Winter Wonderland

Jongens jongens, wat een sneeuw. De Westerdoksdijk was de hele dag een file en de NS was natuurlijk massaal ontspoord. Uiteindelijk hebben Jurre en ik een trein kunnen pakken op CS na uren ingesneeuwd thuis te hebben gezeten in Amsterdam. Toen we het er uiteindelijk weer op waagden en naar het station liepen kwam de enorme Queen Victoria (voor de tweede keer) voorbij, dit keer ging ze de andere kant op (voor de ene kant, zie foto's op facebook of flickr). Wat was ze mooi! En groot!

Toen we voor het zebrapad stonden te wachten bij uitgang Noord liep een raar mannetje doodleuk de weg op, terwijl de auto's nog groen licht hadden. Er werd getoeterd en geroepen vanaf de kant, maar zijn reactie was slechts "Ahjoh, 's toch Amsterdam, schijt hebben aan alles? Daarvoor zijn we hier toch?". Briljant.

Op het station zelf waren de stemmingen wisselend. Eén trein had denk ik errug veel vertraging aan de hoofden van de uitstappende passasiergs te zien, maar gelukkig waren er ook mensen met een beter humeur. Toen wij eindelijk de goede trein naar Amersfoort hadden gevonden deelde de machinist iets te vrolijk mede datwe inderdaad in de stoptrein naar Amersfoort zaten. Iedereen begon spontaan te klappen van deze vrolijke vent.
Iemand die op dat moment de coupé binnen kwam lopen stootte zijn hoofd en zijn vriend vroeg geschrokken: "Was dat je hoofd?!". De gewonde antwoordt met: "Ja, maar daar zit niks in dus dat kan geen kwaad".

Lang leve het goede humeur.

Tractatus

6.4311 Wenn man unter Ewigkeit nicht unendliche Zeitdauer, sondern Unzeitlichkeit versteht, dann lebt der ewig, der in der Gegenwart lebt.
- Wittgenstein

Front/Back

Wat mij altijd enorm kan boeien - waar ik ook ben - zijn de achterkanten van mensen. Maar dan vooral die mensen waar je lang achter fietst, loopt, staat, zit, zodat je goed te tijd hebt ze te bestuderen. Wanneer je op de fiets zit en iemand voor je fietst met dezelfde snelheid zodat je niet hoeft in te halen. Of in de rij ergens, voor een kassa. En natuurlijk heb je dan de verkeerde rij uitgekozen (het is wetenschappelijk bewezen dat mensen altijd in de verkeerde gaan staan als ze de keuze hebben. Dan vraag je je ook af wie de mensen in de goede rijen dan zijn, aliens?). Achterkanten zijn intrigerend. Ze hebben een soort van gezicht, een identiteit. Vooral als je niet weet hoe de voorkant eruit ziet, dan kan de achterkant net een persoon op zich zijn, al helemaal wanneer de voorkant er niet bij past. Als ik achterin een collegezaal zit heb ik uitzicht op tientallen achterhoofden. En het is dan best lastig om iemand te vinden! Maar toch zijn achterkanten heel herkenbaar. Ze kunnen ook zo mooi zijn, en zodra iemand zich dan omdraait kan het helemaal weg zijn. Misschien is het ook wel een beetje de mystiek. Toch blijft het raar wanneer iemand niet bij zijn of haar achterkant past. Een achterkant blijft zo gescheiden van de rest, de kleren en het haar blijven anders dan het gezicht. De voorkant hoort vaak bij het gezicht, omdat je die twee tegelijk ziet.
Achterkanten zijn zo anders dan voorkanten, ze verraden geen uitdrukkingen, maar dragen wel een typetje in zich. Meisjes met hoge staarten en dikke sjaals, mannen met petjes, vrouwen met rood geverft kort haar. Vooral die eerste twee groepen hebben vaak veel verschillende gezichten (van voor), maar die roodharige vrouwen hebben echt vaak hetzelfde hoofd. Gezichten bestuderen is trouwens ook heel leuk, maar die kans heb je minder vaak omdat mensen het meestal niet prettig vinden om aangestaard te worden.
Maar terug naar de acherkanten. Ik vind ze geweldig en vind ook dat ze meer aandacht verdienen. Wie kijkt er nou elke morgen met een andere spiegel in de spiegel naar zijn of haar eigen achterkant? Ik ook ook niet trouwens, maar toch is je achterkant belangrijk. Of misschien ben ik wel de enige die er zo veel naar kijkt.

Colt

En zo kwam de kou weer, maar ook de heldere lucht. De straten glimmen, denk maar niet dat ik nu op de fiets stap. Nee, het liefst binnen, weggekropen achter een gordijn en dekens met niets dan stilte. En het liefst mijn lief naast me na een lange nacht vol woorden en dromen van naalden en draden.
En met de kou komt de schemering. De veilige, dreigende schemering en donkerte. Vruchtbaar smaakt de lucht, maar ik houd de kaarsen brandend.
Door het glas komt de gele maan op boven het water en het Shell-logo, wat net een tweede maan lijkt als je niet goed kijkt. Het water weerspiegeld hen niet vanwege de wind.
En dan lig ik eens alleen, te wachten tot de dekens de warmte teruggeven die ik nog ergens moet hebben.

LipDub

Een tijdje geleden, twee berichten geleden om precies te zijn, was mijn eerste tentamenweek in aantocht. Vandaag heb ik daar eindelijk het derde en laatste cijfer van teruggekregen. Ze zijn niet best, die tentamens. De eerste over propositielogica had ik in een collegezaal en duurde slechts twee uur. Ik haalde een 5,3. Let wel: dit is logica en mijn docent is daar een genie in dus kan hij het voor geen meter uitleggen. Ik was dus nog redelijk verbaasd over dit voor mijn gevoel hoog uitgevallen cijfer.
Het tweede tentamen vond plaats in een heuze tentamenzaal, ergens in een gebouw bij het AMC. Er gingen nogal creepy geruchten rond over het feit dat je alleen naar de 4e verdieping kon, zowel met de lift als met de trappen. Men zei dat zich op de andere verdiepingen een mortuarium bevond. Later, na het tentamen, hoorde ik dat dit niet correct was. Het mortuarium zat in het gebouw daar pal naast. Afijn, beter dan je tentamen maken in een ijskoude zaal met de lijken onder je. We weten overigens nog steeds niet wat er dan wél op de 1e, 2e en 3e verdieping is.
Het tweede tentamen was ethiek, waarbij ik volkomen in paniek raakte (dat gebeurde al van te voren toen bevestigd werd dat het tentamen inderdaad vier uur zou duren, van 18:00 tot 22:00 uur). Ook voor dit tentamen haalde ik een 5,3. Aangezien het zo slecht ging viel ook dit nog mee, maar toch is het behoorlijk demotiverend om alleen maar 5-en te halen. Het derde cijfer, welke ik dus net binnen heb, is iets beter: een 7,2! Het was een thuistentamen, dus ik kon overleggen met Lizette en Sophie. Maar dat wil niet veel zeggen: bij het vorige thuistentamen hebben we dag ook gedaan met als resultaat twee dikke 8en voor Lizette en Sophie en (alweer) een 5je voor mij.
OK. Genoeg.

Ik ben officieel dikke maatjes met Herman. Jurre was me voor (zie facebook foto's), hij heeft blijkbLaar dezelfde mysterieuze aantrekkingskracht op dieren als mijn vader. Maar ik heb ook Hermans hartje veroverd, want ze chillt nu net zo graag bij mij op schoot als bij Jurre. Het enige wat ze nog wel doet is poepen als ze bij mij zit, iets wat ze niet bij Jurre doet. Maar ach, dat zal ze vast wel goed bedoelen.

De Sinterklaasstress slaat ook alweer toe. Ik heb nog een hele berg werk te doen voor de studie maar gedichten en surprises ontstaan ook niet vanzelf. Heeft iemand nog een rijmwoordenboek...?

Oja, voor ik het vergeet: ik ga naar Praag! In januari (pas), een paar nachtjes (3) met Lizette. We hebben zo veel zin in vakantie dat we er maar gewoon één geboekt hebben. De tickets waren in de aanbieding dus vliegen we voor €70,- heen en weer. Voor nog eens €35,- verblijven we drie nachten in een hotelletje midden in het centrum en hebben we ontbijt. Ik heb er zin in!

En dan als allerlaatste de link naar het lipdub-filmpje van Beeld en Geluid: hiero. Ik zeg lekker niet waar je mij kan zien want ik zie er belachelijk uit (ik vergat dat ik in beeld was en om leuk te kijken).

Tsjauw!