Droom

Ze had een ziekte die ze zelf de Sprookjes-ziekte noemde. Een klein, mager meisje. Bijna doorzichtig zo licht en ogen als donkere poelen. Schichtig, dromerig, maar bang. In haar hoofd kon ze alles voor zichzelf waarmaken, ze kon van vorm veranderen en zelfs van realiteit. Maar die ziekte ging ook vaak met haar bewustzijn aan de haal en dat kon heel beklemmend zijn.

Alles vertelde ze me over haar ziekte en ervaringen (die meestal toch naar waren) en ze beantwoorde al mijn vragen. Op het laatst liet ze me haar adem inademen, waar een stofje in zat die haar ziekte veroorzaakte en zo kon ik het zelf heel kort ervaren. Vanaf dat moment veranderde alles en betrad ik haar wereld.

Toen er mensen van de geheime dienst haar benaderden en haar beschuldigden van het achterhouden van haar "krachten" werd ze bang. De agenten werden agressief tegen haar toen ze niet wilde meewerken. Er brak iets in haar, ze tuimelde te ver door in een tussenwereld en verloor alle controle. Realiteit en illusie was niet meer te onderscheiden, de situaties konden ieder moment omslaan in het tegenovergestelde, de dreiging werd onontkoombaar. Achtervolgingen van schaduwen in lege panden langs trappen. Bungelende touwen uit een zwarte hemel en dan weer witte wolken.

De weg terug naar de werkelijkheid was ze verloren, waren we verloren. Een ruisend niets omhulde nog maar het zicht op de wereld. Alleen nog maar dieper naar binnen konden we rennen.
Ze pleegde mentaal zelfmoord door naar een witte en stille wereld te verdwijnen die zo ver van de echte wereld vandaan lag dat terugkeren niet meer mogelijk was, noch was nadenken. Coma.

Ik las het boek uit en moest huilen.

Droom

Ik deed per ongeluk de verkeerde hotelkamerdeur open en zag een man met zijn blote rug naar me toe staan aan de andere kant van de kamer. Ik schrok en deed razendsnel de deur weer dicht, haastte me naar de volgende deur. Eenmaal binnen hoorde ik de man me roepen; "wacht even, waar ben je, wie ben je?". Ik probeerde niet te reageren maar wat spullen te verschuiven zodat hij zou horen dat ik al binnen was. Misschien wilde hij wel weten of alles wel goed was.. Toen hij nog een keer riep antwoordde ik dat dat het geval was en dat ik al binnen was. "Maar in welke kamer ben je dan? Nummer 15 of 17?". Zelf had hij kamer 16. Ik wilde geen antwoord geven omdat ik de man onaangenaam begon te vinden. Maar hij drong aan en ik verklapte mijn kamernummer.

Ik hoorde gerommel bij de deur en ging kijken. Er zat plotseling een enorme ruit in de deur en ik zag dat de man door het sleutelgat gluurde. Ik begon te schreeuwen dat hij weg moest gaan, op moest rotten of donderen. De man lachte alleen maar en zei dat dat niet ging gebeuren. Het was alsof hij met een kleverige lijm al aan me vast was geplakt. Ik maakte me zo groot mogelijk en keek zo boos als ik kon en schreeuwde nog meer naar hem. Hij verdween even om de hoek maar kwam toen weer terug.
Vanaf dat moment werd de man enorm, hij zwol op en kreeg een enorme buik, dikke benen en armen. Hij kwam veel te dichtbij en ik werd bang, ik dacht dat hij me wilde aanranden.

Ik vluchtte naar huis waar papa in de kamer zat en ik vertelde het verhaal, maar pas na een tijdje toen ik over mijn schaamte heen was. Omdat ik zelf mijn kamernummer had verklapt voelde ik me schuldig. Maar de man kon me ook daar weer vinden. Hij was enorm.
Mijn vader werd ongelooflijk kwaad op hem en dreigde fysiek geweld te gebruiken als de man niet weg zou gaan. De man zei dat hij niet weg zou gaan wat we ook zouden proberen, en daarop begon mijn vader op hem in te slaan. De man kreeg wel een bloedneus en losse tanden maar bleef bij bewustzijn en leek alleen nog maar groter te worden.

Hij zat als een enorme klodder slijm aan me vastgeplakt, gehavend door al het geweld dat ik op hem uitprobeerde als hij niet luisterde naar mijn bevelen om weg te gaan. Maar hij ging nooit weg. Wegrennen kon niet, verstoppen werkte niet. En hij was constant te dichtbij, op te intieme plekken.
Ik dreigde hem steeds ergere dingen aan te doen en brak een paar keer bijna zijn nek, tot het al kraakte. Hij bleef maar grijnzen en zwol verder op.

Ik dacht dat ik gek werd, ik wist dat hij zijn hele leven aan me vast zou plakken en het ondraaglijk zou worden nog te bestaan. Uit wanhoop begon ik heel hard "nee" te schreeuwen.
Nee, nee, nee, ik wil dit niet, ik wil dit niet, nee, nee, nee.
De man begon te krimpen. En te lekken. Al gauw was hij zo klein dat ik hem met mijn handen kon uitwringen en opvouwen. Hij paste nu in de palm van mijn hand en kromp nog steeds. Toen hij stopte met kleiner worden en werkelijk niets meer kon omdat hij een uitgedroogd hoopje "iets" was geworden stopte ik hem in een klein doosje en zette dat bovenop de kast. Ik legde er nog iets zwaars bovenop, een gepolijste edelsteen in de vorm van een soort vis, zodat hij het deksel er niet zomaar vanaf kon tillen mocht hij weer sterker worden. Ik kon hem ook nog weer nat maken, en ik stelde me voor dat hij dan helemaal uit elkaar zou vallen als een propje papier dat ook eerst nat was geweest en dan weer als een frommeltje opgedroogd. Maar dat kon ik altijd nog doen.

Beoordelingen, periode 2

Ze zitten erop, de beoordelingen van de tweede periode. Hier zijn de resultaten:

3D: 8

 

2D: 8

4D: 8

Beeld en Concept: 6

Ik ben er in elk geval even helemaal klaar mee. Vakantie!!!

De wereld van de vroege mensen

Goeiemorgen, allemaal. Het is op het moment 07:52u. In de ochtend. Ik zit al bijna een uur in de trein. De wereld rond deze tijd ben ik steeds beter leren kennen, dankzij het feit dat ik in Breda woon, en mijn familie, Jurre en baantje zich aan de andere kant van de wereld bevinden. Omdat de meeste mensen in mijn omgeving deze wereld niet zo goed kennen wil ik dit vandaag met jullie delen.
In het meest gunstige geval gaat mijn wekker om tien voor zes, dan mag ik nog tien minuutjes snoozen en moet ik om zes uur precies uit bed. Ik zeg in het meest gunstige geval, dat is wanneer ik bij Jurre slaap. Niet alleen omdat het natuurlijk fijn is naast een geliefd persoon wakker te worden - wat het ochtendhumeur aanzienlijk verbeterd - maar vooral omdat deze plek het dichtst bij het station ligt waar ik zo vroeg de trein moet nemen. Dus om zes uur stap ik uit bed. Als een zombie voltooi ik een soort van mijn ochtendritueel: douchen, ontbijten, aankleden en spullen pakken. Om uiterlijk tien voor zeven moet ik de deur uit, gelukkig is het dan maar tien minuutjes lopen naar het station. Wat nog steeds erg ver lijkt als je een zware laptoptas en/of rolkoffer met dan of wel schone of vuile was bij je hebt. Net op tijd kom ik meestal aan om de trein te halen, de intercity naar Utrecht Centraal van zes over zeven. De eerste van drie treinen die ik moet pakken naar Breda. Deze trein zit altijd overvol, waardoor ik vandaag helemaal voor in de trein instap. Niet dat het daar rustiger is, maar uit ervaring (ja, ervaring) weet ik dat deze trein niet verder gaat dan Utrecht Centraal, waar ik zelf samen met de rest van de hele trein uit moet stappen op een klein perron, waar dus vanzelf een enorme file van forenzen ontstaat. Aangezien ik daar slechts een paar minuten de tijd heb om mijn overstap te halen is dat zeer hinderlijk. Dus vandaag stap ik helemaal voor in, wat ik erg slim vond van mezelf tot ik op de laatste vrije plek ging zitten. Naast een heel dik meisje dat Vijftig Tinten Grijs aan het lezen is. Sop sop. Gatver, Sooph.
Dan kom ik aan op Utrecht Centraal, gelukkig zonder vertraging. Ik hoef inderdaad niet in de mensenfile op perron 2 te staan, als ik op de roltrap sta en naar beneden kijk zie ik dat die er zoals altijd wel is.
Dan haast ik mij - op hoge hakken godverdomme - door de enorme stationshal van Utrecht Centraal. Het is daar altijd druk! Helemaal naar perron 15, aan de andere kant moet ik zijn. Daar gaat de intercity naar Maastricht, ik moet onderweg uitstappen op Den Bosch. Deze trein is gelukkig altijd een stuk leger. Wat ik ook heel goed begrijp, want tussen de mooie randstad en het verre Breda ligt een enorm stuk niksigland. En de meeste mensen die in Breda moeten zijn om negen uur 's ochtends doen dat niet vanuit Bussum, of Utrecht. Dus deze trein is redelijk rustig, en ik heb een tweezits voor mezelf. Met internet! Op dit moment zit ik in de bewuste trein naar Den Bosch, die bijna aankomt op het station. Daar zal ik nog een keer moeten overstappen op de intercity naar Breda, die over het algemeen weer wat drukker is. Vanaf Breda ben ik - goddank - binnen vijf minuten met de fiets thuis, vanwaar uit ik bijna direct door moet naar school wil ik daar op tijd (dat is vijf over half tien) aankomen. En dan begint mijn dag pas, les van half tien tot vijf uur. Ja, 17:00 uur dus. Dan naar huis, boodschappen, huiswerk, koken, huiswerk, slapen. Morgenochtend gelukkig niet zo vroeg. Maandag pas weer.

Uiteraard is dit een avond bij Jurre allemaal 1324656x waard.

In blue

Afgelopen maand was het ergens Blue Monday, ik weet niet meer precies welke datum, de 9e of de 16e geloof ik. De meest deprimerende dag van het jaar, omdat: alle feestdagen over zijn, mensen op dat moment beseffen dat ze hun goede voornemens écht niet gaan nakomen (en dat al na nog geen 2 weken hè!) en gewoon omdat het weer nog steeds kut is. De dagen worden gelukkig wel weer lichter, maar dat betekent ook dat we een paar uur langer tegen die massieve grijze lucht aan zullen kijken.
Op dit moment zit ik op de 4e etage in Bussum, in het appartement van Opa en Oma Koko, die op vakantie zijn naar de Canarische Eilanden. De lucht is inderdaad een grote massieve, grijze massa. Het gemeentehuis waar ik ook vol uitzicht op heb is tevens ook een grote grijze massa. Google maar eens "Gemeentehuis Bussum", en je begrijpt dat het inderdaad nogal een grauwe mix van verschillende tinten grijs is, als ik hier naar buiten kijk. Maar dat geeft helemaal niet, dit appartement is juist zeer kleurrijk en groot. Maar vooral voor anderhalve week een plekje voor mij (en Jurre) alleen. Dat is fijn!
Jammer genoeg hebben we allebei, ondanks dat Jurre nog gewoon vakantie heeft, bergen huiswerk. Ik moet vijftig tekeningen maken, en ik ben pas bij achtentwintig. Vandaag moet het af. Not.
Om dit blauwe berichtje nog wat grappiger te maken roep ik de hulp van Facebook en YouTube in en zend u deze link:

http://www.youtube.com/watch?v=oei2lB9MBo0&sns=fb

Tweeduizendtwaalf

Een heel gelukkig nieuwjaar allemaal! Hopelijk heeft iedereen genoten van - mogelijk - de laatste jaarwisseling die de mensheid gaat meemaken, volgens de Maya's dan. Ook al gaan ze gelijk krijgen, don't worry, we hebben nog bijna een jaar tot het zover is. Genoeg tijd dus om er nog iets moois van te maken. En dat gaan we dit jaar doen! Ik hecht alleen niet zo veel waarde aan de jaarwisseling zoals die volgens de kalender verloopt. Dat gaat altijd zo BAM van de een op de andere dag, minuut eigenlijk. Daarna moet je ineens alles anders doen, je aan je voornemens houden terwijl er voor je gevoel helemaal niks is veranderd. Het weer is nog steeds koud en kut, er zijn geen feestdagen (lees: vrije dagen) in het vooruitzicht, alleen de twee meest deprimerend maanden van het jaar: januari en februari.
Nee, doe mij maar de schooljaarwisseling, die bevalt me beter. Daar zit ook een overgangsperiode in van meestal ruim anderhalve maand, waarin je lekker je hoofd kan legen en je rustig kan voorbereiden op een nieuwe tijd. Ook veranderd het weer ondertussen, je bouwt nog wat ervaring op en ja, het is gewoon veel fijner. Komt ook nog eens bij dat mijn verjaardag meestal aan het eind van die periode valt, dus dan beschouw ik dat meer als een nieuwjaar dan dit. Maar toch is het ook altijd wel weer wennen, na het "echte" Oud&Nieuw. Hoe lang blijf jij altijd nog "2011" of "2010" schrijven? Ik heb ongeveer drie jaar lang het gevoel gehad dat het 2007 was. Dus zo kan het ook.

In Huizen kan alles

Zoals inmiddels algemeen bekend is, moet ik volgende week terug verhuizen naar mijn ouderlijk thuis. Dit omdat het heerlijke appartement in Amsterdam aan andere mensen verhuurd gaat worden, voor veel meer geld, en omdat ik deze zomer toch heel veel hier in Eemnes werk. Vanaf het moment dat ik gisteravond hier binnenstapte voelde ik me al weer helemaal thuis. Om te beginnen was de koekoek terug, waar niemand blij mee is. Hij zit ergens in de bosjes achter het huis en gaat helemaal los, 24/7. Koekoeks zijn aso's, omdat:

1. ze te lui zijn hun eigen eieren uit te broeden;
2. ze hun ei(eren) in een ander nest leggen;
3. zodra dat ei uitkomt het kuiken zijn stiefzusjes en broertjes het nest uit dondert;
4. en ze maken een kutgeluid.

Genoeg over de koekoek. Ik voelde me ook thuis toen we weer rare toeren gingen uithalen met een bed en een trap. Mijn twijfelaar moet op Cato's kamer staan, omdat het tweepersoonsbed dat ik gekocht had voor Amsterdam nu in mijn kamer gaat staan. We wisten al dat het bed niet over te trap naar de eerste verdieping kon, omdat we dat al hadden ondervonden toen het bed ooit in mijn kamer gezet moest worden. Uiteindelijk was het door het raam van papa's werkkamer getakeld. Maargoed, je weet maar nooit over het misschien intussen gekrompen is of de trap naar zolder groter is. Dat was niet zo. Toen hebben we de badkamerdeur eruit getild, uit mijn bed (een boxspring, vandaar zo onflexibel) een plank gesloopt en toen konden we hem een beetje buigen. Het lukte! Hoera! Twee uur werk niet voor niets.
Een douche kon ik wel gebruiken, dus de badkamerdeur werd er weer ingezet en ik douchen. Toen de badkamer weer uit wilde ging dat echter niet zomaar. De deur zat er op de een of andere manier scheef in, en iets blokkeerde het slot. Dat kreeg ik wel open, en ik kon ook de klink naar beneden duwen, toch kreeg niemand de deur open. Na een half uur heeft Moeder Held met een schroevendraaier de deur opengewrikt (en daarmee de deur ook kapot gemaakt) en was ik weer vrij.
Nu Gadamer, Heidegger, Wittgenstein, Derrida, Husserl en Habermas lezen voor het laatste tentamen van dit jaar.
Jippie!

Teeth of wisdom

Gistermiddag zijn mijn laatste twee verstandskiezen getrokken. Dat daarmee ook werkelijk een deel van je verstand verloren gaat is volgens mij wel een beetje waar, dat bewijst mijn verhaal van vandaag. De assistente van de kaakchirurg had mij al gewaarschuwd niet in de volle zon te gaan zitten met mijn hoofd en nek, want dan worden de wonden toch iets te warm en kan het gaan broeien en zwellen. Ik ben wel heel braaf uit de zon gebleven, maar 's nachts in bed en 's ochtends met de zon vol op je raam wordt het alsnog warm natuurlijk. Ik werd dus ook wakker met een enrome rechterhelft van mijn hoofd. O nee! En ik moest om 12 uur al in Hilversum zijn. Snel check ik de vriezer op ijsklontjes, maar de penisvormige ijsklontjesmaker, die van Lizette is overigens, was niet gevuld. Wel lag er een flesje water in dat nog niet helemaal bevroren was. Prima, handdoekje erom en koelen maar.
Tegen de tijd dat ik echt weg moest zag mijn gezicht er nog steeds uit alsof ik een tennisbal in mijn mond had, dus nam ik het nog koele flesje mee. Toen ik klaar was met mijn afspraak in Hilversum moest ik nog wat tijd doden tot mijn rijles begon. Shoppen is altijd een goede tijddoder, dus niet veel later stond ik in een pashokje in bikini. Ik had nog een pijnstiller bij me (Naproxen) en die besloot ik in te nemen met een slokje water. Ik stopte de pil in mijn mond, draaide het flesje open, rook te laat de vreemde geur en nam een flinke slok wodka. Gatvergatvergatver! Uitspugen was geen optie, ik stond immers in zo'n pashokje van de H&M waar de deur een halve meter boven de grond ophoudt. Bovendien lagen mijn jas en tas al op de grond. Doorslikken dus! Daarbij komt nog dat Naproxen uitdrukkelijk niet gecombineerd mag worden met alcohol, in verband met maagklachten.
Hoe had ik dit kunnen voorkomen:
1. Ik had me kunnen bedenken dat de meeste flesjes water in een vriezer toch echt wel bevriezen.
2. Goed, het flesje had er natuurlijk pas net in kunnen liggen. Maar ík had hem er niet ingelegd en Lizette was al een paar dagen niet meer thuis geweest.
3. Ik had van te voren kunnen checken of het wel water was.
4. Ik had een reden kunnen bedenken waarom iemand een flesje water in de koelkast zou leggen, en daaruit tot punt 3. kunnen redeneren.
5. Ik had de pijnstiller thuis al kunnen slikken.
6. Ik kon ook best de pijnstiller helemaal niet slikken, want pijn doet mijn mond niet echt.

Laat dit een les zijn voor iedereen die ooit een flesje doorzichtige vloeistof in de koelkast/vriezer ziet liggen, en voor iedereen wiens verstand er uitgetrokken gaat worden.

Het jubileum en de neus

Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste bericht. Maar dan heb ik ook eindelijk wat te vertellen! Om te beginnen was het een paar dagen geleden de zevende dag van maart, en precies een jaar geleden dat Jurre en ik officieel "verkirring" kregen. We hadden al eerder bedacht dat we dat wel wilden vieren met iets bijzonders. We kwamen zo op het idee om twee hangers te laten maken in de vorm van een apostrof, zoals ". De betekenis (die ik waarschijnlijk al aan iedereen heb uitgelegd die dit leest) komt van de aanhalingstekens die je voor het gemak opschrijft wanneer je voor de tweede keer een zin opschrijft. Zoals, en dan gebruik ik het typische Jurre-voorbeeld:

Je moeder is een vrouw.
" man.

En omdat wij graag hetzelfde tegen elkaar willen zeggen in sms'jes gebruiken we dit vaak. Vandaar het idee om er een sieraad van te laten maken. Dus wij naar Lyppens in Amsterdam met een ontwerpje. Supergoeie juwelier, maar ook behoorlijk duur. Als we echt een soort druppel ervan wilden maken zou het gegoten moeten worden en zo'n tweehonderdachtien euro per hanger kwijt zijn. Vonden wij net iets te veel.

Gewoon gezaagd en geslepen uit een zilveren plaat zou ongeveer honderd euro goedkoper zijn. Dat hadden we er wel voor over, maar we gingen toch nog even langs in Laren bij van Sprang. Daar waren ze zo'n vijfendertig euro per hanger. Vonden wij de moeite wel waard. Plus dat we ze dan een week later al konden ophalen, nog vóór ons jubileum. Dus vier maart, de vrijdag voor maandag de zevende hadden wij onze prachtstukjes. (klik op de foto voor een pop-up) Gelukkig zijn ze precies geworden zoals we ons hadden voorgesteld.

Zeven maart zelf zijn we uit eten gegaan in restaurant Open, op vijf minuten lopen afstand vanaf mijn huis in Amsterdam. Best sjiek, gebouwd in een oude spoorbrug boven het water. We hadden een deal voor €38,- van Groupon voor een drie-gangenmenu voor twee personen (i.p.v. €79,-). Heerlijk gegeten, lekker lang getafeld en genoten van het sjiekheidsgehalte. Jammer dat het normaal gesproken een beetje te duur is, anders zou ik het echt vaker doen!

Ook ga ik ons tweede jaar in met meer ruimte in mijn hoofd. Nee, dit is niet cryptisch bedoeld, ik heb gisteren een neusschelpverkleining gehad. Omdat ik bijna permanent last heb van een verstopte neus, allergisch ben voor stof en mijn neusslijmvliezen in de holtes van mijn hoofd gigantisch waren, kon ik deze laten verkleinen door middel van een operatietje. Dat is gisteren gedaan in het ziekenhuis van Hilversum. Om acht uur 's ochtends moest ik me melden op afdeling D2 Kort Verblijf. Ik kreeg bed zes toegewezen in kamer 211 die ik deelde met vijf andere bedden waarvan vier leeg waren. Om half negen werd ik al geroepen het coole blauwe ziekenhuis open rug ding kledingstuk aan te doen omdat er een OK klaar was. Ik werd weggereden in dat bed, wat al raar was op zich, en kwam in een kamer terecht waar ik eerst een infuus en een badmuts kreeg. Daarna de OK in, waar ik op een heel smal bedje moest liggen en vrijwel meteen een slaapmiddel toegediend kreeg. Binnen een paar seconden was ik weg, wat achteraf heel raar was, omdat ik geen laatste herinnering heb aan die kamer. Mijn geheugen lijkt gewoon te stoppen, maar ik weet niet precies waar. In elk geval, gelukkig werd ik weer wakker na ongeveer twintig minuten op de uitslaapzaal te hebben gelegen. De wereld was heel leuk op dat moment, en ik stond op het punt om te vragen of ik nog een keer onder narcose mocht. Iedereen was zo aardig! Maar toen vroeg de dokter eerst iets aan me, en dat was of ik me goed voelde. Ja hoor, ik vond het allemaal wel grappig. Alleen kon ik niet slikken. Even later, toen de wereld al een stuk minder grappig meer was, werd me verteld dat het verdovingsmiddel voor mijn neus cocaïne was en dat er waarschijnlijk een beetje in mijn keel terecht was gekomen waardoor die verdooft was.

De eerste keer high duurde voor mij dus maar tien minuten maar was wel leuk. Daarna was minder leuk, na ongeveer een uur op de zaal te hebben gelegen (en twee belletjes naar de afdeling omdat ze me vergeten waren op te halen) mocht ik terug. Mijn keel voelde ik weer. Hij was ruw van het beademingsbuisje (ik wist helemaal niet dat ik geïntubeerd ging worden) en van het ademen door mijn mond. Om de slijmvliezen te verkleinen zijn ze met een of ander instrument door mijn neus gegaan en hebben ze de zooi weggebrand. Dat geeft nogal een troep dus moest ik 24 uur enorme tampons in mijn neus hebben waardoor ik alleen door m'n mond kon ademen. En dat is kut!

Terug op de slaapzaal lukte het niet echt te slapen, want telkens als ik wegdommelde verslapte mijn tong en blokkeerde mijn keel waardoor ik weer wakker werd omdat er geen lucht doorheen kwam. Retevervelend.
Om drie uur (pas) begon het eerste bezoekuur, en mijn lief zorgde er natuurlijk voor dat hij geen seconde later was. Dus had ik heerlijke bonbons (die ik vandaag heb opgegeten omdat ik ze niet kon proeven) en een hele lieve kaart die mijn ziekenhuisnachtkastje compleet maakten. Het tweede bezoekuur, om half zeven werd gebruikt door ouders + zusje, wat ook heel fijn was. Wat kijk je als patiënt uit naar je bezoekers! De rest van de avond heb ik een beetjes suffend doorgebracht. Ik kreeg om de paar uur wel wat paracetamollen naar binnen gegoten maar verder werd er niet veel gecontroleerd. Het avondeten, om vijf uur al, bestond uit brood. En ik was al nuchter vanaf middernacht! Anyway, slapen lukte de hele nacht niet (om dezelfde reden waarom het overdag niet lukte). Om kwart over zeven 's ochtends, een eeuwigheid later, kwam er ontbijt en om half acht werd ik in ee rolstoel naar de KNO poli gereden in een rolstoel om die tampons uit mijn neus te halen. De arts-assistente van de operatie zette me in een andere stoel en heeft ze eruit getrokken. Toen zag ik pas dat ze langer waren dan mijn middelvingers (en even dik)! Ze maakte mijn gezicht een beetje schoon en het volgende wat ik weet is dat ik weer bijkwam. De assistende zei tegen de verpleegster van D2 dat ik "even was flauwgevallen, maar nu weer bijkwam". Huh? Oh vandaar dat alles zwart was. Het duurde nog een kwartier voor ik alles weer kon zien en de misselijkheid weg was. Het blijft een beetje vaag waarom dat nou gebeurde maar het schijnt vaker te gebeuren. De laatste keer dat ik flauwviel was in groep acht, maar ik kan me niet herinneren dat het zó naar was! Gelukkig was mij neus prima, nog ietwat dik, maar hij bloedde niet meer.
Nu ben ik gelukkig weer thuis en voel me wel okay, alleen nogal moe. Dus ik ga nu snel slapen.

Het begin van

Het was begin 2011. Op het dak van een flat in Amsterdam hadden tientallen mensen het nieuwe jaar ingeluid met veel drank. De oliebollen die beneden in de schalen lagen hadden een vage biersmaak en waren hard.
Om er tussenuit te gaan was er een paar dagen later een reisje voor twee geboekt naar Praag, met overnachtingen in een hostel. De kamer deelden ze met vijf vreemde jongens, wat toch een beetje naar aanvoelde. De eerste nacht werd er weinig geslapen vanwege de spanning. Maar de daarop volgende drie dagen waren heerlijk en zonder zorgen. De vlucht terug was dat ook nog, daarna begon de stress weer. Na het inleveren van het thuistentamen volgden een paar rustige dagen. De sneeuw was eindelijk weg wat het lopen op straat een stuk makkelijker maakte.
De vorm van je gezicht bepaalt hoe de tranen stromen.
Om het huis in Amsterdam weer te bezoeken was een opluchting, al was het maar om de volle tas kleren te kunnen wassen en in een groot bed te slapen. Alleen is het missende gerammel van een rennend diertje in haar ratje een soort vacuümplek van geluid naast het kastje met dvd's.
Hoewel de thermostaat 22 graden Celcius aangeeft bibber ik en zijn mijn handen ijskoud, maar dat zal wel van het typen komen.
Geert is er niet best aan toe. De vleesetende plant, de enige plant in huis, droogt langzaam uit. En dat terwijl hij zo veel water krijgt. De trompetbekerplant, ook wel Sarracenia, is dan ook lastig in leven te houden.
Op het aanrecht liggen een paar opmerkelijke dingen. Naast de gewone apparaten, een tosti-ijzer, Senseo-apparaat en een paar bananen, staat er een platenspeler op. De stekker hangt naar de grond gericht en de krant van gisteren ligt er op. Die krant is nog niet gelezen. Naast de speler staat een schaal met van alles en nog wat erin.
Muziek gaat door merg en been en hart en ziel.

Winter Wonderland

Jongens jongens, wat een sneeuw. De Westerdoksdijk was de hele dag een file en de NS was natuurlijk massaal ontspoord. Uiteindelijk hebben Jurre en ik een trein kunnen pakken op CS na uren ingesneeuwd thuis te hebben gezeten in Amsterdam. Toen we het er uiteindelijk weer op waagden en naar het station liepen kwam de enorme Queen Victoria (voor de tweede keer) voorbij, dit keer ging ze de andere kant op (voor de ene kant, zie foto's op facebook of flickr). Wat was ze mooi! En groot!

Toen we voor het zebrapad stonden te wachten bij uitgang Noord liep een raar mannetje doodleuk de weg op, terwijl de auto's nog groen licht hadden. Er werd getoeterd en geroepen vanaf de kant, maar zijn reactie was slechts "Ahjoh, 's toch Amsterdam, schijt hebben aan alles? Daarvoor zijn we hier toch?". Briljant.

Op het station zelf waren de stemmingen wisselend. Eén trein had denk ik errug veel vertraging aan de hoofden van de uitstappende passasiergs te zien, maar gelukkig waren er ook mensen met een beter humeur. Toen wij eindelijk de goede trein naar Amersfoort hadden gevonden deelde de machinist iets te vrolijk mede datwe inderdaad in de stoptrein naar Amersfoort zaten. Iedereen begon spontaan te klappen van deze vrolijke vent.
Iemand die op dat moment de coupé binnen kwam lopen stootte zijn hoofd en zijn vriend vroeg geschrokken: "Was dat je hoofd?!". De gewonde antwoordt met: "Ja, maar daar zit niks in dus dat kan geen kwaad".

Lang leve het goede humeur.

LipDub

Een tijdje geleden, twee berichten geleden om precies te zijn, was mijn eerste tentamenweek in aantocht. Vandaag heb ik daar eindelijk het derde en laatste cijfer van teruggekregen. Ze zijn niet best, die tentamens. De eerste over propositielogica had ik in een collegezaal en duurde slechts twee uur. Ik haalde een 5,3. Let wel: dit is logica en mijn docent is daar een genie in dus kan hij het voor geen meter uitleggen. Ik was dus nog redelijk verbaasd over dit voor mijn gevoel hoog uitgevallen cijfer.
Het tweede tentamen vond plaats in een heuze tentamenzaal, ergens in een gebouw bij het AMC. Er gingen nogal creepy geruchten rond over het feit dat je alleen naar de 4e verdieping kon, zowel met de lift als met de trappen. Men zei dat zich op de andere verdiepingen een mortuarium bevond. Later, na het tentamen, hoorde ik dat dit niet correct was. Het mortuarium zat in het gebouw daar pal naast. Afijn, beter dan je tentamen maken in een ijskoude zaal met de lijken onder je. We weten overigens nog steeds niet wat er dan wél op de 1e, 2e en 3e verdieping is.
Het tweede tentamen was ethiek, waarbij ik volkomen in paniek raakte (dat gebeurde al van te voren toen bevestigd werd dat het tentamen inderdaad vier uur zou duren, van 18:00 tot 22:00 uur). Ook voor dit tentamen haalde ik een 5,3. Aangezien het zo slecht ging viel ook dit nog mee, maar toch is het behoorlijk demotiverend om alleen maar 5-en te halen. Het derde cijfer, welke ik dus net binnen heb, is iets beter: een 7,2! Het was een thuistentamen, dus ik kon overleggen met Lizette en Sophie. Maar dat wil niet veel zeggen: bij het vorige thuistentamen hebben we dag ook gedaan met als resultaat twee dikke 8en voor Lizette en Sophie en (alweer) een 5je voor mij.
OK. Genoeg.

Ik ben officieel dikke maatjes met Herman. Jurre was me voor (zie facebook foto's), hij heeft blijkbLaar dezelfde mysterieuze aantrekkingskracht op dieren als mijn vader. Maar ik heb ook Hermans hartje veroverd, want ze chillt nu net zo graag bij mij op schoot als bij Jurre. Het enige wat ze nog wel doet is poepen als ze bij mij zit, iets wat ze niet bij Jurre doet. Maar ach, dat zal ze vast wel goed bedoelen.

De Sinterklaasstress slaat ook alweer toe. Ik heb nog een hele berg werk te doen voor de studie maar gedichten en surprises ontstaan ook niet vanzelf. Heeft iemand nog een rijmwoordenboek...?

Oja, voor ik het vergeet: ik ga naar Praag! In januari (pas), een paar nachtjes (3) met Lizette. We hebben zo veel zin in vakantie dat we er maar gewoon één geboekt hebben. De tickets waren in de aanbieding dus vliegen we voor €70,- heen en weer. Voor nog eens €35,- verblijven we drie nachten in een hotelletje midden in het centrum en hebben we ontbijt. Ik heb er zin in!

En dan als allerlaatste de link naar het lipdub-filmpje van Beeld en Geluid: hiero. Ik zeg lekker niet waar je mij kan zien want ik zie er belachelijk uit (ik vergat dat ik in beeld was en om leuk te kijken).

Tsjauw!

Herman

27 oktober 2010, 23:27 u.

"Zullen we een hamster kopen?"
"Ja!"

Die middag...
Herman.

First Born

Ik ben weer ergens waar ik kan inloggen op web-log.nl! Dit keer vanaf de 3e etage in Amsterdam, ook een zeer mooi uitzicht.

Dus wat is er zoal gebeurd de afgelopen maand? Alweer vrij veel, mijn studie aan de UvA raast voort, het tempo ligt behoorlijk hoog. Volgende week alweer de eerste tentamenweek! Die uiteraard desastreus zal gaan verlopen. Verder... ben ik verhuisd. Naar een 3e etage in Amsterdam, aan het IJ. Ik woon bij Lizette, en deel met haar een appartementje die veel te luxe is voor een student. Er is een grote keuken compleet met ingebouwde vaatwasser, koelkast en oven (en meer). Er is een supersjieke badkamer met dubbele wastafel. Er is zelfs een wasmachine. En een droger. Dus hier zit ik dan, hartje Amsterdam, 15 minuutjes afstand van de UvA (da's wel iets anders dan 3 uur reizen per dag) met een prachtig uitzicht op het IJ waar momenteel het schip De Stad Amsterdam (van de Beagle) voor de deur geparkeerd ligt. Dat is er dus zoal aan de hand tegenwoordig in mijn roerige leventje.
Natuurlijk woont Henk-Jan op maar 200 afstand van mijn nieuwe huisje, aan het einde van de straat. Dus ook dat is erg gezellig. Nu ben ik de nieuwe buurvrouw die op de katten kan passen als HJ naar Spanje gaat, bijvoorbeeld.

R.I.P. Burn Face

Inmiddels zit de eerste week van de examens erop. Helaas heb ik er pas twee gehad (Nederlands en geschiedenis) en volgen er volgende week nog 5 + 1 de maandag daarop. Natúúrlijk ben ik keihard aan het buffelen om alle leerstof er nog in te stampen. Wel in het zonnetje, want die wil ik niet missen. "Goh wat ben jij bruin zeg!" "Ja, het is eindexamenweek". Ik ga al bijna door voor negertje. Nu lig ik ook met mijn wiskundeboek in het gras. Er kruipen wel de hele tijd vliegjes over mijn boek om er vervolgens dood te gaan. Ik heb nagedacht waarom nou daar, en ik kan er drie redenen voor verzinnen:
1. Ze waren al aan het doodgaan en zochten een plek op met abstracte energie voor hun reis naar het vliegjesparadijs;
2. Wiskunde is de doodsoorzaak (lijkt mij niet zo gek);
3. Het is makkelijker om op een plat boek dood te gaan dan op een grassprietje.
Punt 2 spreekt mij persoonlijk het meeste aan, omdat ik me ook wel eens zo voel. Zoals je wel kunt merken gaat het namelijk niet zo uitstekend met de concentratie en kan iemand mij logaritmes uitleggen?

Als laatste moeten jullie dit nummer van CocoRosie gaan luisteren (klik) , want dat is erg mooi. Dan ga ik me nu weer op functies, normaalwaarschijnlijkheidspapier, logaritmes en groeifactoren storten. Adieu!

Edit:
Het is inmiddels 16:52 u. Ongeveer drie wiskundesommen, een glaasje wijn en een hoop gedachtes en handelingen die niets met leren te maken hebben verder. Mijn concentratievermogen is werkelijk 0 en de buurjongetjes spelen het maak-zo-veel-mogelijk-lawaai spel in het zwembad. Tijd om te stoppen met blokken en het laatste zonnetje te pakken zou ik zeggen.

Over de toekomst

12 februari 2010, 16:16 u.

Goedendag beste lezers, het is nu 16:16 en ik vind het leuk om dat altijd even te vermelden, zoals veel mensen wel weten. Maar daar wilde ik het verder niet over hebben! Gisteren, donderdag dus, ben ik naar de Rietveld geweest voor een toelatingsspreekuur. Dat is een soort voorronde/voorselectie waar bepaald wordt of je toelatingsexamen mag doen (voor de Rietveld dus). Ik moest mijn porfolio meenemen waar ongeveer alles in gestopt moest worden van maximaal drie jaar oud. Dus ook krabbeltjes uit schriften, alle mislukte tekeningen etc. Ook had ik ongeveer 370 foto's uit mijn hele archief geselecteerd (zat ook een hoop zooi tussen) en die op contactvellen laten printen. Ik daar heen met een enorme map en nog een tas vol gedoe, half spastisch van de spanning. Maar eigenlijk was het heel simpel. Dit was slechts de voorselectie zodat niet elke niet-gemotiveerde daar de tijd van chique comissies staat te verdoen. Ik ben dus door naar de 2e ronde! Het echte toelatingsexamen. Dat is in de 3e week van april, van te voren krijg ik drie weken de tijd om twee thuisopdrachten te maken. Verder moet ik wéér mijn hele portfolio meeslepen en het een beetje mooi uitstallen (wel weer de krabbeltjes meenemen) en dan komen er twee comissies bepalen of ik toegelaten mag worden of niet. Dat wordt pas echt eng. Ik ben wel heel benieuwd naar de opdrachten, hopelijk kan ik er wat mee. Nou, ik heb jullie weer even allemaal op de hoogte gehouden! Toedeledoki, tot de volgende keer maar weer.

In bikini door de grachten van Amsterdam

26 juni 2009, 18:22 u.

Háái. Mensen: school's out! Eindelijk, finalement, finally. In de laatste SE-week heb ik weer een paar mooie cijfers binnengesleept. Ze zijn wat saaier en minder revolutionair dan de vorige, maar hier zijn ze dan:
Aardrijkskunde: 6.3
Frans (informele brief): eerst een 4.6, toen herkanst naar een 6.4!
Nederlands (samenvatting): 7.0
Geschiedenis: 7.3
Engels mondeling: 7.3
Maatschappijleer: 7.5
Filosofie: 7.8
Wiskunde: 8.6
Zo, dat hebben we ook weer gehad. Voor ons nu slechts een (helaas niet-) eindeloze leegte, slechts hier en daar gevuld met een beetje op vakantie gaan met familie en vrienden en een paar zaterdaagjes op de markt. En aan het einde Lowlands.. Wat daarna komt, tja daar denken we nu even niet aan want dat is heel ongezond voor het vakantiegevoel.

Om het vakantiegevoel nog even wat beter te maken had ik bedacht om gister met een groepje gezellige mensen te gaan picknicken in het Maudje. Het was supermooi weer en niemand had iets beters te doen. Toen kwam er een nog beter idee van Iris/Tim en dat was om met z'n allen te gaan varen op de boot van Tim. In Amsterdam! Met 5 mooie grachtnimfen in bikini en Amstelgoden in zwembroek. Met wijn. Met stokbrood. Met een cake en met guacamole (alleen voor David).
We zijn in totaal waarschijnlijk op foto's te vinden van zo'n 100 toeristen in rondvaartboten (ik wist dat het er veel waren, maar zó veel?!). Uiteindelijk kwamen we de magere brug tegen en zijn we daar onderdoor de Amstel opgevaren. Ergens bij een molen hebben we eventjes aangelegd, een aantal van ons een duik genomen, en zijn we weer teruggegaan.
Jongens, het was heerlijk, bedankt voor deze dag. Moeten we zeker nog een keertje doen!

Panic

6 mei 2009, 23:38 u.

Zo'n witte lege, dat je het in je hele lichaam voelt, terwijl het alleen in je hoofd is. En dat je dat weet, maar dat het daarom alleen erger is.

Brain travels

16 april 2009, 23:21 u.

Ik moet de klok even in de gaten houden, Eleni. Straks is het 23:23 u. Christus, dat gaat te ver.

Er is nog maar één lichtje aan in de woonkamer, de tafellamp naast mij. Het is zo lekker om even alleen beneden te zitten. Niet te lang, want straks komt er een beneden om te vragen of ik zo wel ga slapen. Morgen heb ik de eerste drie uur vrij, dus nee, ik ga zo niet slapen. Het is nu 23:23. De laatste van vandaag.

Ik wilde eerst schrijfster worden. Aan drie boeken ben ik al begonnen, de eerste werd geplaatst in de schoolkrant op de basisschool, elke editie een hoofdstuk. Ik was al op pagina 83, toen stopte ik er plotseling mee. Ik begon aan een nieuw boek. Daar kwam ik minder ver mee, zo'n 20 à 30 pagina's. Ik heb het laatst weer gelezen en nog een stuk geschreven. Het is een verhaal wat ik 's avonds in bed verzon voordat ik ging slapen, over geweldige avonturen in een gewelige wereld vol piraten en magie. Het was nog best goed geschreven. De helft was ik al lang weer vergeten dus ik werd erin meegesleept, het leek net of iemand anders het geschreven heeft. Ik weet niet hoe oud ik was, een jaar of 10?
Het derde boek was heel anders, en ging vrijwel direct over mezelf. Ik weet nog wel dat ik het begin verzonnen heb toen ik in de auto zat. Plotseling komen er dan ideeën bij je op, wil je die zo snel mogelijk uitvoeren en ben je zo gemotiveert, hier ga je echt wat van maken. Maar je kan er op dat moment niet aan beginnen en dan vergeet je het weer of heb je er geen zin meer in.
Toen ik dat verhaal herlas moest ik wel lachen. Ik wil er eigenlijk nog eens aan verder gaan.

Ben jij een beeldendenker? Ik wel, alles zie en denk ik in beelden. Of bijna alles. De letters op een pagina zie je eigenlijk nog nauwelijks als letters. Ze worden een filmpje in je hoofd, en het loopt niet eens achter met wat je leest. Je kan de woorden die je nog moet lezen al voorspellen, want de film in je hoofd loopt toch wel door. Als je dan stopt met lezen blijven de beelden zich herhalen, de stemmen van de figuren gaan gewoon door en als je echt in het boek zit blijven de gevoelens en de sfeer van het boek nog een hele tijd bij je. Hele periodes worden zo gekenmerkt door de boeken die ik las, de muziek die ik erbij luisterde.

Bij enkele films heb ik dat ook gehad. Dat de sfeer bij je blijft. Soms heel erg lang, een paar maanden. Soms een paar dagen. En soms altijd.

Of je droom. Dat heb ik wel minder vaak, maar die blijven ook de hele dag bij je. Ik probeer uit te vinden hoe ik dan de volgende nacht weer zo kan dromen, maar ik weet echt niet hoe dat moet. Dromen zijn echt geweldig, misschien wel beter dan boeken en films. Het is jouw avontuur, jij maakt het mee. In een boek of film kan je ook ontzettend mee worden 'gezogen', maar in een droom ben je het zelf, ook als je het niet wilt.

Laatst droomde ik dat je je hand in de televisie kon steken en alles kon pakken wat op het beeld te zien was. Ik at een chocolade-eitje van het scherm en ik had gratis Dr. Martins. Toen zei ik hardop tegen Cato, dit is vast een droom. Straks moet ik eens proberen te vliegen. Maar dat ben ik vergeten te doen want toen kwam er een reclame voorbij met iets wat ik heel graag wilde hebben.

Werewolf

5 april 2009, 12:04 u.

Ineens is de lucht blauw. Ik kijk naar buiten, en de zon schijnt weer. Woensdag, donderdag en vrijdag was het ook zo heerlijk, om weer met z'n allen in het Maudje te zitten. Ook een beetje raar, want het gevoel van twee jaar geleden komt weer heel sterk terug. Maar niet helemaal natuurlijk, er zijn nu ook andere mensen en andere muziek. Alleen het gevoel wat onderin zit, de vaste basis is wel hetzelfde. Die is in het Maudje toch anders dan ergens anders. Het is een beetje als een anker. Werken op de markt wordt ook steeds minder erg. Het is eigenlijk heerlijke afleiding van het anker. Ik merk het daar niet. Ja, ik tel nog steeds wel de uren af en kijk de hele dag uit naar 4 uur, maar als het dan eindelijk half 4 is, hoef ik niet meer zo nodig weg.

Gisteravond heb ik met Fenna twee films gekeken: Blindness, naar het boek "Stad der Binden" over een stad waar iedereen ineens blind wordt door een virus. De eerste honderd mensen ongeveer worden door de overheid in quarantaine gezet, waar er echt vreselijke dingen gebeuren. Ik heb het boek niet helemaal gelezen, want het was nogal moeilijk geschreven, zonder aanhalingstekens en bijna geen leestekens. Wel een redelijk goeie verfilming denk ik, niemand heeft een naam, er wordt soms chaotisch gefilmd, wat er wel bij past. De sfeer in het boek was natuurlijk wel beter, veel paniekeriger. Het einde had ik nooit gelezen, maar in de film kwam het iets te veel over als een happy ending, hoewel dat ook wel een beetje bevredigend was. De andere film was Wristcutters: a love story , klinkt heel depressief en zo, maar dat was het niet. Het gaat over een jongen, Zia, die zelfmoord pleegt omdat hij een gebroken hart heeft. Hij komt echter terecht in het hiernamaals voor zelfmoordenaars. De wereld is er ongeveer hetzelfde, maar dan net iets erger. Er lopen natuurlijk ook alleen maar mensen rond die zichzelf van het leven hebben beroofd. Als Zia te horen krijgt dat zijn ex-vriendin, om wie hij zelfmoord pleegde, ook zelfmoord heeft gepleegd gaat hij naar haar op zoek. Samen met een Russische muzikant Eugene (met de muziek van Gogol Bordello!) en een lifster Mikal die ze ergens oppikken. Mikal is per ongeluk doodgegaan aan een overdosis drugs, en is op zoek naar de PIC (People In Charge). Oké, wel een ietwat droevige film misschien, maar vooral ook schattig en met humor.

Goed, nu moet ik echt gaan leren voor Nederlands.