een opluchting voor mijn voeten. De grijze huizen voelden beschermend, niet als de zee die te open en te vrij was. Mijn geest zei mij door te lopen en dus bewogen mijn benen en voeten. Ik wilde weer naar mijn huis. Ik liep sneller dan op de heenweg. Mijn jurk was doorweekt, door de zee en door de regen, mijn haar hing in slierten om mijn gezicht. Dat kon ik zien omdat ik onderweg weer in de spiegel keek. Mijn huis stond nog steeds aan het einde van de straat, als een dood eind. Ik wilde naar binnen, maar zag onmiddellijk dat de deur open stond. Hoewel ik er zeker van was dat ik die dicht had horen vallen begon ik nu te twijfelen. Misschien was hij nooit dicht geweest, misschien had iemand anders de deur open gemaakt. Maar bestond er wel iemand anders? Ik liep naar binnen, nieuwsgierig naar ander leven. Het halletje zag er hetzelfde uit. De trap ook. De deur naar de kamer met het raam was dicht. Die had ik wel open laten staan, herinnerde ik mij. Ik merkte dat mijn handen weer aan het wriemelen waren. Mijn geest keek naar mijn lichaam. Ik voelde hoe het naar me keek. Ik keek naar mezelf. Ik werd boos en bang tegelijk. Mijn lichaam deed dingen zonder mij. Zonder mijn geest, en dat vond ik eng. Ik besloot eerst in de kamer met het raam te kijken voordat ik een oplossing bedacht voor mijn lichaam. Ik beval mijn voeten naar de deur te lopen en ze gehoorzaamden direct. De deur ging open toen mijn hand de deurknop weer omdraaide en ik stond weer in de kamer. Mijn bed stond nog hetzelfde, de gordijnen waren open. Ik moest naar mijn bed lopen en erop gaan zitten. Het gewicht van mijn lichaam dat eerst op mijn voeten had gerust verdween in het bed en ik voelde mijn voeten nu pas. Ze deden pijn. Toen begon ik met praten.

‘Ik snap het niet. Wat denk ik? Wat denk ik? Het is hier niet stil. Mijn voeten doen pijn. Waarmee voel ik dat? Ik weet veel. Ik ken de wereld. Mijn lichaam luistert niet goed. Het doet dingen alleen. Waarom doe ik dat? Waarom doe je dat? We zijn toch samen. Ik snap het niet. Maar ik heb een lichaam en een geest. Zijn er drie of twee.’

Ik hield weer op. Mijn ogen vielen steeds dicht, mijn lichaam voelde pijnlijk en verdovend aan. Ik wilde niet slapen en gaan liggen. Maar toen ik langzaam ging liggen besefte ik dat geest en lichaam samen moeten werken, één moeten zijn. Ik gaf toe, voelde me bevrijd en toch ook verbonden. Met deze kennis viel ik in slaap.

Alweer Coldplay

2008-06-08T20:17:00.001+02:00

8 juni 2008, 11:17 u.

Ja, sorry maar het gaat alweer over Coldplay. ;-)
Gister ochtend hebben Malou, Patricia, Jesse en ik namelijk kaartjes weten te bemachtigen voor het concert in Ahoy (2 oktober). En nog maar nèt op tijd! Om 10 uur startte de verkoop, onze kaartjes werden op 10:01 uitgedraaid en om 10:02 waren alle staplaatsen uitverkocht. Nog eens krap 5 minuten later was heel Ahoy uitverkocht. We waren zo ontzettend blij dat we naar de Free Record Sop waren gegaad in plaats van het postkantoor! Maar Jesse was daar wel heen, en die was ze misgelopen. Nog een geluk dat ik er twee had gekocht, voor het geval dat. Toen was er ineens nóg een concert, op de dag erna. Daar had Jesse wel 4 kaartjes voor, en ook dat was in 5 minuten uitverkocht. Gisteravond werd het concert van donderdag nog op de radio uitgezonden, en om half 12 's avonds het hele concert op tv. Ik wil teruuuuuuuug!! Ik heb het geprobeerd op te nemen, maar dat kutding werkte niet. Goddank staat het op uitzendinggemist.nl:

Wel kijken hoor!!

Omg... Coldplay!

2008-06-06T16:11:00.000+02:00

6 juni 2008, 16:11 u.

It was a long and dark december, from the rooftops I remember, there was snow. White snow.

Dat we alle zes naar Coldplay mochten liet al zien dat we idioot veel geluk hadden, maar óók nog eens helemaal vooraan pal voor Chris Martin staan en na het optreden bij de artiestenuitgang nog handtekeningen, foto's en een handkus hebben gescoord? Dat is ècht niet normaal meer.
Het concert was heel erg gaaf. Kort, maar krachtig zal ik maar zeggen. Ze hebben in totaal 6 nummers gespeeld: Violet Hill, Clocks, Lovers in Japan, Sleep Chant, Viva la Vida en als slot: Fix You. Het duurde dus in totaal maar iets van 45 minuten. Maar we stonden helemaal vooraan, en het was zo mooi. Na het concert hebben we dus bij de artiestenuitgang gewacht, waar Guy, Will en Jon(ny) er al best snel aankwamen. De meeste van ons heeft geloof ik wel handtekeningen gescoord (ik niet, want ik had geen papier bij de hand). En toen moesten we nog een half uur wachten (Eleni en ik waren al bijna weggegaan!) maar eindelijk kwam toen ook Chris! Hij bleef best wel lang, en we stonden nu ook bijna helemaal vooraan omdat de meeste mensen al weg waren gegaan. Iedereen weer handtekeningen, maar ik had geen papier bij me dus ik vroeg of hij het op mijn hand kon zetten, maar toen (lees dit als heel dramatisch en romantisch) pakte hij mijn hand, zei "Hi dear, how are you doing?" , gaf er een kus(je) op en liep weer verder. Je snapt wel dat ik nu helemaal verliefd ben.
Malou en Patricia hebben nog een hele leuke foto (nou eigenlijk filmpje) gescoord met Chris, en Jesse een briljante foto met Chris. Iedereen is nog steeds helemaal gelukkig en nog half in trance (ik in ieder geval wel). Dit is genoeg geluk om ons door de laatste SE week te slaan, denk ik. Maar dan moet ik nu wel even gaan lernen!
de Sepia-foto's heb ik gemaakt, die andere heeft Eleni gemaakt. Zo dichtbij!!

How Cold Can You Play?

2008-06-04T20:00:00.000+02:00

4 juni 2008, 20:00 u.

WE HEBBEN GEWONNEN! WE GAAN NAAR COLDPLAY! WE HEBBEN GEWONNEN! WE GAAN NAAR COLDPLAY! WE HEBBEN GEWONNEN! WE GAAN NAAR COLDPLAY! WE HEBBEN GEWONNEN! WE GAAN NAAR COLDPLAY! WE HEBBEN GEWONNEN! WE GAAN NAAR COLDPLAY!

Ja, het filmpje van Eleni en mij heeft twee tickets gewonnen voor het concert van Coldplay in Paradiso voor morgen! Patricia heeft ook gewonnen met haar foto, en die neemt Jesse mee. En ook Malou gaat, want die kan mee met Harm! Dit is echt helemaal geweldig, eigenlijk kan ik het nog niet geloven..
En bij BNN waren er maar 40 winnaars! Veertig! En veel inzendingen..! Dus we waren erg lucky. Ik heb op tv naar de uitslag gekeken (dit zijn alle winnaars van filmpjes, 20 stuks):

Het wordt helemaal geweldig.

Wil je het filmpje zien? Klikken!

Spiegels

2008-05-25T17:12:00.000+02:00

Eeuwig gestaar
Een afkeurende blik
De vraag snakt ernaar

De gedachten corrigeren
De blik neemt waar
Zo mij te verteren

Twee zien de andere kant
Je bent wat je ziet
Met kennis zonder verstand

Maar mij voelt mij
Voor een andere keer
Zet ik de spiegel opzij

The Whitest Boy Alive

2008-05-18T20:12:00.001+02:00

18 mei 2008, 11:12 u.

De vakantie is alweer een week voorbij, maar gelukkig was er al gelijk een oppepper geregeld: the Whitest Boy Alive in Paradiso! Samen met Jesse. Ook leuk was dat hij (= de zanger, die nerd) voor het concert ineens over straat liep. "He, is dat niet, nah...! Loopt daar nou..? Wacht! Dat is..!" Wij erachteraan. Staat hij ergens voor een etalage te kijken. "Hi." Hij had z'n hand gebroken, en die zag er ook niet echt lekker uit. Gelukkig ging het concert wel door. Anyway, toen we weer terugliepen kwamen we doodleuk de rest van de band tegen (die er heen charmant uitzag). We gingen maar even wachten tot de deuren open gingen (en ik ging m'n ANW leren). Toen de deuren open gingen waren er echt maar 5 mensen ofzo. Dus we konden helemaal vooraan staan, pas om kwart over acht merkte je dat het uitverkocht was. Het concert zelf was echt... helemaal te tof! Ze speelden heel erg goed, en ook was de muziek veel "dansbaarder" dan op de CD. Er was geen voorprogramma, maar achteraf was dat eigenlijk wel chill. De keyboarder ging nog op zijn keyboard dansen, maar gelukkig bleef die het wel doen. Het was gewoon heel erg gaaf!!

Oh Happy Day

Clowns & Spoorpop

2008-05-01T11:40:00.000+02:00

1 mei 2008, 11:40 u.

*Gaaaaaap*. Allemaal goeie morgen, ook een leuke Koninginnedag gehad? Ik wou hier ook Eleni nog eventjes feliciteren met d'r 15e verjaardag! Het was erg gezellig. Best leuke muziek op Spoorpop (op die gasten met die rode shirtjes na dan). Maar zelfs dat was dan wel weer grappig. Patricia en Malou gingen wel een beetje als twee lekkerbekjes tekeer. :-) Nee grapje, ik hou van jullie hoor! Anyway, na de muziek, wat al om 11 uur was afgelopen, hebben we eerst een uur buiten gestaan, gezeten. Kreunend en steunend van de kou. Wat zouden we nou weer gaan doen. Iedereen had het over een feestje bij ene Timo (?) maar die scheen hier zelf nog rond te lopen. Om ongeveer half 1 gingen we dan even de Peuk in, maar die sloot om kwart voor 1 dus toen stonden we weer met z'n allen op straat. Om kwart over 1 had ik Eleni, Malou en Patricia meegesleept naar de fietsen. Om kwart voor 2 was ik thuis. Lekker geslapen! Volgend jaar weer?

En dan nu de idiotie van het feit... dat... ik als clown heb gefigureerd in de 10-delige-serie van het Schnitzelparadijs. Ik ben wel een paar seconden in beeld geweest! Balancerend met een stapel Duplo-blokken. Kussens!

Poolse uitwisseling

2008-04-28T15:50:00.000+02:00

28 april 2008, 15:50 u.

Onze Poolse vrienden in Nederland! Natuurlijk was iedereen blij om elkaar weer te zien. "Mijn Pool" was deze week Agata. Annelot had Justyna, en Patricia helaas geen, maar die logeerde toch de hele week bij mij dus eigenlijk deelden we Agata een beetje. xD De week hier in Nederland was iets rustiger dan daar in Polen. Niet elke avond uit, maar wel minder rommelig. Er waren ook 2 nieuwe Polen, en 1 nieuwe Nederlander. Het was ec echt super gezellig! Helaas dat alle kroegen hier al om 1 uur dicht gaan. Maar anyway, het afscheid was best moeilijk. Mijn Pool (dat verstaan ze trouwens inmiddels) liep letterlijk leeg en nog een paar anderen konden hun tranen ook niet bedwingen. Het is ook wel heel raar om te bedenken dat we ze (heel waarschijnlijk) nooit meer zullen zien. Je hebt gewoon twee weken met deze mensen doorgebracht, en zelfs bij ze in huis gewoond. Het vorige afscheid was veel minder moeilijk, omdat we ze nog wel een keertje zouden zien. Maar toen ze hier in de bus wegreden kreeg iedereen toch wel een raar gevoel. Gelukkig hebben wel alle leuke foto's nog, die iedereen trouwens even snel op de Polen-hyves moet zetten! Moet ik ook nog doen btw..

Kussens! Sophie

Oud gedichtje

2008-04-10T23:03:00.000+02:00

10 april 2008, 23:03 u.

Ik fietste door het donker
De regen spatte op mijn neus
En de regen spatte op mijn haar
Ik probeerde al lang niet meer om droog te blijven
Dus trapte ik door

De druppels waren koud
En de wind was koud
Maar ik wilde niet warm blijven
Dus bleef ik sturen

Het donker drukte tegen mijn ogen
En het donker drukte tegen mijn mond
Ik was bang om iets te zien
Dus stopten de wielen niet

Ik fietste in het donker
Druppels gleden over mijn wang
En druppels vielen op de weg
Ik probeerde het al lang niet meer te drogen
Dus trapte ik door

De druppels waren warm
En de druppels waren zout
Maar ik wilde het niet proeven
Dus bleef ik sturen

Het donker perste ze uit mijn ogen
En het donker sloot mijn mond
Ik was bang dat iemand zou zien
Dus stopten de wielen niet

Musical

2008-03-30T15:43:00.000+02:00

30 maart 2008, 15:43 u.

Een applaus voor... DON JUAN!

Yeah, de musical, waar we allemaal zo hard aan hadden gewerkt. Drie voorstelling was ik erbij, ik moest zelfs filmen (met Eleni!) wat best eng was en lang niet altijd goed ging. Maar de musical zag er geweldig uit en vrijdag avond was het daarna ook nog heel gezellig (hoewel nogal kort). Zaterdag kon ik er verdomme niet bij zijn, maar wat ik hoorde (ook van de afterparty) klonk allemaal heel gezellig! Maarja, ik moest echt naar mijn opa's 80e verjaardag. Niet dat ik dat zo erg vind, maar wel ten koste van de laatste voorstelling, en de afterparty. Maargoed, woensdag, donderdag en vrijdag was ik er wel bij, en dat was heel erg leuk. Toch plaats ik hier even een oproepje, want ik heb dus nog een feestje in te halen. Wie heeft er allemaal zin om binnenkort een keertje uit te gaan (met een groep)?

Ik ga ook nog, in mei, met Jesse naar de Whitest Boy Alive! Waar ik ook best wel erg zin in heb. Verder... niet echt iets, dus kussens voor iedereen!

Het einde van de regenboog

2008-03-19T21:31:00.000+01:00

19 maart 2008, 21:31 u.

Te lang geleden dat ik heb geschreven. Mijn excuus? Ik heb de Sims 2. En er was niet zo heel veel gebeurt. Ja behalve als je de SE-week meetelt. Voor deze tweede keer zal ik dan maar mijn behaalde cijfers plaatsen:

Wiskunde: 4,6 (net zoals het vorige SE en de vorige herkansing)

Geschiedenis: 6,3

Aardrijkskunde: 7,1

Filosofie: 5,7 (!)

Engels Luistertoets: 7,3 (daar was ik best wel blij mee)

Mijn krantjes kwamen gister wel 2 uur te laat, maar gelukkig waren ze vergeten de folders erbij te leveren maar ik krijg wel mooi 7,50 meer. Ghe ghe. Mondje dicht hoor. Wel zag ik tijdens het rondbrengen het einde van de regenboog. Dat was nogal indrukwekkend. De lucht was donker maar de zon scheen wel, en het regende dus ook. De regenboog stopte ergens midden op het water. Helaas geen pot met goud. Jammer genoeg had moedertje lief de camera mee naar d'r werk, dus kon ik niks vastleggen. Ik heb een poging gedaan om het te fotograferen met m'n mobiel, maar je ziet het niet zo duidelijk. Misschien dat ik het nog kan bewerken. Verder echt niks gebeurt.Vreemd hè?

Kussens, Sophie.

(...) !

2008-03-04T18:24:00.000+01:00

4 maart 2008, 18:24 u.

Zou iemand mij er even aan willen herinneren waarom ik in de storm en regen 400 kranten bezorg in plaats van lekker thuis knus tegen de verwarming met een kop warme chocolademelk mijn wiskunde aan het leren ben (lees: de Sims 2 aan het spelen ben)?? Ik ben het namelijk even vergeten. Wat zei je? Voor het geld? Welk geld?

Ik ben wel heel blij met een aantal cijfers, die ik dan ook graag even wil delen: voor mijn (nouja, ons) PO geschiedenis (maar) een 6.2! Voor ons PO aardrijkskunde een 8!! En voor mijn Engels spreekbeurt over piraten een 7.8!

Ook nog een gloednieuwe laptop! Super chill, omdat mijn oude ook nooit vastliep. De Sims 2 wordt er vanavond opgezet, en hij is lekker snel. Wel moet dit ding gedeeld worden met Cato, maar mij hoor je niet klagen (nouja misschien heel soms).

Dat waren de heel boeiende nieuwtjes weer. Ik moet zo leren! Slobbers, xx.

Toon Hermans

2008-02-17T18:40:00.000+01:00

17 februari 2008, 18:40 u.

Joehoe! Ik ben vandaag, nog onofficeel, fan geworden van Toon Hermans. Hier een filmpje van hem, maar vooral meer kijken op youtube.

Pudna in Polen

2008-02-09T17:21:00.000+01:00

9 februari 2008, 17:21 u.

De uitwisseling met Polen. Als ik het een woord moest geven zou het "raar" zijn. Het leven is daar best anders en de mensen ook. "Mijn Pool" was verder wel oke, gelukkig zat ik wel in een leuk "vriendenclubje", in tegenstelling tot Patricia. Die heeft avondenlang alleen op de bank gezeten terwijl haar Pool en die van Saskia hun presentatie voorbereidden. Gezellig! Ik ben bijna elke avond uitgeweest, niet heel laat, alleen de eerste en de laatste avond. Eigenlijk heb ik nu helemaal geen zin om alles weer te vertellen, dat heb ik nu al 4 keer gedaan. Maarja, de jongens daar zijn wel heel anders, ze houden altijd de deur voor meisjes open enzo, best grappig. Verder kunnen ze daar behoorlijk drinken maar zijn de leraren en ouders daar blind voor. Dat vond ik wel raar, omdat wij onze leraren daar meer als een soort vrienden beschouwden, waar we van alles aan vertelden en altijd terecht konden. Het gezin waar ik verder nog in zat heb ik niet echt gezien, die moeder twee keer aan het begin van de week, omdat ze een drukke baan heeft geloof ik. Ze was wel heel erg lief. De vader lag de hele dag op de bank in de woonkamer (waar ik nooit kwam) omdat hij ziek is. Eigenlijk at en sliep ik daar alleen maar. Verder; "What happened in Poland, stays in Poland".

xx, Sophie

Brievenbussen voeren

2008-01-30T21:08:00.000+01:00

30 januari 2008, 21:08 u.

Nieuwe job: krantenwijkje. Nouja, wijkje... 409 kranten, 5 straten (waarvan eentje echt 10 kilometer lang). Gister voor het eerst gedaan, de lange straat. Ik was er ongeveer 2,5 uur mee bezig. Gelukkig was ik toen wel over de helft. Wat ik alleen niet wist is dat ik er ook 409 folders bij kreeg! Achteraf bleek dat die er eens in de zoveel tijd bijzitten. Ik krijg er wel extra voor betaald, uiteraard. Maar toch vind ik mijn loontje maar minimaal; met folders 12,50 per week, zonder folders 7,50 per week. En ik ben er toch wel een paar uurtjes zoet mee. Aan de andere kant is het ook weer zo slap om het na een weekje al op te geven. Er zit trouwens wel een opzegtermijn van 4 weken aan vast. Het werk zelf is ook lang niet zo erg, het is alleen erg veel! Tips voor betere baantjes zijn wel van harte! Nu moeten jullie allemaal op youtube op "Kud - Trauma" zoeken, als je die nog niet kent. Want die is heel erg zielig. Hou tissues bij de hand. Nu ga ik nog even aardrijkskunde leren, over verhang en verval. En nog twee dingen waarvan ik vind dat ze hetzelfde zijn, maar wat ze niet zijn.

xx, Sophie

Kut wind

2008-01-25T19:04:00.000+01:00

25 januari 2008, 19:04 u.

Waarom heb ik altijd wind tegen?!

Mail from Poland?

2008-01-18T18:50:00.000+01:00

18 januari 2008, 18:50 u.

Dzien Dobry,

Moet je horen! Ik heb pas twee Poolse lessen gevolgd (waren ook de enige trouwens) en ik kan al "goeiedag" zeggen in het Pools! Niet voor niks natuurlijk, want voor de mensen die het nog niet weten doe ik mee aan de Poolse uitwisselingen, en over twee weken ga ik dus naar Polen! Toen ik het e-mail adres van het meisje had gekregen bij wie ik ga logeren (Justyna) heb ik gelijk een uber-antoosjaste mail geschreven. Dat was dinsdag. Vandaag heb ik een tweede geschreven omdat ik nog steeds niks van haar gehoord heb. Hebben ze daar geen internet of zo? Of kunnen ze gewoon geen Engels? Zal leuk zijn, als ik daar aankom en ik spreek haar voor het eerst. Als ze uberhaupt Engels kan natuurlijk. Patricia heeft al wel antwoord gehad, en Eleni ook van haar Franse (eh?) gastvriendin. Lekker kind was dat trouwens, die antwoorde gewoon in het Frans, haha. Maar ik hoop dus snel op mail uit Polen, want anders is het stom. Verder... is het weekend, jippie. Volgens mij wordt het heel erg saai. Iedereen gaat morgen naar de open dag van school, maar daar heb ik eigenlijk helemaal geen zin in. Zondag moet ik echt aan school gaan werken en ik was zittend in slaap gevallen vandaag! Ohja, er zat vanochtend een muis in mijn kamer. Hij knaagde aan een papiertje van een muffin (die niet van mij was!) en heeft me een half uur verstijfd in mijn bed laten liggen. Toen heb ik held Vader gehaald en die wou hem eerst doodslaan, maar ik zei dat dat dan zo'n smeerboel werd en toen is hij in mijn klerenhoop gekropen. Ik heb alle kleren uitgeschud maar kon hem niet vinden. Daarom heeft mijn moeder vandaag mijn hele kamer schoongemaakt. Super handig toch! Jesse, mag ik over een tijdje je rat misschien even lenen? =)

xxx

Even een zeurbericht

2008-01-08T16:04:00.000+01:00

8 januari 2008, 16:04 u.

Gatverdamme, weer naar school. Hoewel mijn eerste dag niet eens zo erg is: alleen de eerste drie uur les, de rest vervalt of is tussenuur. Om 12 uur thuis en ik nestel me voor de tv. Gelukkig is er verder niemand thuis. Ik probeer niet aan mijn agenda-inhoud te denken, want dan gieren de stresshormonen door mijn lichaam. Ik moet dit nog, ik moet dat nog, ik moet afspraken verzetten, ik moet dat nog vragen... Morgen wel een lange dag waar ik ook enorm tegenop zie. Oh, ik zie net dat gym uitvalt (9e + 10e). Dat is dan weer chillie-chill! Maargoed, dan komen je ouders thuis. De eerste vraag die naar mijn hoofd geslingerd wordt is of ik huiswerk heb, want 'we gaan het nu anders doen dan voor de vakantie'. Gezellig! Weet je wat, ik spaar jullie en post dit bericht niet.