Weet je dan niet

Met een zwak grieperig gevoel ga ik naar bed, de volgende ochtend sta ik weer op. Ik maak me klaar voor de dag, loop de trap af, door de deur, naar buiten. Lopend ga ik op weg naar de markt waar ik iemand zal ontmoeten. De mensen zijn afgeleid deze ochtend, ik krijg geen begroetingen terug en niemand maakt oogcontact. Maar ook ik heb een doel, waar ik mij heen haast.
Op de markt is het druk, mensen krioelen om mij heen. Slechts één man die mij ziet, hij kijkt me recht aan en noemt me bij mijn naam. Ik knik terug en glimlach. Vervolg mijn weg. Daar is de persoon naar wie ik op zoek ben. Ik loop recht op haar af tussen de mensen door en begroet haar.

In het busje zitten een hoop mensen, er is nog één plekje vrij voor mij. Deze mensen kijken me wel aan, praten met elkaar. Ook met mij. Ik vertel over de mensen op straat en de markt, waarop de ander me iets vertelt waar alles door verandert: 'Maar weet je dan niet dat je dood bent?'.

Achter deze muur bevindt zich het oneindige, en ik ben dood. Ik loop rond, ik zie alles, ik praat met andere doden, zelden met een levende. Alles is opeens rustig, er is geen haast en geen nood. Achter deze muur van deze vierkante, raamloze kamer bevindt zich iets oneindigs dat geen levende ziel ooit heeft gezien. Ik buig mijn hoofd naar de muur en steek hem erdoor. Bijna verlies ik mijn evenwicht - wat je als dode niet echt meer nodig hebt, maar ik ben nog aan het gevoel gewend - als ik door de muur heen kom en ik kijk recht in het niets, of juist het alles. Zwart met lichten en in de verte een rode gloed.

Ik kan nu overal heen, geen obstakel houdt mij tegen. Ik kan zijn waar ik wil, ik hoef niets meer. Ik zal de wereld zien en constant bij mijn geliefde zijn, ik zal hem niet verlaten. Ik zal nooit meer hoeven eten, ik kan niets meer aanraken. Ik kan mij alleen verplaatsen en kijken. Ik zal meegaan en blijven.

Droom

Ze had een ziekte die ze zelf de Sprookjes-ziekte noemde. Een klein, mager meisje. Bijna doorzichtig zo licht en ogen als donkere poelen. Schichtig, dromerig, maar bang. In haar hoofd kon ze alles voor zichzelf waarmaken, ze kon van vorm veranderen en zelfs van realiteit. Maar die ziekte ging ook vaak met haar bewustzijn aan de haal en dat kon heel beklemmend zijn.

Alles vertelde ze me over haar ziekte en ervaringen (die meestal toch naar waren) en ze beantwoorde al mijn vragen. Op het laatst liet ze me haar adem inademen, waar een stofje in zat die haar ziekte veroorzaakte en zo kon ik het zelf heel kort ervaren. Vanaf dat moment veranderde alles en betrad ik haar wereld.

Toen er mensen van de geheime dienst haar benaderden en haar beschuldigden van het achterhouden van haar "krachten" werd ze bang. De agenten werden agressief tegen haar toen ze niet wilde meewerken. Er brak iets in haar, ze tuimelde te ver door in een tussenwereld en verloor alle controle. Realiteit en illusie was niet meer te onderscheiden, de situaties konden ieder moment omslaan in het tegenovergestelde, de dreiging werd onontkoombaar. Achtervolgingen van schaduwen in lege panden langs trappen. Bungelende touwen uit een zwarte hemel en dan weer witte wolken.

De weg terug naar de werkelijkheid was ze verloren, waren we verloren. Een ruisend niets omhulde nog maar het zicht op de wereld. Alleen nog maar dieper naar binnen konden we rennen.
Ze pleegde mentaal zelfmoord door naar een witte en stille wereld te verdwijnen die zo ver van de echte wereld vandaan lag dat terugkeren niet meer mogelijk was, noch was nadenken. Coma.

Ik las het boek uit en moest huilen.

Droom

Ik deed per ongeluk de verkeerde hotelkamerdeur open en zag een man met zijn blote rug naar me toe staan aan de andere kant van de kamer. Ik schrok en deed razendsnel de deur weer dicht, haastte me naar de volgende deur. Eenmaal binnen hoorde ik de man me roepen; "wacht even, waar ben je, wie ben je?". Ik probeerde niet te reageren maar wat spullen te verschuiven zodat hij zou horen dat ik al binnen was. Misschien wilde hij wel weten of alles wel goed was.. Toen hij nog een keer riep antwoordde ik dat dat het geval was en dat ik al binnen was. "Maar in welke kamer ben je dan? Nummer 15 of 17?". Zelf had hij kamer 16. Ik wilde geen antwoord geven omdat ik de man onaangenaam begon te vinden. Maar hij drong aan en ik verklapte mijn kamernummer.

Ik hoorde gerommel bij de deur en ging kijken. Er zat plotseling een enorme ruit in de deur en ik zag dat de man door het sleutelgat gluurde. Ik begon te schreeuwen dat hij weg moest gaan, op moest rotten of donderen. De man lachte alleen maar en zei dat dat niet ging gebeuren. Het was alsof hij met een kleverige lijm al aan me vast was geplakt. Ik maakte me zo groot mogelijk en keek zo boos als ik kon en schreeuwde nog meer naar hem. Hij verdween even om de hoek maar kwam toen weer terug.
Vanaf dat moment werd de man enorm, hij zwol op en kreeg een enorme buik, dikke benen en armen. Hij kwam veel te dichtbij en ik werd bang, ik dacht dat hij me wilde aanranden.

Ik vluchtte naar huis waar papa in de kamer zat en ik vertelde het verhaal, maar pas na een tijdje toen ik over mijn schaamte heen was. Omdat ik zelf mijn kamernummer had verklapt voelde ik me schuldig. Maar de man kon me ook daar weer vinden. Hij was enorm.
Mijn vader werd ongelooflijk kwaad op hem en dreigde fysiek geweld te gebruiken als de man niet weg zou gaan. De man zei dat hij niet weg zou gaan wat we ook zouden proberen, en daarop begon mijn vader op hem in te slaan. De man kreeg wel een bloedneus en losse tanden maar bleef bij bewustzijn en leek alleen nog maar groter te worden.

Hij zat als een enorme klodder slijm aan me vastgeplakt, gehavend door al het geweld dat ik op hem uitprobeerde als hij niet luisterde naar mijn bevelen om weg te gaan. Maar hij ging nooit weg. Wegrennen kon niet, verstoppen werkte niet. En hij was constant te dichtbij, op te intieme plekken.
Ik dreigde hem steeds ergere dingen aan te doen en brak een paar keer bijna zijn nek, tot het al kraakte. Hij bleef maar grijnzen en zwol verder op.

Ik dacht dat ik gek werd, ik wist dat hij zijn hele leven aan me vast zou plakken en het ondraaglijk zou worden nog te bestaan. Uit wanhoop begon ik heel hard "nee" te schreeuwen.
Nee, nee, nee, ik wil dit niet, ik wil dit niet, nee, nee, nee.
De man begon te krimpen. En te lekken. Al gauw was hij zo klein dat ik hem met mijn handen kon uitwringen en opvouwen. Hij paste nu in de palm van mijn hand en kromp nog steeds. Toen hij stopte met kleiner worden en werkelijk niets meer kon omdat hij een uitgedroogd hoopje "iets" was geworden stopte ik hem in een klein doosje en zette dat bovenop de kast. Ik legde er nog iets zwaars bovenop, een gepolijste edelsteen in de vorm van een soort vis, zodat hij het deksel er niet zomaar vanaf kon tillen mocht hij weer sterker worden. Ik kon hem ook nog weer nat maken, en ik stelde me voor dat hij dan helemaal uit elkaar zou vallen als een propje papier dat ook eerst nat was geweest en dan weer als een frommeltje opgedroogd. Maar dat kon ik altijd nog doen.

No escape

In a dream

Nachtmerries!

15 oktober 2007

Goeiemorgen..

Ik word de laatste nachten geteisterd door nachtmerries. Daarom zou ik deze graag met u willen delen. Schrik niet, er komen ook bekende figuren in voor, neem niets persoonlijk op! Want ik heb ze niet zelf verzonnen...

Nacht 1 Eluni Kauvelas en ik staan in een kamer. Zo'n vieze "Saw"-kamer, jeweetwel. Er is niks, behalve een gootsteen met een druppende kraan (essentieel voor een horrorfilm). Een zekere Samara, uit de film "The Ring" zit daar in ofzo. Tenminste, dat weten we. In dromen weet je altijd zomaar dingen. Anyway, dat mens fluisterd onze namen, echt aan een stuk door. En die kraan gaat steeds harder druppen. Het water loopt ook niet weg, dus de wasbak wordt steeds voller. Vlak voordat het gaat gebeuren wordt ik wakker. Op de wekker staat dat het half 4 is. Het gefluister blijft op de een of andere manier in mijn hoofd zitten. het duurde nog 10 minuten voor ik weer durfde te slapen.

Nacht 2, A Ja, dat was dus deze nacht. Toen had ik er eigenlijk 2. Omdat ik tussendoor wakker werd, haha. In elk geval, ging de eerste droom erover dat ik een op de een of andere manier een nieuwe maatschappij was begonnen (niet vrijwillig, iig) met cruiseschepen. Maar er bestond daar maar 1 andere maatschappij van, dus ik had veel macht ofzo. Maar die andere maatschappij vond het natuurlijk niet zo leuk dat ze ineens concurentie hadden, dus ik werd constant bedreigd dat als ik ook maar 1 misstapje zou maken, dat ze me even koud kwamen maken (echt gezellige gasten). Ik was dus al doodsbang, want ik kon bijna niks zelf beslissen in mijn maatschappij. Dat deed iemand anders. In elk geval, op een dag was ik aan het varen en zat ik naast de kapitein (dat was om de een of andere reden mijn moeder) en die was nogal pissig om die dreigementen. Eleni en Malou zaten trouwens op "de achterbank" voor zover die in een kajuit zit. Het leek gewoon op een auto! Nou, mijn moeder was dus boos en voer iemand over dus die was nogal dood. En toen kwam het enge! Want toen, ja toen, gingen ze achter me aan. En ik kreeg de hele tijd van die sms-jes dat ze messen hadden enzo, echt debiel. Maarja, toen werd ik wakker.

Nacht 2, B Deze is pas erg. Ik was blijven zitten, in 4VWO. Dus ik dacht, nou dan doe ik dat even over. Maar NEE. De regering had een of andere idiote regel opgesteld, dat mensen die blijven zitten onmiddelijk naar een kostschool in Rotterdam gaan, die bekend stond als de plaats waar mensen heen gaan als ze echt vreselijk onhandelbaar zijn. Het was ook de plek op aarde met de meeste criminaliteit etc. Nou, daar ging ik dus ook heen. Ohja, en Jesse ook om de een of andere rede? Dus ik de hele tijd vragen stellen, ja, wat belachelijk, wanneer kan ik hier weg, ik wil liever naar HAVO of whatever. Maar wat bleek, als je daar heen ging, kon je nooit meer naar een hoger niveau, ook al had je alleen maar 10-en. En het niveau op die school was nog veel lager dan VMBO. Aah, ik helemaal huilen, en Jesse staat me uit te lachen, haha. Maarja, dat zou ik ook doen want het zag er echt idioot uit. Maar ik vond het doodeng. Maar dit is dus meer een nachtmerrie omdat het HELEMAAL over school ging. Ik werd vanochtend zo opgelucht wakker he. Ik geloof dat mijn ouders mijn droom waren binnengedrongen, met de message: dus blijf je best doen op school en maak altijd je huiswerk! Toch denk ik dat daar iets meer dan een nachtmerrie voor nodig is. Alhoewel...

Weltruste allemaal! ;-D